hollow

جدی دیگه با اینجا اشتی میکنم و باهاتون احساس صمیمیت می‌کنم و بیشتر فعالیت میکنم از شنبه.

می‌توانم اعتماد نکنم می‌توانم دل نبندم می‌توانم خودم را با خودم حمل کنم تنها بروم تنها برگردم تنها بنشینم تنها بخندم و تنهایی غمم را به دوش بکشم. بعد از تمام آنچه بر سرمان آمده است تنهایی امن‌ترین انتخاب ماست می‌دانم. اما آیا ذره‌ای سختیِ با تو بودن ارزشش را دارد که سال‌ها زنگ خانه‌مان خاک بخورد؟ آیا کم آوردن در میانه‌ی راه ارزش سرمای یک عمر دست‌های خالی را دارد؟ آیا چند کلمه حرف ارزش چندین سال سکوت و تنها شنیدن صدای سرمان را دارد؟ آیا این نقطه‌ی امن ارزش یک عمر بی‌حرکت ماندن را دارد؟ نه عزیزم؛ بگذار قدم بزنیم بگذار راه سخت شود تنگ شود بگذار گاهی از پا بیفتیم داد بزنیم و اعتراف کنیم که خسته‌ایم بگذار همه‌چیز آن‌طور که می‌خواهیم پیش نرود بگذار هرچه می‌خواهد بر سرمان بیاید، فقط این بار به‌جای پناه بردن به تنهایی دست در دست هم از میانش عبور کنیم و بار دیگر خودمان را پیدا کنیم. آخر، سرمای همیشگیِ دنیا ارزش یک عمر بی‌شعله زندگی کردن، از ترس ذره‌ای سوختن را ندارد.

But I just want to know what if none of the things i imagine for myself and my future ever happen?

Always have to go back to Mystic Falls.

@hollowyibot بیاید حرف بزنیم

خیلی وقته با من صحبت نمیکنید

👛🌟

I hope with them.

پاییز، تو همیشه مهربون ترین فصل با من بودی

نه عزیزم، من از تو چیز زیادی نمی‌خواهم، راستش را بگویم؟ هیچ دل‌باخته ای زیاده‌خواه نیست، سازگار است، اشتباهاتت را نمی‌بیند، گمان می‌کند خود با کوچک‌ترین چیزی اشتباه است و تو با تمام خطاهایت کاملی. اگر خط و خش‌های خود را از تو می‌پوشانَد خط و خش‌های تو برای آن ریشه ایست تا در بهار شکوفا شود. مگر دوستدارِ تو چه می‌خواهد؟ وجودت خانه، دستت ادامه راه، لبخندت جریانِ روز، صحبتت سیر‌اب می‌کند. آن روز که تو همه‌چیز داری، آن روز که تو کسی شدی که خود می‌خواهی خواهان تو زیاد است، اما آن نگاه‌های پر از اشتیاقِ همه‌کس به چه درد می‌خورند؟ قشنگ است که باشد زمانی که هنوز راه را تشخیص نداده بودی، آن که با خام بودن گاه‌و بی‌گاهت مدارا کرد یا زمانی که به خیال خود هیچ چیز نبودی او تو را می‌دید؛ این ها قشنگ است عزیزم، اگر قرار باشد در سالیان دور زمانی که من، من شده ام تو هم به سراغم بیایی آنگاه دیگر «ما» نمی‌شویم. زمانی باش که با بودنت، من، «من» شوم. مرا با اشتباهاتم برای فهمیدن آینده بپذیر، با سردرگمی‌هایم بپذیر، با این آگاهی که شاید در مسیرِ انتخاب شده‌‌ ی من چیزی نباشد بپذیر؛ مرا با نصفه و نیمه بودنم بپذیر.