پلان ۲۷

میم‌هایی که ذهنم موقع کار کردن می‌سازه:

تو که همه عمر به دنبال چمنزار بودی، امیدوارم وقتی به دشت رسیدی، اسبت پیر نشده باشه...

«هدفم اینه که آدم‌تر بشم» عباس معروفی

در نهایت وقتی حواست به همه این نکات بود، به تو برچسب «پارانویید» خواهند زد. مراقب باش. آدم‌ها دوست‌دارن روی هر چیزی اسمی بذارن تا بهتر کنترلش کنن. در واقع تا ادای آدم‌هایی رو درنیارن که دلسوز و عاشق و دوستتن، نمی‌تونن خوراک‌های آشغال تو ذهن‌شون رو تو دهنِ روحت بالا بیارن. پس حداقل همین چیزی که خودت انتخاب کردی باش، نذار با وعده خوشبینی، تو رو تبدیل کنن به چیزی که خودشون می‌خوان.

آدمک‌های حال‌به‌هم‌زن لعنتی تظاهر می‌کنن بهت اهمیت میدن، تظاهر می‌کنن دوستت دارن، تظاهر می‌کنن از موفقیتت خوشحالن، تظاهر می‌کنن شکست مالی و عاطفیت ناراحت‌شون کرده، ولی در واقع به گرمی/سردی آبی که باهاش دوش می‌گیرن بیشتر اهمیت میدن. آدم‌ها تظاهر می‌کنن نمی‌تونن، ولی در واقع تو اونی نیستی که بخاطرش بتونن.

بعضی آدم‌ها؟ نه، اشتباه نکن! همه آدم‌ها، دقیقا همونی که فکر می‌کنی این استثناست، همون کسیه که می‌تونه تا ابد از عشق و دوستی و حتی هم‌خون بودن بیزارت کنه.

از آدم‌های مهربون بیشتر بترس، از آدم‌هایی که نایس برخورد می‌کنن دوری کن. وقتی نشونه‌ها رو دیدی خودت رو نزن به خریت. گول لبخندها، بوسه‌ها و دوستت‌دارم‌ها رو نخور. آدم‌ها از چیزی که فکرشو می‌کنی خطرناک‌ و دُوروترن.

تا ابد بی‌اعتماد باقی بمون، تا ابد باور نکن، تا ابد بدبین باش! آدم‌ها از چیزی که فکرش رو می‌کنی افتضاح‌ترن! حداقل اینجوری کمتر غافلگیر می‌شی بچه.

برای سوختن تو جهنم، لزوما نباید گناهی کرده باشی، همین که به بعضی آدم‌ها اعتماد کنی برای عذاب کشیدنت کافیه.

خوبیِ نوشتن به اینه که هم با ذهن آشفته میشه نوشت، هم با ذهن آروم. و جالب اینه که مخاطب شما در این دو حالت، یکی نخواهد بود.

قهقهه می‌زنم.

دو سه روزه لفت ندادید؛ چیزی شده؟

عرزشی هر چقدر چوب بره تو کونش متوجه داستان نمی‌شه، همیشه یه دلیلی پیدا می‌کنه خودشو گول بزنه و خیال خودشو راحت کنه. عرزشی رو هر هفته براش یه خواب جدیدی می‌بینن. یه عرزشی واقعی هیچوقت متوجه چیزی نمی‌شه که درونش فرو رفته، نمی‌شه. یه عرزشی همیشه خودشو برنده‌ی ماجرا می‌دونه، حتی وقتی بعد از صد شب مسخرگی، با قاتل رهبرش توافق می‌کنن.

‌ عرزشی کجایی که کون رهبرتو باد برد

نه خودتو خفه نکن عرزشی. برای اینکه این کثافت تموم بشه نیازه ج‌ا با دستای شماها دفن بشه، بعدم خودتون به همراهش در فاضلاب تاریخ غرق بشید (سیفون نهایی رو ما می‌کشیم).

شمارو نمی‌دونم والا ولی اگر من صد روز توی خیابون بودم و الان شهباز شریف می‌گفت با آمریکا توافق کردیم با همون پرچم خودم رو خفه می‌کردم تا این خفت رو نبینم.

چه توقعی داشتید؟ ترامپ واقعا مردم ایران رو نجات بده؟ مگه مسئولیتش با اونه؟ نه عزیزم. ما بدشانس به دنیا اومدیم و بدبخت می‌میریم. حتی اگه از ایران بریم هم باز درد وطن از ما نمیره! خون ۴۰هزار نفر کشته هم پایمال نمی‌شه. نگران نباشید. خوبی ماجرا به اینه که الان دیگه کلوب طرفدارای ج‌ا هم باهاش دل صافی ندارن‌. خیلی قشنگه، نه؟ فکر کن ۱۰۰ شب توی خیابون روده خودتو پاره کنی، تهش با امضا جنازه رهبر یخچالیتو، بندازن تو تنگه که خوراک کوسه‌ها بشه (البته بعید می‌دونم بخورنش).

‌ از اینکه توافق شد دلم گرفته

با یه صفحه چت نتیجه‌ی کلی برای زندگی خودت نگیر. شاید اصل داستان جوریه که نقش اصلی، اونو برای دشمن خودشم آرزو نمی‌کنه.

‌ کاش یکی اینارو به من میگفت https://t.me/plaan27/1928