سبزِ مایل به آبی.

حتی ماه هم خسته شد رفت پایین.

احتمالابمیرم.کاش.

من هیچوقت آدمِ بدی نبودم. شاید اشتباهم همینه. شاید دیگه نباید احساساتِ کسی برام مهم باشه؛ انگار درستش اینه.

من هرگز آدمِ "رفتن" نبوده‌ام. همیشه ماندم، تلاش کردم، صبر کردم و تنها شدم. همیشه آنی بودم که می‌ماند و می‌ماند و می‌ماند؛ تا زمانی که دیگر، توانی برای رفتن نداشته باشم. همیشه در جایی خالی از سکنه، می‌نشستم و با زانوهایی خُرد شده، تلاش می‌کردم برای درست شدنِ چیز‌هایی که مدت‌هاست، تمام شده‌اند. اما مدتی‌است فهمیده‌ام؛ گاهی رفتن زیباتر از ماندن است. در جایی که خالی‌ست نباید ماند؛ گاهی تلاش برای ساختنِ خرابه‌ها تنها خاکی‌ترت می‌کند. دستانم را دورِ خودم می‌گیرم و می‌روم، که فقط خود می‌دانم این دست‌ها چه غم‌ها که نمی‌نویسند. مدتِ کوتاهی‌ست که فهمیده‌ام؛ هنرِ "رفتن" بسیار زیباست.

سهمِ من از چشم‌های تو، بگذار اندوه باشد. می‌خواهم رنج‌هایت در من بمیرند؛ پیش از آن‌که تو را از پا در آورند.

-سیده آیدا سیدی

حالم از آدم‌ها به هم می‌خوره.

جنوب ایران رو فدای جنوب لبنان کردید.

اگر سنگ بودی، به هر جا که بودی مرا می‌شکستی، مرا می‌شکستی...