Coconut diaries

حجم گسلایت و دستکاری روانی‌ای که توی خانواده باهاش مواجه می‌شم بیشتر از هر ارتباطیه که تا به حال داشتم. سیستم کلا بر اساس اینکه تو هیچ حقی برای ناراحتی یا خشم نداری و همینیه که هست و همیشه تو مقصری، اداره می‌شه.

اینکه باید به خودت یاداوری کنی آدما ازت تراپی نمی‌خوان هم خیلی سخته، درحالی که واضحا داری می‌بینی یه جوری مشکلات روانیشون مشخصه که حتی تو با همون اندک اطلاعات روانشناسیت می‌تونی بفهمی یه چیزیشونه!

کل پولامو باید بدم مرطوب کننده بخرم بلکه این پوست کویری یه ذره نرم شه. ترک دارم برمیدارم.

کاش وقتی یکی بهمون فکر می‌کنه برامون نوتیف می‌اومد.

من خیلی فکر می‌کنم. تقریبا هرروز به همه آدم‌هایی که می‌شناسم و یه روزی می‌شناختم فکر می‌کنم. برای بعضیا دلتنگ می‌شم و برای بعضیا به این فکر می‌کنم که الان کجان؟ تو چه حالی‌ان؟ و نیاز دارم بدونم آدما هم به من فکر کردن. چی می‌گفت اروین د یالوم… آدما دوست ندارن فراموش بشن، فراموشی براشون خُرده مرگه.

آدم نیاز داره بدونه یه کسی، یه جایی دلش براش تنگ شده، یه جایی جاش خالی بوده، یه کسی دلش می‌خواد صداشو بشنوه… خلاصه اینکه بودن و نبودنش مهمه.

میرم قسمت جدید کرکره رو ببینم، امیدوارم بعدش آدم نایس و خوش اخلاقی شده باشم.

از اون معاشرت‌هایی که وقتی برمی‌گردی خونه گلوت از شدت زیاد حرف زدن درد گرفته.

وقتی هنوز اینترنت دارم یعنی به اندازه کافی جنگ نشده، در حد کنترل شده‌ای جنگ شده.

با اون قسمت بزرگسالی که متوجه می‌شی هرکسی حتی اونایی که فکر می‌کردی بینهایت دوستت دارن، ممکنه بهت آسیب بزنن، خیلی مشکل دارم. یعنی چی آخه؟ من همه امیدم به تو بود… تو هم حتی؟

و به راه آرزوها همه عمر جستجوها.

«دارم همان اشتباه را می‌کنم که وقتی آفتاب می‌تابید ‌می‌کردم، دارم دنبال معنا می‌گردم در جایی که معنایی وجود ندارد.»

چقدر دختر بودن سخته، یا پی‌ام‌اسی همش گشنته، یا توی تخمک‌گذاری‌ای همش دلت یه چیزی می‌خواد. اه.

از اون بخش دوستیای دخترونه که همه‌چیزتونو با هم شیر می‌کنین خیلی خوشم میاد. ببین رژ جدیدم چه شکلیه، موهامو روغن‌تراپی کردم، افسرده شدم کمک، رفتم دوش گرفتم! عکس لباس جدیدمو ببین! خیلی بامزست همه‌چیتو به یکی بگی.

یه ژانر خیلی دوست‌داشتنی توی توییتر راه افتاده از سرو، همه عکس درختای سروی که جاهای مختلف دیدن رو به اشتراک می‌ذارن، اگه جا موندید برید حتما ببینید.

می‌خوام صبحتونو با این ویدیو از گالریم بخیر کنم🐥 این بچه تازه از هچر درومده بود.

عاشق نوشته‌هایی‌ام که آدما اول کتابا برای هم می‌نویسن.

از دوست‌داشته شدن مهم‌تر اینه که جوری که همیشه می‌خواستی و لازم داشتی دوست‌داشته بشی.

تاثیر اطرافیان رو توی دید و اهداف آدم نباید نادیده گرفت. داستان همون خرچنگ‌های توی سطله، آدم‌های اطراف تو رو هم‌سطح خودشون می‌کنن. دغدغه دوستات، خوب یا بد، دغدغه تو هم می‌شه!