Coconut diaries

۸ ساعت دیگه تا رهایی از ترم هشت مونده.

فقر اخلاقیات جامعه رو نابود کرده.

یکی از این مردای گولاخ تدارکاتی تو کنسرت با انگشت زد رو شونه‌ام، برگشتم، میگه شالتو سرت کن! گفتم مردک تو به من بی‌اجازه دست میزنی اسلام به خطر نمی‌افته، من شال نداشته باشم عیبه؟

ظهر داشتم به همخونه‌ام می‌گفتم چقدر روزایی مثل امروز که برق نمی‌ره حالم خوبه! الان دقیقا وقتی می‌خواستم بشینم درس بخونم اداره برق یه کامبک قوی زد و رید تو کاسه کوزه‌ام!

امروز رفتم کنسرت یکی که قیافه‌اشو هم نمی‌شناختم، تا ده دقیقه اول داشتم دنبال خواننده می‌گشتم. کنسرت نطلبیده مراده ایشالا.

خلاصه جلسات تراپیم اینه که هر بلایی سرم میاد عاملش خودمم!

دوستتون در دوراهی درس یا عشق ابدی، عشق ابدی رو انتخاب کرد و خدا به جوونیش رحم کنه.

رفتید خوابیدید؟ پردیس‌جون تازه میخواد درس بوخونه.

وارد مرحله «کولر روشنه سردته، کولرو خاموش میکنی گرمه» شدیم.

یه کم زود نیست واسه سگ لرز زدن‌های صبح بیدارشدنی؟

امتحان هشتمم هم موفقیت آمیز تیک خورد.

هرکی دوست داره میتونه به قید قرعه بهم بلیط کنسرت علیرضا قربانی هدیه بده. بشتابید بشتابید.

درس بی‌انتها، درس بی‌نهایت.

امروز ناتالی هستم، not عالی.

گوشواره موردعلاقه‌مو پیدا کردم، الان یه همسر میخوام که برای سالگرد ازدواجمون بره برام بخرتش.

من عاشق اینم که یادگاری آدمای موردعلاقه‌مو با خودم داشته باشم، گوشواره‌ای که مادرم خریده، ساعتی که پسر خریده، گردنبندی که دوستام برام گرفتن و دستبندی که خاله‌ام بهم داده. یه حس قشنگی داره، حس یاداوری اینکه کسایی هستن که دوستت دارن و دوستشون داری. حس اینکه آدمای موردعلاقه‌ات هرلحظه همراهت هستن. کی گفته که اجسام روح ندارن؟

خیلی از موقعیتای زندگیم رو برای این از دست دادم که ترجیح میدم بیچاره بشم ولی از کسی چیزی نخوام.

کاش می‌شد بقیه تابستونم رو تو یکی از دهاتای یونان بگذرونم.

گر آمدنم به خود بدی نامدمی ور نیز شدن به من بُدی، کی بُدمی به زین نبُدی کاندر این دیر خراب نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدمی؟

عاشق بوی تمیزی‌ام. لباسِ تمیز. خونه‌ی تمیز. آدمِ تمیز.