ڕەشووبەش

کابرای دیسلایکان

دیسان ئەوە

زمان در داستان کافکا؛ زمان بشریتی است که تمامی پیوستگی خود را با بشریت از دست داده است، بشریتی که دیگر هیچ چیز نمی‌داند و یا هیچ چیز را به یاد نمی‌آورد، بشریتی که در شهرهای بی‌نام و نشان و خیابان‌هایی زندگی کند که یا نانی بر خود ندارند، و یا اگر دارند، نام امروزشان با نام دیروزشان فرق دارد، زیرا که نام به معنای پیوند با گذشته است و مردمی که گذشته‌ای ندارند مردمی بی‌نام و نشان‌اند. میلان کوندرا، کتاب خنده و فراموشی