hollow

اگر آن نور از آن تو باشد راهش همیشه به درون تو ختم می‌شود حتی اگر یه دنیا میان تو و او فاصله بیندازد نوری که سهم تو‌ست با هیچ غروبی خاموش نمی‌شود

عجیب‌ است. اینکه می‌شود تمام امید ها را از دست داد اما هنوز، هر روز بیدار شد؛ بی انکه چیزی جز نفس از زنده ماندن باقی مانده باشد آرزو ها یکی یکی زیر خاک دفن شده و تنها نفس هایی باقی مانده اند که هنوز بی اجازه رفتن بلد نیستند. راه می‌روی، با شانه هایی هر روز سنگین تر از روز قبل و غمی دیگر بر روی سد غم های پشت چهره‌ات و تو دیگر نمی‌دانی دقیقا از شروع برای چه آمدی و الان چرا اینجایی.

سخت‌ترین غم وقتی‌‌ست که خانه و وطنت، بیشتر به تو زخم میزند. و می‌بینی که آدم‌های این خاک دیگر از اتفاقات ساده نمی‌شکنند. دیگر تنها چیزی که آنها را از پا در می‌آورد این روزگارِ وطن است. زمانی رسیده است که سرزمین به جای پناه، بار رو دوشت می‌شود. دیگر سقف این خانه، هر روز کمی بیشتر از قبل بر سرت آوار می‌شود.

من دبیر ادبیاتم و خیلی دوست دارم کاش ناامیدش نکنم.

⭐☕

یک‌سال گذشت از اون روزی که "hollow" تصمیم گرفت دیگه تنها خواننده نوشته های سوگند نباشه ممنون از اینکه همراه من، صفحه های دفترم و ورق زدید.

دلم برات تنگ میشه شاید یه روزی تهران هوامونو داشته باشه

عزیزم، تا وقتی می‌توانیم درباره‌ آن چای بنوشیم، بگذار اسمش را هم نیاوریم.