silent star.

آره خب اینجا ایرانه، فقط با مردن میتونی به آرزوت برسی.

بله حقیقت دارد؛ در کشور من هیچ‌کس گرسنه نیست همه سیرند از زندگی.

هربار که مراد ویسی می‌گه "فرزند ایران و جان فدای میهن" یه جون از جون‌هام کم میشه.

باشد روزی رسد که اینگونه نباشد:)°•

تقویم اسفند رو نشون میده ولی من هنوزم تو دی موندم.

‏ شاید هم خاک ‏از اینکه عزیزان‌مان را ‏با خود یکی کرده ‏این‌چنین بوی خوبی می‌دهد... ‏

‏‌ تورگوت اویا

آنان که مرده‌اند زنده ماندند و آنان که زنده‌اند مرده‌اند.

اینجا ایرانه و ما امیدوارترین افسرده ها.

‏یه گریه ی گنده گیر کرده تو گلوم که معلوم نیست تا کی قراره نگهش دارم.

اون از زندگی فقط یه 207 مشکی میخواست ولی سهمش شد تیرجنگی و یه سنگ قبر مشکی.

امروز، تقویم نام تورا آهسته صدا می‌زند. روزی که زمین به آمدنت افتخار کرد و آسمان سهم خودش را از نور تو، از یک ستاره گرفت. علی عزیزم، جسمت میان ما نیست اما حضورت در نفس‌های این خاک جاری‌ست. نامت فقط یک اسم نیست؛ نشانی از ایستادگی، شرافت و عشقی است که هیچ‌وقت خاموش نمی‌شود. تولدت را نه با شمع و کیک، با دلی پر از دلتنگی و افتخار گرامی می‌داریم. تو رفتی، اما راهت ماند. صدایت هنوز در گوش زمان می‌پیچد و رد قدم‌هایت بر مسیر تاریخ پاک نمی‌شود. امروز به آسمان نگاه می‌کنیم و لبخند می‌زنیم. چون می‌دانیم ستاره‌ای آن بالا، بیشتر از همیشه می‌درخشد. تولدت مبارک، پسر ایران.

‏بله کشور آرام است؛ آرام همچون سردخانه مردگان.

برای همین شب بارها از خواب می پریدم جلوی درگاه می رفتم و بازش میگذاشتم و میگذاشتم هر که موطنی نداشت به درون بیاید گدایان روسپیان واماندگان و همه جور آدمی می آمدند زیر سقفم اکنون از آن شب سالها گذشته و هنوز هم باران می آید. ولی هنوز هم صدای قدم هایی در باد میشنوم و هق هق گریه ای در باران و کسی که میخواهد به درون بیاید. هر چند دلبندم در آن زمان تو نیامدی و آن که انتظار میکشید هم من بودم باز هم دلم میخواهد بیرون جلوی درگاه بروم ولی بیدار نمیشوم بیرون نمیروم نگاه نمیکنم و تنابنده ای هم به خانه ام نمی آید دیگر