کولیآنا🃏'

آرزو رنجی نشسته در افق است امید رنجی رونده به سمت افق است و افق خطی فرضی میان زمین و آسمان است

چراغ خانه‌ی ما نفت ندارد چرا که هیچ نیرزد درون این قبیله دانایی

قلبم را حس نمیکنم، پس این نبض نحس تا کی می‌خواهد به زجرکشی ادامه دهد؟ شاید فقط یک توهم باشد، اما جز تلخکامی چیزی از جام زمانه نصیب ما نشده و نمی‌شود آدم بی قلب چیزی برای از دست دادن ندارد آدم بی قلب دچار زوال رویا می‌شود. نفس هایم درد می‌کند چشم هایم هراسان به دنبال راه نجات ازین اسارت میگردند؛ دنبال حسی بالا تر از بینایی، بینشی والا تر از بصیرت؛ اما چه فایده که منظره‌ی بیرون از این پنجره چیزی برای تماشا ندارد. باز ماندن این پنجره تنها غبار پوچی را در ته چشمت فرو می‌برد و تو همیشه محکوم بوده‌ای که با بی‌اعتنایی پلک بر هم بزنی و تنها اشک‌های قربانی را سرزنش کنی پس همان بهتر که چشمانت خفه خون بگیرند. تیزیِ خنجر نگاه ها بر روی تن ظریف امید فرود می‌آید و این بار تن خون‌آلودِ امید، بوی فنا میدهد حرف ها در درونت بین معنای زندگی و یا بیگاری کشیدن جدال می‌اندازند زخم ها مدام بر تن سربازت، سر باز می‌کنند خنده ها با غمی خوفناک گره خورده‌اند حتی امید مأیوس شده هر تپش هشداریست برای اعلام مرگ. نمیدانم به هر حال که این تن دیگر جای خالی برای خالی کردن عقده روزگار ندارد زندگی تنها پسته تلخ و پوچی شده که بیزاری را در وجودم رونق می‌دهد و شاید تسلیم بودن، تنها راه پیروزی در جنگ با سرنوشت باشد دیگر چیز مقدسی برایم باقی نمانده که بی تزلزل برایم تقدس داشته باشد تا حتی به شور عبادت از او این جسد را زنده نگاه دارم. ننگ بر این چرخه که همه چیز را له می‌کند ننگ..

-کیانا

ای روح بی‌قرار چه با طالعت گذشت

گه ملحد و گه دهری و کافر باشد گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد باید بچشد عذاب تنهایی را مردی که ز عصر خود فراتر باشد