قهوه تلخ

درست مثل انیمه the promised Neverland و بچه عزیزم نورمن💘

دارم لاشه لطیف رو میخونم و داستان از این قراره که یک ویروسی بین حیوانات فراگیر میشه که باعث میشه دیگه گوشتشون برای انسان ها قابل خوردن نباشه.. شاید فکر کنید خب احتمالا راه حل اینه که انسانی که همه چیز خواره برای یک مدتی تا وقتی که حداقل ویروس ریشه کن بشه به گیاه خواری رو بیاره؟ ولی انسان ترجیح میده از گوشت هم نوع خودش استفاده کنه. یکسری کارخونه های مخصوص بزنه از گوشت انسان تغذیه کنه از پوستش چرم تهیه کنه و اکثر محصولات این کارخونه ها رو کالا های ماده تشکیل بدن! درسته که این یک کتابه... اما دردِ من اونجاست که اصلا دور از ذهن بنظر نمیرسه.

اونقدر از عکسای تار خوشم میاد که نگید!

I draw a hot sorrow bath In my despair room with a misery candle burning I wash my hair with regret shampoo after cleaning myself with pain soap I dry myself with my gorgeous white One hundred percent and it will never change towel Then smooth on my I don’t deserve lotion and I hate myself face cream. Then I put on my alone again silk pajamas and go to sleep when the hue has gone blue and you cant quite grin and bear it let this word picture remind you. It can always be worse… - Keanu Reeves

قیافم توی باشگاه یجوریه انگار با یه آهنگ فانک فاز گرفتم ولی درواقع دارم شجریان گوش میدم.

واقعا اگر قبل از اینکه کارهایمان تمام شود ما را ببرند، یه کمی نامردیه! نباید وسط کار ناتمام ما را ببرند ... - عباس کیارستمی

حالا که فانی هستیم کاش قدرت تفکر هم نداشتیم. چون تصور مرگ یک انسان واقعا سخته، یک ثانیه هست ثانیه بعدش نیست همه چیز تموم میشه انگار که از اول نبوده. بشر نه که تالاپ بلکه تِلِپی میوفته و بعد اطرافیان میگن که ریق رحمت رو سر کشیده. به واقع که عجب مصیبتی گرفتار شدیم!

هواپیما تأخیر داشت و یک ساعت به انتظار گذشت و فکر و خیال‌های پریشان که اگر از بخت بد بزند و حسن زودتر از من گرفتار عزرائیل شود تکلیف من چه خواهد شد، چه می شوم.در مورد غزاله و اردشیر و دوسه نفر دیگر چنین ترسی ندارم: گیتا، مهرانگیز،همه از من جوان‌ترند و امیدوارم قضایا طبیعی و به نوبت بگذرد. ولی حسن همسن من است. انتظار با این فکرها گذشت و گاه و بی‌گاه چند فحش به خودم چاشنیِ این ترسِ از بلای نیامده می‌شد فحش به مردک ابلهی که از ترس آینده، بی‌خبری،غافلگیری و ابهامی که در آن است، برای ناراحت کردن خودش عجله دارد.شاهرخ واقعاً خر غریبی است.(روزها در راه، ۹۳‌/‌۷‌/‌۸) -شاهرخ مسکوب.

چقدر شاهرخ مسکوب شبیه به منه واقعا از دیدن افکار خودم در سر یکی قبل از تولدِ من مرده تعجب میکنم!

خیلی تصادفی به این فکر کردم که میدونید من چند ساله از مداد نوکی استفاده نکردم؟ اونقدر استفاده نکردم که اصلا ندارم..!

ایرائولا حیا کن لیورپول رو رها کن 🤦🏻

یک برنامه سنگینی واسه شهریور ریختم که هرکی ندونه فکر میکنه من از ترسِ تموم شدن تابستون میخوام زودتر همه کارا رو بکنم قبل شلوغی های پاییز تموم بشه بره! درحالیکه من از ذوق پاییز یه انرژی فرا زمینی دریافت کردم که سر از پا نمیشناسم و در خانه با آهنگ I'll be around از این سر خونه به اون سر درحال جهیدنم!

نمیدونم چه حکمتیه ولی بعضی شبا واقعا خواب نمیبرد مرا!

When the last tree has fallen and the rivers are poisoned, you can not eat money oh no!