hollow

منتظر ری‌اکشن بودید؟

ما از هر شروع جز اینکه این‌بار زندگی باهامون مهربون‌تر رفتار کنه چیزی نمی‌خوایم؛ شروع از سال جدید، شروع از اول ماه،شروع از فردا صبح زود، فقط می‌خوایم دنیا متوجه این باشه که آدم‌های زیادی کنار کشیدن اما خیلی‌هامون دنبال شروع دوباره ایم. یک روز جدید رو می‌خوایم چون شب قبل بهمون سخت گرفت، سال جدید رو می‌خوایم چون سالی که گذشت زنجیری بود که قدم‌ هامون رو نگه‌داشت. یا همین الان، ما مشتاق پاییزیم، شاید که رنگ پاییز به زندگی‌مون نشست؛ اینکه یک روزی، یک فصلی، یک سالی با ما کمی مهربون باشه. ما یاد گرفتیم تو هر شرایطی زنده بمونیم، ادامه بدیم و هر کاری برای اینکه ذره ای این دنیای نصف نیمه کامل کنه رو یاد گرفتیم و شاید تنها چیزی که نیاز داریم اینه که شروع های ما خیلی زود به آرزوی پایان تبدیل نشن.

🫧🌳⭐️

شبیه آدمی بود که زیاد فکر می‌کرد و کم می‌گفت؛ نه از آن کم‌حرف‌هایی که چیزی برای گفتن ندارند، از آن‌هایی که حرف‌هایشان آن‌قدر زیاد است که نمی‌دانند از کجایش شروع کنند. ظاهرش آرام بود، ولی توی دلش همیشه چیزی می‌گذشت؛ خاطره‌ای، آدمی، حرفی که هیچ‌وقت گفته نشد. شاید بیشتر از چیزی که نشان می‌داد خسته بود، اما هنوز بلد بود بخندد؛ انگار یاد گرفته بود با تمام شلوغیِ درونش، خودش را به «خوبم» قانع کند.

نوشته بود: شب خانه روشن می‌شود چون یاد نامت می‌کنم

شهریور ماه سال ۱۴۰۵

برای اولین بار رشت و دیدم.

رفتم یه کوه کتاب امانت گرفتم، بعدش که اومدم بیرون بارون گرفته بود. سوار اتوبوس شدیم کل تایمی که خیابونا داشت خیس میشد از پنجره بیرون و نگاه میکردم بعدم رفتیم تجریش غذا خوردیم. خلاصه که خیلی خوشحالم برای اولین بار پاییز رو توی تهران تجربه می‌کنم.

| بعد از کتاب | خواندن همیشه به معنای فرار از زندگی نیست؛ گاهی یک داستان را می‌خوانیم تا بالاخره جرئت کنیم به زندگی برگردیم.     ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌   ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌                           ____   کتاب‌گردان؛ اولین کتابی که تقریبا بعد از یک‌سال خوندم؛ که داخل صفحه به صفحه اون صحبت از کتاب‌ها بود، محتوایی متفاوت نسبت به رمان‌هایی داشت که این چند‌ساله خوندم. بعضی آدم‌ها انقدر خوب تنهایی را یاد گرفته‌اند که وقتی شخصی وارد زندگی‌شان میشود نمی‌دانند با او چگونه برخورد کنند، نه اینکه از آنها بدشان بیاید، فقط فاصله ای که سال‌ها ساخته‌اند برایشان امن‌تر از نزدیک شدن است.  شخصیت اصلی کتاب از همین نوع آدم‌ها بود؛ کارل، مردی که همه‌چیز رو از کتاب‌ها یاد گرفته بود و شخصیت آدم‌ها رو در کتاب جست‌وجو می‌کرد. یک چیز خیلی جالب که درباره اون وجود داشت این بود که از اسم واقعی افراد برای شناختن‌شون استفاده نمی‌کرد بلکه بر اساس اخلاقیات شخص برای اون‌ها شخصیتی از داخل کتاب‌ها پیدا می‌کرد و اسمی ادبی روی افراد می‌ذاشت. کتاب ها رو به خونه مشتری‌ها می‌برد؛ کتاب راهی برای نزدیک شدن به آدم‌هایی بود که بلد نبود به آنها نزدیک شه. شاید این کتاب در نهایت نمیخواد بگه که کتاب زندگی رو بهتر می‌کنه، میخواد بگه که هیچ کتابی جای آدم هارو نمی‌گیره اما یه‌وقتایی یک کتاب می‌تونه آدم‌هارو به هم برسونه. یکی از قسمت‌های کتاب که خیلی دوستش داشتم می‌گفت «شخصیت هایی از رمان‌ها حتی اگر کتاب بسته هم بماند همچنان در آن زندگی خواهند کرد‌، در هر کتاب قلبی‌ست  که با خواندن آن شروع به تپیدن می‌کند» به چیز‌های قشنگی اشاره می‌کرد مثل اینکه گاهی میشه التیام و درمان رو روی کاغذ پیدا کرد حتی برای چیزهایی که آدم نمی‌دونه برای اونها به درمان احتیاج داره. اینکه آتیش آدم هارو دور هم جمع می‌کنه اما داستان‌ اونهارو متمدن می‌کنه. درنهایت شاید کارل با وجود عشق بی‌نهایت به کتاب چیز دیگه ای لازم داشت که اون کتاب نبود، فقط آدمی بود که اون رو وادار کنه سرش رو گاهی از لای کتاب‌ها بلند کنه که به زندگی خودش‌ نگاه کنه و فکر می‌کنم خیلی از ما ها در حال حاضر شبیه شخصیت اصلی کتابیم، فقط با شکل های متفاوتی از پنهان شدن.                                                 __ پی‌نوشت: این اولین کتابی بود که بعد از کنکور شروعش کردم، با بوکمارکی کاغذی که یه دوست عزیز در دوران کنکور توی پانسیون به من هدیه داد که نقاشی شب پرستاره روی اون کشیده بود. به عنوان شروع بعد از یه سال برای من کتاب ارزشمند و قشنگی بود.

می برد سیاهی را آن زن سفید‌پوش آزاده می برد سیاهی را می‌گذرد از دنیای بیمارِ ما می دهد داروی درمانِ جانِ ما می برد سیاهی را بر جای غم هایمان می کارد گل شادی را می برد سیاهی را اگر زمانه با تو در جنگ است نگران نباش، زمان می اورد زن سفیدپوش آزاده را می شورد، می برد، پرده شب را می درد می آورد بساط روشنایی را اگر گمان کردی خط آخر دنیایی صبر کن عزیزجانم آن زن سفیدپوش آزاده سنگ‌فرش می‌کند اخر راهِ آزادی را

- سوگند - وقتی شبها خوابت نمی‌بره و داری سعی می‌کنی به نوشتن برگردی.

اگر تو برای من قشنگی، مهم نیست این روزها چقدر همه‌چیز شلوغ و سخت شده؛ هنوز هم قشنگی. مثل آسمونی که پشت ابر‌هاست، حتی‌ وقتی نمی‌بینیش میدونی هنوز همون‌جاست.

نظرتون درباره چنل یوتیوب چیه؟ و اینکه اگر تجربه ای در این مورد دارید ممنون میشم بهم بگید @hollowyibot

امشب فهمیدم هنوز تهران.