سبزِ مایل به آبی.

پرسید:«چی راجع به اون‌و بیشتر از همه دوست داشتی؟!» خیره ماندم؛ جواب، هنوز هم در چشم‌هایش جا مانده بود. آن چشم‌ها... دریا بود که از آنها آبی می‌شد، سبز‌تر از فصلِ بهار، روشن‌تر از شب‌های پرُستاره، و تاریک‌تر از غم‌های من. بعضی چشم‌هارا نمی‌شود دوست داشت؛ فقط با یک نگاه، هیچ نگاهِ دیگری کافی نیست.

But who am i without my sensitive heart?