تّشّدّیّدّ

مست بِه عاشق و پوشیده چنانک کس خُمارِ هوسَش نشناسد دل هم از درد به جانی بِه از آنک هر طبیبی مَجَسّش نشناسد -خاقانی

گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کُشم شاید هزارش صید پیش آید، به خون خویش مُستعجِل به خونم گر بیالاید، دو دست نازنین شاید نه قتلم خوش همی آید، که دست و پنجهٔ قاتل -سعدی

-جهان اسپینوزا: ژیل دلوز، ترجمه‌ی حامد موحدی

بس است آقا! دیگر واقعا بس است! کدام ازین مکانیزم‌های دفاعی که برای محافظت از عواطف ابریشمینِ خود به‌کار بستید، جلوی گلوله را می‌گیرد؟ زَرِ گران و زِرِ مفت را از چنگال آخوند بیرون می‌کشد؟ امنیتِ زن را در تمامِ نهادهای اجتماعی، از کوچکترین تا وسیع‌ترین، تامین می‌کند؟ ارجِ کلام و زبان را بازمی‌گرداند؟ سودتان همان‌جاست که عرب نی می‌اندازد. درین‌جا موروثی‌ست این شیفته‌ی عقب‌ماندگیِ خود بودن. کودک‌ بودم. شبی بود در نشست‌وبرخاستِ فامیلی. مرد جوانی که نسبت دوری با خانواده داشت، بعد از صرف شام و هنگام جمع‌کردن سفره‌ و شست‌وشوی ظروف، خیلی آرام به من گفت: «هر وقت بعدِ غذا حوصله‌ی کمک‌کردن نداری، ادا دربیار که دل‌درد داری‌و باید بری دست‌شویی» و سپس آخ گفت و با تن کوبید به در توالت: علی‌رغم پاسخ‌های دندان‌شکنی که به چپ‌ها و راست‌ها و پادشاهی‌خواه‌ها و پادشاهی‌نخواه‌ها و فمنیست‌ها و تئیست‌ها و آتئیست‌ها و پوزیتیویست‌ها و ... می‌دهید، لحظات بسیاری وجود دارند که به او می‌مانید و می‌مانیم.

«کاشکی جز تو کَسی داشتمی یا به تو دسترسی داشتمی»

خاقانی

بنال ای بلبل دستان، ازیرا ناله‌ی مستان میانِ صخره و خارا اثر دارد، اثر دارد

-دیوانِ شمس، مولانا: غزل ۵۶۳

می‌شنوم که تبر شکوفه کرده است می‌شنوم که مردِ به‌ دار آویخته را شفا می‌بخشد می‌شنوم که زندگی می‌خوانند تنها جان‌پناهِ ما را. -پل سِلان، محمد مختاری

[...] در کار مملکت خودمان مأیوسم در عین امیدواری، امیدوارم در عین مأیوسی. —محمدعلی فروغی اوراقِ صحرا

مادری در بیمارستان الغدیر تهران کنار تن بی‌جان فرزندش: «دورت بگردم. ببخشید مامان پات رو عمل نکردم. مامان جان، قربون اون قد و بالات برم، شبت بخیر عزیزترینم. ببخشید مادر خوبی برات نبودم اگر. مامان ببخشید. دردت تو سر من. مامان برام آرامش بخواه تو که رفتی. مامان صبر بخواه برای داداش‌هات. دعاشون کن. دردت تو سرم.» ۱۹ دی ۱۴۰۴

• انسان تنها در گروه‌هایی که عضویت در آنها اختیاری باشد، شریف می‌ماند. -سوسیالیسم و فردگرایی: اسکار وایلد، ترجمه‌ی باوند بهپور

• توتالیتاریسم متحدانِ بهتری از فراموشی و خستگیِ توده‌های مردمی ندارد. دستور کار ما هم مشخص است: به‌حافظه سپردن و پایداری -آلبر کامو

جهانا چه بدمهر و بدخو جهانی چو آشفته بازار بازارگانی به درد کسان صابری اندرو تو به بدنامی خویش همداستانی به هر کار کردم ترا آزمایش سراسر فریبی، سراسر زیانی و گر آزمایمت صدبار دیگر همانی همانی همانی همانی -منوچهری دامغانی

• بایزید گفت: «به صحرا شدم. عشق باریده بود و زمین تر شده. چنانک پای مرد به برف[به گِلزار] فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد.» -تذکره‌الاولیا: عطّار نیشابوری

• هیجانات ذهنی که از رفتارهای عادی ذهنی‌مان انحراف دارند و از هنجارهای زبانی متمایز هستند، طبیعتا باید یک انحراف زبانی هم‌سنگ در زبان‌مان ایجاد کنند.

-لئو اسپیتزر