Euphoria

‏سلیطه درونم، دلقک درونم، و‌ کودک درونم همه باهم افسردن.

کی گفته نجات‌دهنده تو آینه‌س؟؟؟ تو آینه فقط بگادهنده تشریف داره.

میترسم زندگی بعدی وجود داشته باشه و من بازم تو ایران به دنیا بیام، حتی نمیخوام تو ایران درخت باشم.

یسری خاطرات هست که آدم خجالت میکشه حتی تو خلوت خودش مرورشون کنه چون از خودش خجالت میکشه، از حماقت زیاد، از خریت بی‌انتها و اهمیت دادن به آدم‌های بی‌ارزش.

انگار همه چیز من تموم شده؛ اعصابم، دوقم، صبرم، حوصلم، انگیزم و توانم.

منم نیاز دارم یکی حالمو بپرسه، منم نیاز دارم یکی نوازشم کنه، منم نیاز دارم یکی بپرسه غذا خوردی؟ گشنته؟ منم نیاز دارم یکی بپرسه درد داری؟

از بچه قوی خونواده بودن خستم.

برا آدما مهم نیست شما چه حسی و غمی دارید.

وقتی از چیزی که سرش اذیت میشی تعریف میکنی و اون در جوابش یه چیز خیلی بی ربط میگه.<<<<<<<<<

‏من دیگه نمیخوام تناسخ‌ پیدا کنم، فقط و فقط Delete account.

دارم رد میدم‌ از دست آدما.

‏من از سگ‌دو زدنم ناراحت نیستم از اینکه سگ‌دو ‌میزنم و زندگیم هیچ فرقی نمیکنه ناراحتم.

اگه برگردم عقب، خیلی از پیام‌های بلندم تبدیل میشن به یه «باشه». آدما بیشتر از چیزی که فکر میکردم، ارزش توضیح دادن نداشتن.

حتی خودمو هم نمیتونم تحمل کنم دیگه.

اگه بهت توجه میکنم و اهمیت میدم شک نکن خیلی خوش شانسی، چون نادیده گرفتن آدما و دور شدن ازشون یکی از کارای مورد علاقمه.