"حِــیران"

22:22

هرجا حس کردم، فرداش بهم ثابت شد

Fact:

معمولا اجازه میدم آدم‌ها بارها و بار ها نا امیدم کنن تا برای حذف کردنشون از زندگیم لحظه ای هم درنگ نکنم

‏من پشیمونم. پشیمونم که چرا یه سری جاها صبر و تحمل کردم؛ باید پرخاش می‌کردم‌؛ باید داد می‌زدم. اشتباه کردم به روی خودم نیاوردم!

من تظاهر به فراموشی میکنم ولی هیچ چیزی رو فراموش نمیکنم. تاکید میکنم؛ هیچ چیزی رو.

دنبال هیچ‌کس ندویین؛ آدمایی که همو دوست دارن کنار هم‌راه میرن.

تنها چیزی که این روزا بغل میکنم زانوی غمه.

از دستپخت مامانت بخوام بگم… بله واقعا پسر خوشمزه ای درست کرده.

امروز به یه اصطلاح انگلیسی برخوردم که دقیقا انگار منو توصیف می‌کرد: sudden urge to leave everything، یعنی"تمایل ناگهانی به ترک همه‌چیز" چقدر عجیبه و واقعی.

امیدوارم یکی یه روز بخواد برای بیست دقیقه بغلت کنه و فقط بغلت کنه، عقب نکشه، نگاهت نکنه، نخواد ببوستت، فقط بین دستاش محکم نگهت داره و آرومت کنه، بدون اینکه ذره‌ای خودخواهی توش باشه.

مطمئن باش يه قدم تورو با سه قدم جبران می‌كنم، حالا چه دور شدن باشه چه نزدیک شدن.