سبزِ مایل به آبی.

دردی که حفظِ ظاهر داره از خودِ دردی که پنهون می‌کنی دردناک‌تره.

غیر گریه کاری مگه میشه کرد ؟؟

بر فرورفتگی‌های این سنگ دست بکش و قرن‌ها عبور رودخانه را حس کن! سنگ‌ها سخت عاشق می‌شوند؛ اما فراموش نمی‌کنند.

-گروس عبدالملکیان

مثل سیگار روشنی که نه کشیدی و نه خاموشش کردی لای انگشتات باقی موندم، آیا فراموش کردی که در حال سوختنم؟

توی مراسم ختمم یه ویُلُنیست بیارید با ویُلُنِ خودم قطعه‌های مورد علاقمو بزنه.

کیست آن‌کس که تو را برقِ نگاهش می‌کِشد سوخته‌لب در خمِ راهی؟ یا در آن خلوت جادویی خامُش دستش افروخته فانوس گناهی تو به من دل نسپردی که چو آتش پیکرت را ز عطش سوخته بودم من که در مکتب رؤیایی زُهره رسم افسونگری آموخته بودم بر تو چون ساحل آغوش گشودم در دلم بود که دلدار تو باشم وای بر من که ندانستم از اول روزی آید که دل‌آزار تو باشم... بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم نه درودی، نه پیامی، نه نشانی ره خود گیرم و ره بر تو گشایم زآنکه دیگر تو نه‌آنی، تو نه‌آنی

-فروغ فرخزاد، "از راهی دور" دفتر عصیان.