بی‌جواب!

از جسم و جان خود بودم غافل

از بهر آن سیمینبر خوشگل

از سردی افسرده و بی‌جان بود

یارم در آغوشم هراسان بود

بوران بود سرمای فراوان بود

شب بود بیابان بود زمستان بود

گفتم که "عشق چیست؟" تهی کرد جام و گفت: بر هر کسی شیوه‌ای این داستان گذشت.

با من مدارا کن؛ بعد‌ها، دلت برایم تنگ می‌شود.

حرف‌هایی داشتم که نمی‌توانستم به هیچ‌کس جز تو بگویم، و تو به همه گوش می‌دادی الا من.

توی هوای بارونی شازده کوچولو بخونید

ارزش گل تو به اندازه عمری هست که به پای گلت صرف کردی. شازده‌کوچولو برای اینکه در ذهنش بماند، با خودش تکرار کرد: «به اندازه عمری هست که به پای گل ام صرف کرده‌ام». روباه گفت: آدم‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند؛ اما تو نباید آن را فراموش کنی. تو تا ابد نسبت به چیزی که اهلی‌اش کرده‌ای مسئولی. تو مسئول گلت هستی. شازده‌کوچولو برای اینکه یادش بماند، تکرار کرد:من مسئول گلم هستم.

شازده کوچولو

استِکانی چای دارم و هزار و یک اندوه.

مثل خانه می‌مانی؛ حتی فکر برگشتن به تو، آدم را گرم نگه می‌دارد..