fa
Feedback

فریب کلاهبرداران را نخورید! تل‌متریو این کانال‌ها را شناسایی و برچسب‌گذاری می‌کند 👉 برای مشاهده برچسب، اشتراک تهیه کنید

مکتوباتِ زن آقا...☫

مکتوباتِ زن آقا...☫

رفتن به کانال در Telegram

زن‌آقا تعریف نیست؛ شهرتِ منه. و این‌جا، حرف‌ها مکتوب می‌شوند با چاشنیِ روزمره. http://t.me/HidenChat_Bot?start=5762677210

نمایش بیشتر
کشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
239
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-37 روز
-630 روز
آرشیو پست ها
بویِ بارون.
01 نوامبر, 10:20

نجات دهنده؟ -قطعا صدایِ بارون.
01 نوامبر, 10:20

کاش می‌شد به این هوا تافت زد؛ تا همیشه هوای قم اینجوری بمونه.
01 نوامبر, 02:12

امروزی که فردا هست هم، روز سختی خواهد بود. اینم لطفا تکرار نشه‌.
31 اکتبر, 19:03

وای روز گذشته خیلی روز سختی بود، لطفا دیگه تکرار نشه.
31 اکتبر, 19:02

صبح دوتا امتحان دارم💆🏻‍♀
31 اکتبر, 18:59

یعنی تا صبح جنگ میشه؟
31 اکتبر, 18:59

از الان هی می‌گیم؛ عمه جون عمه جون تا بچه عادت کنه✨🧚🏻‍♀
30 اکتبر, 13:34

ولی خرید کردن برای بچه‌ای که هنوز جنسیتش مشخص نیست، زیادی سخته🤌
30 اکتبر, 13:32

ولی برای عمه بودن،زیادی مهربونم🧚🏻‍♀
30 اکتبر, 13:31
30 اکتبر, ~13:38

sticker.webp0.09 KB
30 اکتبر, 13:30

هرچی به خواهرم میگم، به من عمه مهربون بیشتر میاد، اما قبول نمی‌کنه💆🏻‍♀
30 اکتبر, 13:30

نوشتیم از طرفِ عمه جون و عمه مهربون🧚🏻‍♀
30 اکتبر, 13:29

موقعیت: وقتی میفهمی داری عمه میشی و از این موضوع بسیار اکلیلی هستی.✨
موقعیت: وقتی میفهمی داری عمه میشی و از این موضوع بسیار اکلیلی هستی.✨
30 اکتبر, 13:28

فاتحه‌ای به روح این نوکرِ اباعبدالله هدیه کنید؛
29 اکتبر, 12:04

پدرم دوستی دارد که رفاقتشان به سال‌های دور برمی‌گردد؛ هم‌کلاسی روزگار کودکی بوده‌اند و از همان سال‌ها، رفیق و همراه هم مانده‌اند. سال‌هاست که این رفیق قدیمی در کربلا خانه‌ای اجاره کرده؛ خانه‌ای که تمام روزهای سال، درهایش به روی زائران اباعبدالله باز است. خانه‌ای که برای خیلی‌ها، در غربت سفر، حکم پناه و مأمن داشته است. هر بار که راهی کربلا می‌شد، به پدرم زنگ می‌زد و می‌گفت: «به یادت هستم؛ نائب‌الزیاره‌ی تو و خانواده‌اتم.» در کار خیر و خدمت به اهل‌بیت هم همیشه از اولین کسانی بود که پیش‌قدم می‌شد؛ انگار دلش با نوکری این خاندان آرام می‌گرفت. و امروز، این رفیق دیرینه‌ی پدرم، این نوکر اباعبدالله و حضرت اباالفضل، در همان خانه‌ای که سال‌ها پناه زائران ارباب بود، چشم از جهان فروبست؛ در شب جمعه‌ای که انگار قرار بود مسافرش، مهمان سفره‌ی حضرت مادر شود... چه زیباست عاقبتِ کسی که سال‌ها خانه‌اش را پناه زائران حسین کرد و سرانجام، خودش در همان پناه، چشم از دنیا بست؛ در سرزمینی که تمام عمر دلش هوای آن را داشت و حالا قرار است تن خسته‌اش را به خاک بسپارد. چه کسی می‌داند در پسِ این رفتن‌ها چه رازی نهفته است؟ چه کسی می‌داند کدام دل، به کدام عاقبت خوش لایق می‌شود؟ فقط می‌دانم که چه سعادتی بالاتر از اینکه سال‌ها به عشق حسین، درِ خانه‌ات را به روی زائرانش بگشایی و سرانجام، در همان خاکی آرام بگیری که تمام عمر، دل به آن بسته بودی... آری، این خانواده هوای نوکرهایشان را دارند؛ از روزهایی که پناه زائرانشان هستی، تا لحظه‌ای که وقت رفتن می‌رسد و تو را در آغوش همان خاکی می‌سپارند که تمام عمر، آرزوی آرام گرفتن در آن را داشته‌ای. خوش به سعادتت، رفیق قدیمی بابا... خوش به سعادتت، نوکر ارباب...
29 اکتبر, 12:01

من؟! پرسه‌زنِ حوالیِ هیچستان.
28 اکتبر, 18:32

من؟! رهگذرِ بی‌مقصدِ کوچه‌های خیال.
28 اکتبر, 18:32

من؟! بیهوده، گردِ راستِ بازارِ خیال.
28 اکتبر, 18:31

همیشه وقتی دیدارهای دانشجویی با حضرت آقا رو می‌دیدم، یه حس خاصی مثلِ افتخار به دانشجو بودن، توی دلم زنده می‌شد؛ امروز، بعد از مدت‌ها، دقیقاً همون حس رو تجربه کردم.
28 اکتبر, 11:48