For evermore

خیلی وقت بود مربای شیر نمیگرفتیم برا خونه، امروز یجایی دیدم گرفتم و این شد که به ذوق ماچا+مربای شیر از جام پا شدم

از اون روزاست که دلم میخواد همه چیز رو بنویسم

از اون چرتای بین‌روزی بود. از خواب که پاشدم این بود تصویری که دیدم. دلم نمیخواست از جام بلند بشم و میخواستم این تصویر با همین نور و رنگ آسمون تا ابد ثابت بمونه🩵

Flowers have spoken to me more than I can tell in written words

Und ich weiß, dass ich das alles alleine kann

من واقعا ترجیح میدم کتک بخورم تا اینکه سرم داد زده بشه. نمیدونم این چیه توی بلند کردن صدا که یچیزیو درونم میشکنه…

خلاصه که سحر قصه ما، که اسم واقعیش سعیده باقری هستش بزرگ میشه و الان مادر دو تا دختربچه نازه. متاسفانه کتابش چاپ نشده و به قولی به آرزوش نرسیده ولی شعرهاش در دسترن و چقدر زیبات تک به تکشون

فکر کنم این شعر ادامه داره

این ویدیو هستش… شعری که توش خونده میشه رو هم براتون میذارم

یه ویدیویی هست هر چند ماخ یبار بالا میاد توی فیدم و من هر بار سیوش میکنم و چند روزی هی برمیگردم بهش و نگاش میکنم. ویدیوهه یه بخشیه از مستند خواب ابریشم و لحظه به لحظه‌ش برام قشنگه. توی زنگ تفریح یه دبیرستان دخترونه‌ست و دختری به اسم سحر که از آرزوی شاعر شدنش میگه. دوستش که بیشتر از خودش ذوق شعر خوندن سحر رو داره و لحن گفتار و شعر خوندن خود سحر. آخر این بخش از ویدیو متاسفانه شعر با صدای ناظم مدرسه ناقص میمونه(مثل هر صدای زن دیگه ای که توسط سیستم خفه شده) و این خیلی غمگینه.

در جهت تلاش برای آشتی با نوشیدنی های بنفش (اشاره غیر مستقیم به اوبه) امروز تارو رو امتحان کردم. مزه آبنبات های ذرت رو میده ولی خب خوشگله.