چیزی به ذهنم نمیرسه

اگر با هم حرف نزنیم، ذهن‌مون حرف می‌زنه و داستان‌هایی می‌سازه که نمیشه با هزاران گفتمان جمع‌شون کرد‌.

چهارمِ اسفند‌ماهِ چهارصد و چهار. دانشگاه فردوسی مشهد.

ما اِدامه داریم. هیچوقت ما رو حَذف نمیشه کرد! به رنگین کمون سَنگ نمیشه زد.. میرسه پایانِ شب سپیده دم؛ به زور که قلبا رو فَتح نمیشه کرد.

بگذار من تو را ببینم؛ کمی بهتر.

بچه‌های دانشگاه‌ها در این ایام، جانِ خود در دست گرفته‌اند؛ چراکه شاید با ریختنِ خون صدای بی‌طرف‌ها خفه‌تر شود اما باغیرتان آرام نمی‌گیرند.

إِنْ يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ وَ تِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ. اگر به شما زخمی رسیده، آن گروه را نیز زخمی مانندِ آن خواهد رسید؛ و ما این روزهای زخمی را میان مردم جا‌به‌جا می‌کنیم.

حالا که نیستم، پیراهنم را اتو بزن. دکمه‌هایم را ببند. کفش‌هایم را برق بینداز. بُگذار نبودنم مرتب باشد. حالا که نیستم، شعرهایم را بخوان. می‌خواهم صدایت باشم؛ دهانت، لب‌هایت، قطره‌اشکی که از گونه‌ات بر زمین می‌افتد. می‌خواهم زمینت باشم. حالا که نیستم، به دخترم بگو مرا نقاشی کند. می‌خواهم توی کیفش باشم، لابه‌لای کاغذهاش. جنگ تمام شده است. این روزها صلح آدم می‌کشد. _گروس عبدالملکیان

مانی، مانی، مانی.

یه روز از اینجا میرم.

تولدت مبارک و چهلمت تسلیت علی.

فریبِ آخوندها را نخورید که اینان تفاله‌ی همان تازیانی هستند که به ایران حمله کردند. روزی خواهد رسید که اینان بر شما حکومت خواهند کرد، آن روز دیگر جان و مال و حتی فرزندان‌تان هم از دستِ آنها در امان نخواهند بود. _سخنانِ احمد کسروی. ترور شده در بیستم اسفندماهِ هزار و سیصد و بیست‌ و‌ چهار؛ در اتاقِ بازپرسیِ کاخِ دادگستریِ تهران به ضربِ گلوله و بیست و هفت ضربه چاقو به دست افرادِ گروهِ فدائیانِ اسلام.

شما می‌توانید قانع کنید، کسی را که ندیده باشد. کسی که را که امشب خودش چهل و یک موتور نشمرده باشد که همگی دوترکه هستند. کسی‌ را که اسلحه‌های ساچمه‌ای را در دست‌ موتوری‌ها ندیده باشد. کسی را که از نگاهِ آن مردِ درشت‌هیکل با سه لایه پارچه‌ی مشکی بر دورِ دهان، بر خود نلرزیده باشد‌. شما نمی‌توانید مرا که با چشمانم دیدم چگونه با تمام قدرت‌تان مردم را می‌زنید، قانع کنید. بیست و هشتم بهمن ماهِ صفرچهار. میدانِ بهشت، به سمتِ نازی‌آباد.

به شکلِ وحشتناکی از دست داده‌ای. زورِ خودت را بزن. می‌توانی برگردی؟

چهل روز جاتون خالی. چهل‌ها سال جاتون سبز.