مخرب

من نمی توانم بگویم به چه درجه از بزرگسالی رسیده ام، هرچه بشود بزرگسالی اندازه ای ندارد ، گاها خام در احساسات ، منعطف در برابر وقایع و بی منطق در برابر مشکلات ، و گاها آنقدر متفکر در موضوعات، که وهم برم می دارد، این منم؟ اما بزرگسالی به چه دردم می خورد؟ و حتی این جسم چه فایده ای دارد ؟ میان مشتی عجق زاده امرار معاش کنی و تنها فضیلت خوردن و خوابیدن نصیبشان می شود. یا صریح تر بگویم، انتخاب می کنند تا چه اندازه، تراز بدبختی خود پسندیشان را به بالا برسانند، اما من انتخاب کرده ام ، که در میان انبوهی از مستولی بر جهل این عجق زاده ها باشم، که بخورم ، بخوابم و به آینده ای نرسیده لعنت بفرستم و گذشته را گور کنم، این بدبدختی انتخاب من است ، در آخر از چه کسی می توان شخص منفور و معقول در تقصیر دانست ؟

من به اندوه زیاد محتاجم ، با این شادی ها که نمی شود چیزی نوشت ، تنها درد است که مجاب به نوشتنم می کند و از هر سوی مغزم،کلمه ای سرزیر می شود.و اگر اندوه نباشد ، نوشتن به چه کارم به می اید؟

برهنه، مثل دودی در آسمان. به پای چیزی می گردم که دستم را به آن بند کنم ،و تنها به چوب سوخته ای دست دراز می کنم که هنگام مشت کردن خاکستر می شود. حقیر است ،مثل توهم جوانی که از ابتدا سوخت و باد هوا شد،و اکنون معجزه ای که هرجا هم باشد خاکستر است.

مغزم پر شده است از لاشه خاطراتی که از گور برآمده اند تا قصد جانم را بکنند. و من از دنیا دل بریده ، رمیده خاطر به سوی شوریدگی و مرگ حتمی به سبب آن ها برمی خیزم ،پیاله جان مصلوب شده ام را از میخ های های قرضی روگاز پس می گیرم و می روم به سوی مرگ حتمی، که نه خیالم را و نه خواب را به چیزی خوش نمی کند. یک کمال مطلق است تا در آرواره های حقیقت نخ قرمزم را قلاب طویلی ببندم به مرگ برای رهایی، برای به دار کشیدن، برای یکباره مردن و دیگر نبودن.

از مرگ پر می شوم و از زندگی تهی.

من تا صبح جان می دادم و او بالای سرم قنوت می خواند و طلب آمرزش می کرد ، اما پی این خرافات را نفهمیدم، اگر خدا کاری می توانست انجام دهد، این مرض را به جانم نمی انداخت.

تنهایی ترجیح من است نه تحمیل به من. این تنها چیزی است که میتوان در این روزگار، متعلق به خود دانست

برای همیشه ، آزادی

خواب تنها دنیای راحتی برای من هست ،آن هم پشت به این دنیای مغضوب، تنها چیزی است که می توانم برای ساعتی از افکارم و آدم ها دور باشم، ترجیح می دهم در رختخوابم قندیل ببندم و زخم بستر بگیرم اما میان اجماع آدم ها نباشم، میان جمعی که بر پایه تعصب و تحقر بنا شده است و جز عینک غبار گرفته،چیزی بروی چشم های از حدقه در امده شان نیست. اجتناب از آن ها تنها لطفی است که می توانم در حق خودم بکنم، و مودت گرفتن و صلیب بستن ظواهرم و حرف هایم با دهان چرکینشان، ظلمی است که هیچ ظالمی روا نمی دارد.

ناتوانی از هر سو دست می ندازد و مغزم را فلج می‌کند ، بی گمان، همه چیز را موریانه وار می درد۔ و انگار که از عزل عقب مانده بودم، و همه چیز از دسترسم خارج بوده است به گونه ای که اختیار کلماتی که در زبانم می چرخد را ندارم ، دلم می خواهد راکد بمانم افسارم را به هیچ سپاره کنم، و در عوض، تنها تنی مرده را به من هدیه بدهد.