کومورِبی🌿✨

در نهضت عظیم دو بازویش من گریه ام گرفته که آخر آخر چرا پرنده به دنیا نیامدم ؟ •رضا براهنی

من از تمامی راه‌ها گذشته‌ام از کویرِ تردید و بارانِ انتظار عزیزِ من، تو در کدام «راه» مانده‌ای؟ در پیچِ کدام ترس که هنوز به خویش نرسیده‌ای؟ من عبور را آموختم از آینه‌های شکستهٔ دیروز، از سایه‌های سنگينِ «اگر» و «ای‌کاش» تو اما هنوز در ایستگاهِ تردید به قطاری چشم دوخته‌ای که نامش «جرأت» است و همیشه دیر می‌رسد…

من جهان را دور زدم تا تو را بیابم ، و نفهمیدم که خود؛ طولانی ترین راهِ رسیدن بودم به خویشتن.

در گستره بی مرزِ این جهان ؛ تو کجایی ؟

روزی متوجه خواهید شد نسخهٔ قویِ شما آونی نبود که از انگیزه پر بود؛ نسخهٔ قوی اونی بود که خسته بود و ادامه داد.

این بی حقیقت بودن ؛ عمیقا صفت عجیبی ست:)

امروز چنانم که قدح مست منست

نعلبندیان نه فقط یک نمایشنامه‌نویس، بلکه یک «زخمِ زنده» در حافظه‌ی تئاتر ایران است؛ زخمی که هر بار با خواندن آثارش، دوباره تازه می‌شود.

درست همون جایی که تو دلت شرجی تابستونِ و رو سرت چله زمستون؛ رها کن، بگذر . درست به سادگی عبور کردن از جوی کنار خیابون ، اول این پا بعد اون پا سپس عبور :)

خودتونو کم ارزش ندونید ! تو ارزشمندی و لایق بهترین ها؛ به قول مولانای جان که میگه: «بر هر چه همی‌ لرزی، می‌دان که همان ارزی»

شد شد، نشد بیا تو این هوای بارونی کنار هم بنشینیم؛ چای بنوشیم و به ریشِ همه نشدن ها بخندیم.

آدم از یک جایی به بعد می‌فهمد که از حالا باید آینده‌اش را از نو بسازد اما به نوعی دیگر می‌فهمد که زندگی یک موهبت است؛ یک غنیمت است، یک نعمت است و نباید آن را فدای آدم‌های بی‌مقدار کرد. اصلاً از یک جایی به بعد، حال آدم خودش خوب می‌شود. •جای خالی سلوچ

گفتند: تو را چه آرزو کند؟ ‏گفت: عافیت. ‏گفتند: همه روز در عافیت نیستی؟ ‏گفت: عافیت من آن روز است ‏که آن روز عاصی نباشم. ‏‌ #عطار⁩ ‏‌ #تذکرةالاولیا

حق با شماست آقای دولت آبادی: «انسان در مسیر عمرِ خود مگر چند بار می‌تواند به دوستانی بربخورد که از میانِ آن‌ها همزبانی بیابد؟»

خودافشایی واقعاً چیز عجیبی است؛ فکر کن خواسته یا ناخواسته تمام زخم‌ها و ضعف‌هایت را بیان کنی و به دیگری این فرصت را بدهی که هر زمان بخواهد، با فشردن انگشتش روی آن زخم‌ها، دردَت را تازه کند. می‌دانی چه می‌گویم، عزیزم؟ نگذار کسی از پاشنه‌ی آشیلت باخبر شود.