papillonne blanche.

بعضی‌ها وقتی اسم سرقت هنری رو می‌شنون، فقط یک تصویر کاملا کپی‌شده رو تصور می‌کنن. انگار تا وقتی یک نفر پیکسل به پیکسل یا خط به خط از روی یک اثر نکشیده باشه، هیچ اتفاق خاصی نیفتاده. متاسفانه یکی از مخرب‌ترین شکل‌های سرقت هنری دقیقا همون چیزیه که کمتر دیده می‌شه و منظورم از کم‌تر دیده شدن این نیست که کم‌تر قابل تشخیصه بلکه منظورم زمانیه که به جای یک اثر، حاصل سال‌ها تلاش یک هنرمند به تدریج مصرف می‌شه. نه فقط یک نقاشی بلکه انتخاب‌های بصری، فضای آثار، هویت هنری و چیزهایی که باعث می‌شن مخاطب با دیدن یک کار بگه این من رو یاد فلان هنرمند می‌اندازه. رسیدن به چنین هویتی آسون نیست. هیچ‌کس یک‌شبه به اون نمی‌رسه. پشت اون سال‌ها آزمون و خطا، شکست، تجربه، مطالعه، تمرین و زندگی زندگی زندگی وجود داره. هویت هنری چیزی نیست که از آسمون بیافته؛ چیزیه که با صرف بخشی از عمر یک انسان ساخته می‌شه. به همین دلیل من نمی‌تونم بپذیرم که استفاده مداوم از این دستاوردها رو صرفا الهام گرفتن/استادی کردن یا هر چیز دیگه‌‌ای بنامیم. الهام گرفتن قراره به کشف صدای شخصی منجر بشه نه به زندگی کردن در سایه‌ی صدای فرد دیگه. اگر سال‌ها بگذره و هنوز ستون اصلی یک مسیر هنری بر پایه‌ی انتخاب‌ها و هویتی بنا شده باشه که شخص دیگه‌ای ساخته، دیگه با یک تأثیرپذیری عادی روبه‌رو نیستیم. چیزی که این مسئله رو برای من جدی‌تر می‌کنه اینه که آسیب اون فقط متوجه یک هنرمند نیست. چنین رفتاری این پیام رو منتقل می‌کنه که می‌شه زحمت چندین ساله‌ی یک نفر رو برداشت، از اون استفاده کرد، از اعتبار و شناخته‌شدگی‌ای که اون هویت ساخته بهره برد و در عین حال مسئولیتی هم در قبال این کار نپذیرفت. شاید به همین دلیله که من این موضوع رو انقدر بزرگ می‌بینم. چون از نظر من بحث بر سر چند نقاشی یا چند ایده نیست. بحث بر سر اینه که آیا برای سال‌های عمر، تلاش، جست‌وجو و هویت خلاق دیگران ارزشی قائل هستیم یا نه. اگر پاسخ این سؤال بله باشه، اون وقت نمی‌شه هر شباهت، هر تکرار طولانی‌مدت و هر بهره‌برداری‌ای از هویت هنری دیگران رو با بهانه‌های مختلف کنار گذاشت.