Soofcast

معشوقِ جان، به بهار آغشتۀ منی

من از پروانه بودن ها، من از دیوانه بودن ها

من از بازی یک شعله سوزنده که آتش زده بر دامان پروانه نمی ترسم

من از هیچ بودن ها، از عشق نداشتن ها

از بی کسی و خلوت انسانها می ترسم

من را به بند می‌کشی از این رهاترم کنی

زخم نمی‌زنی به من که مبتلاترم کنی