مخرب

تنهایی ترجیح من است نه تحمیل به من. این تنها چیزی است که میتوان در این روزگار، متعلق به خود دانست

برای همیشه ، آزادی

خواب تنها دنیای راحتی برای من هست ،آن هم پشت به این دنیای مغضوب، تنها چیزی است که می توانم برای ساعتی از افکارم و آدم ها دور باشم، ترجیح می دهم در رختخوابم قندیل ببندم و زخم بستر بگیرم اما میان اجماع آدم ها نباشم، میان جمعی که بر پایه تعصب و تحقر بنا شده است و جز عینک غبار گرفته،چیزی بروی چشم های از حدقه در امده شان نیست. اجتناب از آن ها تنها لطفی است که می توانم در حق خودم بکنم، و مودت گرفتن و صلیب بستن ظواهرم و حرف هایم با دهان چرکینشان، ظلمی است که هیچ ظالمی روا نمی دارد.

ناتوانی از هر سو دست می ندازد و مغزم را فلج می‌کند ، بی گمان، همه چیز را موریانه وار می درد۔ و انگار که از عزل عقب مانده بودم، و همه چیز از دسترسم خارج بوده است به گونه ای که اختیار کلماتی که در زبانم می چرخد را ندارم ، دلم می خواهد راکد بمانم افسارم را به هیچ سپاره کنم، و در عوض، تنها تنی مرده را به من هدیه بدهد.

نجابت از دین،بوسیدن تو در محضر خدایان است.

من حالم خوب است، یعنی مرض جسمی لا درمانی ندارم ،‌ فقط کمی ، همه چیز، بیش از حد برایم ناخوشایند است.

درد میان وصال به شادی ریشه جدایی انداخته است و مارا از هم جدا ساخت ،‌چه بسیار که دوریم از هم، و چه اندوه تلخی که ندارمت تا بتوانم لبخندی به درازنای اندوهی که در چینه دانم مخفی نگاه داشته ام بزنم.

بالاخره تلگرام

چیزی برای فهمیدن وجود نداره

اکنون نمیدانم ، شاید فردا، شاید ساعتی بعد، شاید هم هیچوقت، اکنون نمی‌دانم.

تلخ میخندم ، با دستان لرزان با چشم های توهم زا، تلخ میخندم، می‌خواهم بگریزم میخواهم با مورچه هایی که زیر پوستم پنهان است دوست باشم ، سرم، سرم را بیندازم،، راستش را بگویم علت گفتن این خزعبلات این است که ، مغزم را در خلا متوهش کنم، اجتماع لرزان دستانم را کم کنم، اکنون نمیدانم غیر از نوشتن ،در حالت قندیل بستن سر انگشتانم، نبودن سر در تن چه کنم ، به که بگویم، چقدر قدم بزنم، چقدر موسیقی گوش بدهم، و یا چقدر در سکوت مطلق بارها آن تئاتر مزدحم را به محور مکررات پیوند زنم، همه این ها را از سر گذرانده ام ، دلم خوشی میخواهد و یک انسان احمق باشم. چون تنها با احمق بودن است که می‌توان همه چیز را از سر گذراند.

خوابم نمیبره ، به خون هایی که ریخته شده فکر میکنم به خانواده ای که سوگ گرفتن، به پدری که شرمنده خانواده اشه به ظلمی فکر میکنم که شایسته این مردم نیست . به چیزی فکر میکنم که از مغز زنگ زده من هم والا تره، و اما من فقط فکر میکنم بدون اینکه کاری از دستم بر بیاد، فقط نشسته ام و فکر میکنم و این بدترین چیزه

همیشه ترس است که غالب میشود بر شجاعت، اما اکنون شجاعت است که غالب می شود بر آزادی .