𝘮𝘺 𝘥𝘳𝘦𝘢𝘮

از آدم‌هایی که در رو نمیبندن متنفرم، در اتاق، کابینت، کمد، دستشویی، مخصوصا دهن.

انقد رو طرفم حساسم، انگار من زاییدمش.

Pov: جوری که به این زندگی تعلق ندارم

شاید عشق همینه که از بچه‌ها خوشت نمیاد ولی دوست داری از اون یه بچه داشته باشی، دقیقا شبیه خودش، با چشمای خودش، خوشگل عین خودش.

شاید به این دلیل از آخر شب خوشم میاد که همه خوابن و دنیا برای چند ساعت اخر ازت چیزی نمی‌خواد.

من ریدم دهن اونی ک گفت ما تو بهترین ۳ ماه سالیم.

من اگه بیل‌زن بودم که با بیل میزدم تو سر خودم راحت شم.

بهم محبت کردی؟ منم همین کار رو میکنم، ایگنور کردی؟ منم همین کار رو میکنم، واسم وقت نذاشتی؟ منم همین کار رو میکنم، وقتی نیاز داشتم نبودی؟ منم نیستم، پس یادت نره هر رفتاری میبینی انعکاس رفتار خودته، مخصوصا اگه قبلش بارها و بارها صبوری کرده باشم.

یه شبایی آدم دلش میخواد فقط گریه کنه درست مثل امشب.

دلم یه نوتیف "میشه نخوابی؟"میخواد.

دلم یه " آخیش " باورنکردنی وسط زندگیم میخواد که زندگیم به قبل و بعد اون تقسیم شه.

به روی خودم نميارم ولى يک گوشه از قلبم؛ براى تموم جيزايى كه حقم نبود ولى تجربه شون كردم درد ميكنه.

خطرناک ترین نوع خشم، خشمیه که تو دل آدم مهربون جمع میشه.

Pov:

درحال حاضر، نجات دهنده پاییزه، بارونه، هوای سرده.

تو رابطه درست که باشی دو بار عاشق میشی، یه بار عاشق طرفت، یه بارم با کمک اون عاشق خودت.

در هر مرحله‌ای از بزرگسالی، بیشتر به این پی میبرم که اعتماد به آدم‌ها، صبح‌های غم‌انگیز و شب‌ های دلگیری به همراه داره.

شب در زندگی من، بی انتها بود؛ مانند افکارم.