-مرگ در میان[اَبر]ها-

گاهی دلم میخواد دنیا فقط به اندازه یک فنجون چایی،یک کتاب و صدای بارون کوچیک بشه.فکر کنم اون موقع آدم بلاخره فرصت میکنه نفس بکشه.

کتاب ها هیچ وقت من رو از زندگی دور نکردن.برعکس،یاد دادن دنیا رو با دقت بیشتری نگاه کنم.

با غمگینی به دوستش گفت: او هرگز دوستم نداشت. عشق، مرا کور، کر و احمق کرده بود.

آیدا.

و گریز از تو بی فایده است،تو در من ریشه‌ دوانده‌ای،مثلِ اندوه در خاورمیانه.

سیاستمدار ها به جنگ نمی‌روند،تعدادشان کم است و طول عمر های بلندی دارند، اما سربازها،سربازها..داستان های کوتاه‌ غم‌انگیزند.

‏طولانی شدنِ جنگ، حافظه را هم تغییر می‌دهد، اینکه آدم‌ها یادشان می‌رود زندگی، زمانی چیزی غیر از «دوام آوردن» بوده. : زهره صاین‌پور |روان‌درمانگر