𝐏𝐮𝐦𝐩𝐤𝐢𝐧 𝐆𝐥𝐨𝐰

فردا هجدهم بهمن است. یک ماه پیش از فردا، هزاران نفر، بی آن‌که بدانند، برای آخرین بار از خواب بیدار شدند، برای آخرین بار صبحانه خوردند، برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند، برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند، برای آخرین بار کار کردند، برای آخرین بار آهنگ گوش دادند، برای آخرین بار رویا بافتند، برای آخرین بار لباسی را پوشیدند، برای آخرین بار به پدر خود نگاه کردند، برای آخرین بار خندیدند، برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند، برای آخرین بار گفتند:«نگران نباشید، مواظبم»، برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند، برای آخرین بار، مثل همیشه شجاع و شریف ماندند، برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند، برای آخرین بار عاشق ایران بودند، برای آخرین بار امید داشتند، برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند، برای آخرین بار کمک کردند، برای آخرین بار کمک خواستند و برای آخرین بار زیستند؛ و دیگر هیچ‌وقت بازنگشتند.

عجب سال خوبی شدا.

پایان.

تا بتونن مال اون ها رو نجات بدن.

اون ها کودکیشون رو از دست دادن

و در نهایت

این سکانس یکی از سکانس های موردعلاقم توی کل سریال بود. این حس که مرور خاطرات اون ها مثل مرور خاطرات خودم بود، این که با هر ضربه ی جویس میتونستم خشم و غمش رو حس کنم و… راستش تمام مدتی که این قسمت رو میدیدم در تلاش برای کنترل کردن خودم بودم که نزنم زیر گریه، اما به محض اینکه "i didn't runaway this time right?" رو شنیدم تموم شد. از اون ثانیه ی سریال من داشتم فقط و فقط گریه میکردم و به این فکر میکردم که چقدر استرنجر تینگز برام عزیزه و چقدر غمگینم از پایانش 🤍