کولیآنا🃏'

خون حلال آب حرام

عالمی در دلمان سقوط کرده. زندگیمان حول پرگار پروردگار، دایره‌ای شکسته شده و ما در کنج کیهانی پرت شده‌ایم و تنها و هیچ کز کرده ایم. آغوشمان خالیست، زانوی غم نیز از ما آزرده خاطر است. پسمانده های تاریخی شده‌ایم که شیرآبه‌مان خونی‌ست نه گندیده، بلکه تازه تر از همیشه تا ماهیان تبعیدی اقیانوس را در باتلاقش بپرورد. آنقدر ذوقمان کور و کر شده که دیگر نه نوایی دلمان را می‌لرزاند نه تصویری چشمانمان را برق می‌دهد؛ نوای گوشمان طنین فریاد مظلوم است و برق چشمانمان آتش فنای دخمه‌هایمان. نمی‌دانم پشت پرده‌ی اسرار چه نمایش مضحکی خوابیده، اما هر چه که هست این عروسک های خیمه شب بازی به دست هایی منقطع متصل‌اند.

-کیانا

شاهکار واقعا

به راستی که زمان فنای این بقای خفت بار و لجن گرفته که انگل های خورنده جسد، لاشه‌اش را چسبیده قرار است کِی فرا رسد؟ اگر قرار باشد هر حرام لقمه ای از راه برسد و فلسفه ببافد و عقیده ای چرکین به خورد مغزهای احمق و گشنه‌ی این سفله ها بدهد که همان بهتر کفتار های بی صفت لاشه‌ی شیر ها را تکه تکه کنند و به کام نطفه های نجسشان بدهند. این زندگی شوم نبود بلکه به دست های کثیف، آلوده و نحس شد تا در هر زمان با خراش کوچکی بر پیکر زوار در رفته‌اش، چرک فوران کند. از این مادرقحبه ها بیزارم که با جامه‌ی بره به درون گله‌ی احمق ها می‌روند و صد البته از این گوسفندان متنفرم که چشمان کورشان را نابینا تر از همیشه بسته اند و قربان صدقه‌ی ننگ می‌روند. بگذارید این حرام زاده ها بمیرند که لکه‌ی عار از دامان پاک و مقدس زندگی شسته شود و لاشه‌شان را بسوزانید و خاکسترش را به باد فنا سپارید که دل های همه‌ی ما کهیر زده. کظم غیظ به هنگام سنگسار فاحشه‌ی جهالت، گناه کبیره است. بگذارید این حرام زاده ها بمیرند. -کیانا

همه دنبال اعجاز و همه دنبال تقدیرند در این آوار بی‌رحمی جوانان پیر می‌میرند

پروانه شدنت هزاران پیله شد بر شاخسار آزادگی زادروزت مبارک.

به پروردگار بگویید امشب هم به تماشا بنشیند بگویید یاری‌اش را به سر بکوبد بگویید سکوت را به لبانش بدوزد چرا که تک تک ما در این هنگام ابراهیم های خلیلی هستیم که تبر هایمان بُرنده تر از همیشه‌، بر سر و رویش فرود خواهد آمد.

تنها معصیت ما معصومیت بود

عزیزِ جان کنونت ما وصیت را اداییم چو اسفند بر شعله ز درد خویش رقصانیم