دلنوشته‌های عرفان سمیع

منو از خودم بپرس، من برای همه یکی نیستم.

این سکوت لعنتی ، نتیجه فریادهایی‌ست که هیچ‌وقت شنیده نشد...

«دارم فکر میکنم چه خوب است پیدا کردن کسی که زورَش به بی‌حوصلگی ما برسد.»

هیچوقت نگران این نباش که ارزشتون رو فهمیدن یا نه، آدم‌ها به وقتش میدونن چی رو از دست دادن...

هرچی اصیل‌تر و با لِوِل‌تر خاکی‌ تر، مهربون‌ تر، ساده‌ تر، واقعی‌تر.

نه پشیمون شو، نه حسرت بخور. یا لذتتو بردی، یا تجربشو خریدی.

این روزا دو نفرم، روحی که نمیخواد زندگی کنه و بدنی که تلاشش برای نفس کشیدنه.

بی نیازی فقط باعث میشه محبتت واقعی‌تر بشه؛ چون دیگه از ضعف نمیاد، از قدرت میاد.

بی نیازی نه بی‌تفاوتی میاره، نه خودخواهی...

بی‌نیازی یه غرور خام نیست؛ یه بلوغِ عمیقه.

بی‌نیازی یعنی به نقطه‌ای برسی که بود و نبود کسی، تعادلت رو به‌هم نریزه.

بی‌نیازی، بریدن از آدم‌ها نیست؛ اتفاقاً فهم عمیقِ ارزش روابطه.

وقتی تو زندگيت به مشکل برميخوری اولين نکته اينه که مشکل تو برای هيچکس مهم نيست! پس درد دلو فراموش کن.

به من نگو دوست دارم، واسه من کاراییو انجام بده که واسه بقیه انجامشون ندادی.

اعتمادی که با رفتار از بین بره، با حرف برنمی‌گرده...

زخم‌هایم را دوست دارم. آنها شاهدان اصلی‌ام هستن که چطور شجاعانه زندگی کردم...

اگر دلت واقعاً پاک باشد، طبیعت حقیقت انسان‌ها را به تو نشان می‌دهد‌ و کسی که حقیقت را می‌بیند، خیلی وقت‌ها تنها می‌ماند. این تنهایی، مجازات نیست؛ بلکه یک محافظت از سمت طبیعت است.

آخرش باید قهرمان خودت باشی؛ چون همه مشغول نجات خودشونن!

لازم نيست هميشه قوى باشی، لازم نيست وانمود كنی همه چى خوبه، هر حسی که الان دارى، حق دارى داشته باشی هيچكس نمى دونه تو با چه چيزايى جنگيدى، پس به خودت سخت نگير، تو دارى بهترين كارى كه از دستت بر مياد رو انجام میدى، فقط به خودت زمان بده، بعضی زخمها با عجله خوب نمی‌شن.

قشنگ‌ترین حسی که یک انسان می‌تونه تجربه‌اش کنه، حسِ آزادی بعد از رها کردن چیزیه که فکر می‌کرد هرگز نمی‌تونه رهاش کنه.