بی‌جواب!

به زنده ماندن در اين ديار چه پای سختی فشرده‌ام، چه مرگ ها آزموده‌ام، ولی شگفتا نمرده‌ام.

سیمین بهبهانی

مردن چه‌فرق دارد با زندگانی ما.

فروغی بسطامی

ناگهان امید از چشمانمان پر کشید و در کوچه‌ پس کوچه‌های شهر گم شد.

از آن وقت‌هاست که دستم را می‌گیرم و به سوی گرمای اتو می‌برم؛ روی شعله‌ی گاز، یا شاید هم روی ماشه‌ای که به سمت خودم نشانه رفته است. •|مینا

گاهی انسان به خود می‌آید و می‌بیند طناب را با دستان خودش بر گردن خویش تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌کند. هیچ رحم و شفقتی برای خود باقی نمی‌گذارد. از هر گوشه‌ای، بهانه‌ای می‌یابد تا آن را چون تازیانه‌ای بر جان خویش فرود آورد؛ خود را ملامت کند و بار دیگر محکومش سازد. گاهی آدمی بی‌رحم‌ترین دشمنِ خود می‌شود. •|مینا

تو با همه فرق داشتی؛ دیگران تنها زخمی بر دلم نشاندند، اما تو مرا به تمامی از پای درآوردی.

و در نهایت؛ خدا ساکت تر از آن بود که انتظارش را داشتم.

کاش فردا صبح نشه. کاش فردا هیچ موذنی اذان نگه. کاش، کاش، کاش.

جهان لاله شد از سرخی خون بی‌گناه.

در این زمانه، درخت‌ها از مردمان خرم‌ترند. کوه‌ها از آرزوها بلندترند. نی‌ها از اندیشه‌ها راست‌ترند. برف‌ها از دل‌ها سپیدترند.

سهراب سپهری

چنان به موی تو آشفته‌‌ام به بوی تو مست که نیستم خبر از هر چه در دو عالم هست

سعدی

پلک می‌گشایم و همه چیز دوباره زاده می‌شود. ستارگان در جامه‌های سرخ و آبی والس می‌رقصند و سیاهی مطلق به درون می‌تازد. چشمانم را می‌بندم و تمام جهان مرده بر زمین می‌افتد. خواب دیدم مرا جادو کرده به رختخواب می‌بردی ماه‌زده برایم ترانه می‌خواندی و دیوانه‌وار مرا می‌بوسیدی.

سیلویا پلات