KIRITIK-TV
رفتن به کانال در Telegram
نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
586
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
اطلاعاتی وجود ندارد30 روز
آرشیو پست ها
585
+6
این رژه و زرقوبرقِ بیپایان لباسهای پاپ تو سریال، تیکهی مستقیم به فشنشوی مضحکِ کشیشها توی فیلم «رُم» فلینیه.
سورنتینو کلاً مرض داره مدام با فلینی کلکل و شوخی کنه؛ این ارجاعش هم رسماً یکی از بانمکترین متلکهایی بود که بارِ خودنمایی و شوآفِ تشکیلات کلیسا کرد.
25 اکتبر, 08:52
585
+2
لباسهای سنگین و سنتی پاپ تو سریال جود لاو رو تو شکنجهگاهِ لباسهای چرچی گذاشته بود؛ وزن عباها و منجوقدوزیها طوری بود که انگار دو تا فرش دوازده متری پیچیدن دور تنش و فقط میشد با دنده یک راه رفت.
طراح لباس سریال هم وقتی شنید سورنتینو میخواد لنی توی کلیسای سیستین سرشو بگیره بالا و نقاشیهای سقف رو تماشا کنه، نزدیک بود سکته ناقص بزنه چون هیچکس نمیدونست با اون همه خروار پارچه و طلاکاری روی تن، طرف اصلاً میتونه وامیسته یا پخش زمین میشه.
خودِ لاو اما میگفت پوشیدن این خرتوپرتها قشنگ بهت ثابت میکنه خودِ واتیکان چقدر تئاتر و بازیگریه.
25 اکتبر, 08:49
585
+1
سیگار کشیدن پاپ و کشیش ها تو سریالِ سورنتینو (The Young Pope) ؛
سورنتینو اعتراف کرده این صحنهها از یه جوکِ قدیمیِ ایتالیایی دراومده:
دو تا جوون تو صومعه دلشون هوای سیگار میکنه؛ اولی میره از پدر روحانی اجازه بگیره، درحالی که تو ذوقش خورده برمیگرده میگه: «گفتم موقع دعا میشه سیگار کشید؟ چنان فحشم داد و گفت گناه کبیرهست که نگو!»
دومی با خونسردی سیگارشو درمیاره روشن میکنه، میگه: «عجب! من رفتم گفتم موقع سیگار کشیدن میشه دعا کرد؟ گفت آره پسر جون چه مانعی داره!»
25 اکتبر, 08:43
585
سازندههای «داستان اسباببازی ۵» خوب بلدن چطور با احساساتِ دههی شصتیها و هفتادیهای بدبخت بازی کنن؛ تو این قسمت جدیدش وودیِ کچلشده رو انداختن جلو تا با دیدن قیافهش زار بزنیم و بفهمیم چقدر پیر شدیم.
25 اکتبر, 03:10
585
چینیها برای ترجمه اسم انیمیشنها رفتن تو فازِ ستاد بحران؛ اسم «داستان اسباببازی» رو ترجمه کردن «بسیج عمومی اسباببازیها»! بعد اینقدر به این عنوانِ پادگانی حال دادن که همهی انیمیشنهای دنیا رو کردن عملیات نظامی: «پیدا کردن نیمو» شده بسیج اعماق دریا، «ماشینها» شده بسیج خودوروها، «راتاتویی» شده بسیج غذا و ظاهراً بچههاشون رو از همون مهدکودک دارن آمادهی جنگ جهانی میکنن.
24 اکتبر, 23:29
585
+4
۲۲ نوامبر ۱۹۹۵ که اولین «داستان اسباببازی» اومد بیرون، پیکسار اصلاً این غولِ پولپرستِ امروزی نبود؛ یه مشت بچهمثبتِ بیتجربه نشسته بودن پای سیستمها که کلاً صنعت انیمیشن رو ترکوندن.
پیت داکتر (انیماتور دوم پروژه)، اندرو استنتون (انیماتور سوم) و جوناس ریورا که اون موقع تازه به عنوان اولین کارآموزِ بدبخت راهش داده بودن تو استودیو، با همین یه کار کل آیندهشون زیرورو شد. خودِ داکتر میگه اون موقع همهچیز شبیه کاردستی ساختن تو گاراژ بود؛ نه خبری از مدیرای کتشلواریِ دیزنی بود، نه اتاق فکرِ مارکتینگ؛ فقط واسه دلِ خودشون و خنده میساختن. حالا مقایسهش کنید با قسمت پنجم که فقط واسه چاپیدن جیب ما اومد.
24 اکتبر, 16:22
585
خالقِ سریال «The Boys» افتاده دنبال ساخت فیلم از روی کمیک بوکِ مریض و سادیسمی «Crossed» اثر گارت انیس.
داستان از این قراره که یه بیماری مسخره ملت رو تبدیل میکنه به زامبیهای سادیسمی با یه زخمِ صلیبشکل روی صورت؛ کاراکترها دیگه هیچ ترمزی ندارن و کثیفترین و فاجعهترین امیال روانی و شکنجهها رو با لذت روی بقیه خالی میکنن. کمیک اصلی رسماً اوج بیماری روانیه: سلاخی، تجاوز، آدمخواری و شکنجهی بچهها؛ یعنی اگه از کسی بپرسی «یه چیز فوقالعاده سمی و حالبههمزن معرفی کن»، مستقیم دست میذاره روی این.
تنها حسنش اینه که برخلاف فیلمهای هالیوودی، اون توهمات رمانتیک و شیکِ «بقا در دنیای پساآخرالزمانی» رو تو کلهتون خورد میکنه. اگر مغزتون کششِ این لجنزار رو داره برین کمیکشو بخونین، تا ببینیم تو فیلم چقدرش رو مجبور میشن سانسور کنن که مجوز بگیره.
24 اکتبر, 13:16
585
+9
آدام وینگارد (کارگردان) میگه تام هموک (طراح صحنه) بهشون پیشنهاد داده آخرین تکه دیوار خالیِ استودیو رو بکنن موودبورد و رفرنسهای بصری فیلم Onslaught؛ از اونجایی که فیلم همزمان ادای دین به سینماهای دیگهست، این کولاژ خیلی به دردشون خورده.
اورن سوفر (مدیر فیلمبرداری) هم اضافه کرده که از همون اول چند تا تصویر تو سر وینگارد بوده؛ مثلاً همون سکانس کلهگندهای که سهتا سوپرسلفات رو تو زمین تمرین میبینیم، یا بیرون اومدنشون از تو مه با چشمهای براق که کپیِ مستقیم از The Fog جان کارپنتره.
سوفر خودش افتاده به جون فیلمهای کارپنتر و رفقاش تا زوایا، لنزها و ژنِ بصریِ اون دوره رو دربیاره. یکی از مرضهای دائمیشون هم «آبیِ ترمیناتوری» (Terminator Blue) بوده؛ میخواستن نورپردازی شبانهشون دقیقا همون حسِ آبیِ نمادین فیلمهای جیمز کامرون رو بده و کلی وقت گذاشتن تا اون رنگِ لعنتی دربیاد.
چند تا اسکرینشاتم گذاشته که قشنگ معلومه موودبورد رو مو به مو پیاده کردن.
24 اکتبر, 08:39
585
+9
باید دَمِ آرتدیرکتورها و طراح لباسِ Onslaught رو دید؛ این سربازهای قاتل تو فیلم رسماً پشمریزون دراومدن.
تونستن قشنگ یه تیپِ نظامیِ تمامعیار با جلیقه و تجهیزات سنگین جنگی بسازن، ولی اونقدر لایه و دیتیلِ عجیب ریختن روش که کاراکترها یه تهمایهی ترسناک و رازآلود گرفته.
سیلوئتهاشون بهشدت کار میکنه؛ یکی از رفرنسهای آدام وینگارد همون سیلوئتهای تاریک با چشمهای درخشان تو The Fog جان کارپنتر و The Terminator جیمز کامرون بوده.
24 اکتبر, 08:38
585
+1
به عنوان پایان تحلیل لباس های این فیلم، این عکس رو ببینید:
دقیقاً همون وایب جسیکا چستین تو Crimson Peak و فلورنس پیو تو East of Eden.
هر دو از اون کاراکترهاییان که با یه نگاه آدم رو میبلعن.
21 اکتبر, 15:46
585
+1
تو سکانسهای آخر فیلم، لوسیل قشنگ بند و زنجیرها رو میکنه و میره هوا؛ حالا که ادیت همهچیز رو فهمیده، دیگه دلیلی نداره نقابِ آدمخوبها رو بزنه و ذاتِ کثیفش رو قایم کنه.
دیگه اون خشکیِ قبلی تو تنش نیست؛ لباسش گشادتره و دستوپاش بازه تا مثل یه درندهی وحشی تو عمارت بدوئه. تو این لباس جدید، لوسیل تو اوجِ خطرناک بودن و وحشیگریش جذابه؛ مثل یه حیوانِ درندهی زنجیربریده. اوجِ این حالت رو تو اون صحنهای میبینیم که مثه سگِ هار از پلهها میدوه پایین تا ادیت رو تیکه پاره کنه.
21 اکتبر, 14:43
585
+6
سکانس بعدی، لوسیل تو پارک بوفالو با یه پیراهن مشکی ظاهر میشه که با نقشهای برگ و بلوط تزیین شده؛ دقیقاً همین موتیفها رو بعداً تو آلردِیلهول هم تنش میبینیم. کلاهش با اون فرمِ «چهرهمانند» مستقیم به معماری گوتیک و عمارتهای نمور انگلیسی وصله. در واقع کلاهخودش مثل یه نقابه؛ اشارهی تصویری به اینکه لوسیل تو بوفالو هنوز مجبوره نقش بازی کنه و نیت کثیفش رو پنهون نگه داره.
بخش عمدهی فیلم هم لوسیل یه پیراهن سرمهای-سبزِ تیره تنشه که بهجای تزیینات معمولی، با همون برگ و بلوطها کار شده. لوسیل تو این لباس کمکم داره تبدیل به خودِ اون عمارتِ مخروبه میشه؛ انگار لباسش تلهایه که با تاروپودش اون رو تا ابد به این خرابشده دوخته و زنجیر کرده.
21 اکتبر, 13:43
585
+4
لوسیل شارپ (جسیکا چستین) برخلاف ادیت که پروانه بود، همون بید سیاهه که بوی فاجعه میده.
لباسهای لوسیل برخلاف سالِ وقوع فیلم (۱۹۰۱)، مالِ دههی ۱۸۸۰ است؛ خاندان شارپ پول نداشتن لباس نو بخرن و تو لباسهای کهنهی دورهی قبل گیر کرده بودن. این فقرِ مالی نیست فقط، نشونهی گیر افتادن این خواهر و برادر تو گذشتهست؛ زمان براشون وایساده و لباسهاشون زندانهشون شده.
لباسهای لوسیل تا ته بسته و خشکهس. دلتورو اعتراف کرده بود که طراحا مجبور بودن لباسها رو تنِ چستین بدوزن تا تکون نخوره؛ لوسیل عملاً پشت اون یقه اسکیها و برشهای سفت، داره ذاتِ کثیفش رو قایم میکنه تا آخر سر تو فینال قفلِ نقابش بشه.
اولین بار تو مهمونی تو یه لباسِ تمامقرمز ظاهر میشه؛ رنگی که تو فیلم یعنی مرگ و خطر. بین اون زنهای محلی که لباس روشن پوشیده بودن، لوسیل مثل یه موجودِ سمّی تو چشم میزد.
اون صحنهای که پشت پیانو نشسته و دنبالهی لباسِ قرمزاش مثل خون روی زمین پهن شده شاهکاره. حتی بندهای پشت لباسش هم طوری طراحی شده که شبیه ستون فقرات و دندههای بیرونزده از زیر پوست به نظر برسه.
21 اکتبر, 12:42
585
+8
یکی از به یادماندنیترین تیپهای ادیت تو فیلم، همون پیراهن خواب سفیدشه با موهای باز. کیت هاولی اینجا ایدهی اصلی دلتورو رو پیاده کرده: زیبایی خیلی شکنجهواری ظریفه، خصوصاً وقتی بیفته وسط ترس و خشونت. رفرنس اصلیشون هم تابلوی *The Bridesmaid* اثر جان اورت میلی، از نقاشهای برادری پیشارافائلی بود.
قیافه و فرمِ این لباس خواب هم اتفاقی عوض نمیشه؛ هاولی میگه گشادی و حجم آستینها مستقیم وصله به جون و حالِ ادیت. هرچی به فینال فیلم نزدیکتر میشیم و ادیت بیشتر شتک میخوره، اون پفِ آستینها هم میخوابه و لباسه عملاً شبیه تورِ نازک و بیرمق میشه. ادیتِ خسته و له شده، تو این لباس آخرش خودش شبیه ارواحِ عمارت به نظر میرسه.
آخر سر هم که لباس از اون سفیدی درمیاد و پر از لکههای خون و گلولایِ آلردیلهول میشه؛ لباس اینجا عملاً تبدیل میشه به پروندهی پزشکی و سندِ کتبیِ جهنمی که دختره توش دستوپا زده.
21 اکتبر, 10:40
585
+9
یکی از خفنترین لباسهای فیلم همون لباسِ طلایی-سبزِ ادیت با آستینهای غولپیکر و دنبالهی گلدوزیشدهشه. ادیت تو بوفالو خیلی ساده میگشت، ولی اینجا هرچی بیشتر تو دلِ عشقِ توماس میره، لباسهاش هم پرظرفتر، شلوغتر و زندهتر میشن؛ انگار هرچی حسوحالش بیشتر شکوفه میزنه، تیپش هم طاووسیتر میشه.
کیت هاولی یه توصیفِ ناب برای ادیت تو آلردِیلهول داره: «قناریِ توی معدن زغالسنگ». یه موجودِ رنگی و زنده که زنگارِ سیاهی و مرگِ اطرافش رو پس میزنه ولی همزمان با رنگِ جیغش داره خطر رو جار میزنه. لباس طلاییِ تنش هم دقیقا همینه؛ وقتی داره تو دلِ راهروهای تاریکِ عمارت سرک میکشه، از دور برق میزنه.
روی پشتِ لباس یه روبان مشکی با پاپیون کار شده که یادآورِ سوگواریش برای باباشه. این طلاییِ زنده نشونِ جوونی، باروری و نورِ پوره؛ دقیقا همون چیزهایی که تو کالبدِ خشک و گندیدهی توماس و لوسیلِ خونبهجگر اصلاً پیدا نمیشه.
21 اکتبر, 08:40
585
+4
مرگِ ناگهانی پدر ادیت راهِ ازدواجش رو با توماس باز میکنه؛ بعد از عروسی هم پامیشن میرن انگلستان. وقتی ادیت تو آلردِیلهول پیاده میشه، یه پالتوی اسطوخودوسیِ خوشگل تنشه که با یه روبانِ سرخابیِ جیغ بسته شده. پالتو و کلاهش هم پر از گلهای بنفشه که کیت هاولی با تکهپارچههای مخملِ کهنه و قدیمیِ پیدا شده دستساز درست کرده بود.
تو دوران ویکتوریا رنگ بنفش نمادِ سوگواری و داغ بود؛ یعنی ادیت وسط اون شوق و ذوقِ ازدواج با توماس، همچنان نشونهی از دست دادنِ باباش رو تنش کشیده و داره براش عزاداری میکنه.
21 اکتبر, 06:39
585
+3
تو مهمونی وقتی توماس زیر فشار پدر ادیت ولش میکنه، ادیت لباسی تنشه که عوامل پشت صحنه بهش میگفتن لباس «قلب شکسته». کیت هاولی این پیراهن رو از چند لایه ابریشم رنگشده و پلیسهدار درآورد تا حجم و بافت چندتکهاش قشنگ حسِ فروپاشی رو منتقل کنه.
رفرنس اصلیش هم نقاشی *Portrait of Sonja Knips II* (1898) اثر گوستاو کلیمت بود. دردناکی قضیه اینجاست که ادیت خبر قتل باباش رو هم دقیقاً توی همین لباس میشنوه؛ لباسی که از دلِ شکست عشقی شروع شد و یکراست رفت تو عمیقترین فاجعه زندگیش.
21 اکتبر, 04:39
585
+9
سرِ اولین دیدار ادیت با لوسیل شارپ (خواهر توماس)، تضاد بصری بین این دوتا کلید میخوره. لوسیل تعریف میکنه که تو عمارتشون فقط بیدهای سیاه و سرمازده پیدا میشه؛ موجودات گنده و زمختی که برخلاف پروانهها، هیچکس بهشون حسِ قشنگی نداره. ادیت میپرسه پس غذاشون چیه؟ لوسیل هم با خونسردیِ ترسناکی تو گوشش میخونه: «میترسم... پروانهها!»
این مکالمه کلِ فلسفه بصری فیلم رو میچینه: ادیت پروانهایه وصل به نور و زندگی، لوسیل همون بید سیاهی که از کالبدِ رو به مرگِ آلردِیلهول جدا نمیشه.
یکی از عجیبترین جزئیات لباس ادیت تو همون سکانس، کمربندیه که کیت هاولی با الهام از سنتهای عزاداریِ ویکتوریایی از «موهای واقعی انسان» بافته. این فقط یه ادا و اصولِ گوتیک نیست؛ یادگاریه که ادیت از مادرِ مردهاش نگه داشته تا حس اتصالش قطع نشه.
دستهای مینیاتوریِ روی کمربند رو اول با موم درآوردن و بعد ریختهگری کردن تا شبیه عاج فیل بشه. خودِ هاولی هم قشنگ اعتراف کرده: «من دوست دارم آدمها رو بترسانم؛ ولی پشتِ این چیزهایی که چشمِ امروزی ترسناک میبینه، کلی زیبایی و زندگی پنهونه، مگه نه؟»
21 اکتبر, 02:37
585
+3
ادیت کوشینگ (میا واشیکوفسکا) تو Crimson Peak سال ۱۹۰۱ سرش به کار خودشه؛ نویسندهای که بهجای لوسبازیهای جین آستین و Pride and Prejudice، عاشق مری شلی و Frankenstein و تاریکی و ارواحه.
کیت هاولی اسمی که روی اون کتودامن خردلی/اخرایی برای جلسه با ناشر گذاشته بود «کرمِ کتابِ بوفالو» بود. لباس قشنگ داد میزنه دختره تو دنیای مردسالار اون دوران دنبال جایگاهشه: یه ترکیبِ هوشمندانه از برشهای مردونه برای نشون دادن استقلال فکری، کنار ظرافت زنونه.
اون آستینهای پُفدار و گشادش هم الکی نیست؛ عمداً شبیه بالهای پروانه طراحی شده تا ادیت رو مثل یه موجودِ ظریف، روشن و بیپناه نشون بده که قراره با کله بره تو دل لجن و سیاهی عمارت.
21 اکتبر, 00:36
