Unspokens

تا ابد و یک روز شیفته تفکر انتقادی در انسان می‌مونم. هیچ لذّتی برام بالاتر از تعامل با این مدل ادم ها نیست. اصلاً فرقی نمی‌کنه که باهاشون هم نظرم یا نه ولی دیدن به چالش کشیدن چیزها، زیربار نرفتن و با آغوش گرم بغل نکردن هرچیزی صرفاً چون “همینه که هست دیگه، به من چه، به هرحال سرگرمم میکنه” بهم حس زندگی میده. انگار بالاخره اون خصلتی که تو بنیان و ذات شخصیت‌ام هست و اکثر وقت ها دنیا فقط ظرفیت ۳۰٪ اش رو داره، میتونم آزاد کنم.

از اینکه قراردادی فکر کنم، زندگی کنم، اینکه خودمو محدود کنم به چندتا قاعده و قانونی که تو یه جعبه ی کوچیک حبسم کردن و بهم توهم اینو میدن که دارم درجهت درستی حرکت می‌کنم فقط چون بقیه رو ببین Just doing the same thing

از هر اقدام قراردادی-ای متنفرم.

هر انسانی که نمی‌توانم دوستش بدارم سرچشمه‌ی اندوهی‌ست ژرف برای من. هر انسانی که روزی دوستش داشته‌ام و دیگر نمی‌توانمش دوست بدارم گامی‌ست به سوی مرگ برای من. آن روز که دیگر نتوانم کسی را دوست بدارم خواهم مرد. آی شماهایی، که می‌دانید شایسته‌ی عشق من‌اید، مراقب باشید، مراقب باشید تا مرا نکشید. ژئو بوگزا

کلا وقتی هرچیزی راجع به فرانسه رو بهم نسبت میدن >>>

My confidence when being told I look like a French literature student 📈📈📈📈

A very mature child and then an angry adult for the rest of her life

این پیام رو فوروارد کنید چنلتون، بیام براتون فال فروغ فرخزاد بگیرم.