the 1380s

- 🎞

«ما همه جوان می‌میریم.» ‏سیاوش‌خوانی / بهرام بیضایی

✨

"پایان شب سیه، سپید است."

by Andrew Gifford sketchhead

Everything's such a mess—from my room and my life to my head and my mental state.

زِندگی ، دو دَر داره.

چرا همه‌چیز قبل "عادی شدن" جالبه؟ اصلاً عادی شدن یعنی چی؟ مرز بین ,اولین بار و تکرار, کِی حس می‌شه؟ مثل اون یه تیکه پرتقال تُرشی که می‌ذارن کنار یه وافل شیرین و خوش‌مزه. چرا دوباره نیاز پیدا می‌کنیم به گذر زمان، تا یه وقفه ایجاد بشه که دلتنگ چیزی که قبلا داشتیم، ولی نمی‌خواستیمش، بشیم؟ میل به داشتن یک چیز تکراری از کجا میاد؟ -

به‌نظرمیاد -*زندگی[م] با درخت، هیچ فرقی نداشته.`