یادداشت های یک دیوانه

مهم نیست چه اتفاقی بی افته به هر حال تیکه ای از قلبم مال تو میمونه.

‏من پذیرفته‌ام که گاهی ممکن است ما برای آدم‌ها فقط پناگاهی باشیم تا زمانی که یک خانه امن پیدا کنند و بروند.

«قطع امید کردی؟ صبح پاشدی هیچ نگاه کردی؟ به آسمان نگاه کردی؟ نمی‌خوای دم صبح طلوع آفتاب رو ببینی؟ سرخ و زرد آفتابو موقع غروب نمی‌خوای ببینی؟ ماه دیدی؟ نمی‌خوای ستاره‌ها رو ببینی؟ شب مهتاب، اون قرص کامل ماه، نمی‌خوای ببینی؟ چشمتو می‌خوای ببندی؟ دیگه نمی‌خوای آب چشمه‌ی خنک بخوری؟ دست و صورتتو با اون آب چشمه بشوری؟»

چو به صورتت بنگرم که از درخشش دو چشمان خود را از دست بدهم.

اگر من از تاریکی هایم برایت بگویم ، قول میدهی باز مرا جوری بنگری که انگار خورشیدم ؟ ...

آیا انسان روزی علاجی برای دلتنگی پیدا خواهد کرد؟

وقتی میگم بعدا بهت زنگ میزنم، منظورم ادامه زندگیه. نه که امروز

هربار که غم آوار شد، فقط چشم بستم. مثل برگی در پاییز،افتادم. خزیدم و محو شدم. و جایی در میانه‌ی سکوت بی آنکه کسی بفهمد،شکستم.

ببین آینه ، عوض شدم نه تو منی نه من تو ام شدم شیشه شکست قلبم .

"Jan 1"

یه پیام ریسکی به ما نمیرسه

«بی هیچ سوالی و جوابی، بغلم کن، خسته‌تر از آنم که بگویم به چه علت. -یاسر قنبرلو.

گاهی مهمترین بخش روایت همان چیزی‌است که گفته نمی‌شود.