۱۸بَهمن

ميدوني عزیزِ دور، اونجايي اوضاع غمگين‌تر ميشه برام كه بارها مرور ميكنم تو هنوزم منو ميخواي، هنوزم تولدم‌و يادته، هنوزم حواست هست كه ٠٠:٠٠ تبريك تولدم‌و بگي، ولي داري تمام تلاشتو ميكني باهام سرد باشي تا منو به خودت اميدوار نكني؛ ولی اینو نميدوني که همیشه منتظرتم، ولي غمگين‌تر.

آخرش نگفتي چي‌شد، كه يهو انقدر تغيير كردي؟

به همه ميگم نيستم، ولي من هنوزم منتظر يه پيام از تواَم؛ هي به آخرين پياممون نگاه ميكنم، چك ميكنم كه حتما نوتيف پيامت روشن باشه، عكساتو چك ميكنم، و بارها و بارها پياماي قبلي و ميخونم، خيلي بيشتر از چيزي كه فكرشو كني من منتظر يه پيام از تواَم.

منتظر پيامي كه هيچ‌وقت نمياد.

دوباره دل هوايِ با تو بودن كرده.

این دوري‌ايي كه تو انتخاب كردي، حتي از بگايي تو رابطه بودنمونم سختتره.

از خاک به خاک از مرگ چه باک.

هنوزم نميدونم چرا انسان بودن و انتخاب كردم؛ در صورتي كه ميتونستم يه نخ سيگار باشم رو لب عاشق كه وقتي داره به چشماي معشوقش نگاه ميكنه بسوزم و تموم بشم.

پس تكليف عشق چي ميشه؟.

هرچقدرم منظره قشنگ باشه، هرچقدرم بتونم سرما و تحمل كنم، از يجايي به‌بعد با قلب يخ زده و دستاي منجمد از سرمايِ تو بايد اون پنجره و ببندم؛ نه بخاطر اينكه سرما باعث از كار افتادن قلبم ميشه، بلكه تـو گرماي قلبمو نميخواي، وگرنه كه مـن از خودم بخاطر تو ميگذرم عزيزكم.

اگه زمان برگرده عقب، هيچ وقت بهت نشون نميدم كه دوست دارم؛ چون تو از وقتي اينو ديدي ازم دور شدي، ناراحتم كردي و ميدونستي كه هر اتفاقيم بيوفته من كوتاه ميام؛ همين راحت بودنِ خيالت از حسِ من بود كه مارو به اينجا رسونده عزيزِ من.

جدي جدي كاش پروانه بودم، زيبا و كم‌عمر و دوست داشتني.

هر موقع كه ميبينمت نهايت تلاشمو ميكنم كه بي‌تفاوت رد بشم از كنارت، ولي اين درصورتيِ كه بعدش ساعت‌ها خودمو سرزنش ميكنم چرا بيشتر نديدمت، چرا نشون ندادم هنوزم ميخوامت، چرا براي بار هزارم خودمو كوچيك نكردم تا يكمي هم منو ببيني؛ و نتيجه اين ميشه دوباره و دوباره اشك ريختن براي تو.

درواقع حقیقت اینه هیچ‌کسي جز کسايي که ما دوسشون داریم، نمي‌تونه آزارمون بده.