Burał

من خیلی کم به خودم دروغ می‌گم. خودمو قانع نمی‌کنم. به هیچی امید ندارم چون اساساً چیزی واسه ناامیدی وجود نداره. نگاه من به دنیا صرفاً ساخته‌ی نورون‌های بی‌چاره‌مه. یه کم که عمیق بشی متوجه می‌شی که هیچی واقعی نیست. دنیا یه شکل دیگه‌ست که تو هیچ‌وقت قرار نیست ببینی.

گفتم عیبی نداره ولی ذوقم کور شد، گفتم عیبی نداره ولی برق چشمام رفت، گفتم عیبی نداره ولی تا دلت بخواد عیب داشت، گفتم مهم نیست ولی مهم بود، گفتم فراموش می‌کنم ولی موند، گفتم عادت می‌کنم ولی هر بار یادم افتاد یه چیزی توی دلم شکست. گفتم انتظار نداشتم، دروغ گفتم؛ اتفاقاً خیلی انتظار داشتم، فقط دیگه دلم نمی‌خواست بابتش چیزی بگم.

من هیچ‌وقت کسی رو مجبور نکردم که منو انتخاب کنه، اگر فکر می‌کنی می‌تونی کسی بهتر از من پیدا کنی، پس انجامش بده. من ازت نمی‌خوام برگردی. زندگی کوتاه تر از اونه که آدم به کسی وابسته شه که نمی‌خواد بمونه. من به آزادی اعتقاد دارم؛ آزادی که در اون احساسات واقعی هستند. اگر می‌خوای بمونی، پس بمون. به خاطر این که قلبت بهت می‌گه اینجا جاییه که بهش تعلق داری، نه به خاطر این که من بهت گفتم بمونی. من می‌خوام یک انتخاب باشم، نه یک گزینه ی دم دستی. من لیاقت کسی رو دارم که ارزش من رو بدونه. کسی که بفهمه من چه چیزی به زندگیش اضافه کردم. من کسی رو نمی‌خوام که از ترس تنها بودن خودش یا از روی عادت با من باشه. من کسی رو می‌خوام که بمونه به خاطر این که نمی‌تونه زندگی رو بدون من تصور کنه. راه رفتن همیشه بازه. تو آزادی هرموقه که خواستی بری. پس هرموقه فکر کردی خوشحالی یه جای دیگه منتظرته، من سد راه تو نمی‌شم. و در این بین، من ادامه خواهم داد.

اگه بودن با کسی تو رو کوچیک‌تر، مضطرب‌تر و مرددتر از قبل می‌کنه، اون رابطه ارزش ادامه دادن نداره. زمان، احساس و قلبت رو جایی خرج کن که بعدش، خودت رو دوست‌داشتنی‌تر، امن‌تر و قوی‌تر حس کنی.

بدترین بلایی که اضطراب سرت میاره می‌دونی چیه؟ زندگی کردن با اتفاقی که هنوز نیفتاده. صبح که بیدار می‌شی، ذهنت هزاران بار اتفاقای بد رو مرور می‌کنه. هنوز چیزی نشده؛ اما تو خسته ای، ترسیدی و آماده دفاعی.

اما امیدارم هیچوقت بی حوصلگی رو تجربه نکنید؛ بی‌حوصله برای کاراتون، بی‌حوصله برای حرف زدن، بی‌حوصله برای خوابیدن، بی‌حوصله برای غذا خوردن ،بی‌حوصله برای رفتن، حتی بی‌حوصله برای موندن.

شما فكر می‌كنين آدما يهويی می‌رن، یهویی تغییر می‌کنن، ولی اشتباه می‌كنين. آدما هی منتظر می‌مونن بفهمين، ببينين، انجام بدين، و تو اين مسير هربار كه نمی‌فهمين، نمی‌بينين، انجام نمی‌دين يه قدم می‌رن عقب و وقتی‌ ديگه همه چی خيلی دور و كوچيك شد روشونو برمی‌گردونن و برای هميشه می‌رن.

‏من آدم نرفتنم، ‏همیشه تلاش می‌کنم تا آخرین ذره‌ی احساسم پای آدما بمونم ولی وقتی دلسرد شدم، آتیشمم بزنن دیگه اون آدمی که برای خوشحالیشون هر کاری می‌کرد نمی‌شم.