نیمه‌شب

‌ گفتگوهایی که توی سرم دارم، خودشون به‌تنهایی دلیل کافی‌ان که توی جمع‌ها ساعت‌ها ساکت بمونم...

بخاطر بیاور روزگاری را که با هم در آن گام برمیداشتیم و دلمان برای وجود یکدیگر پرواز میکرد.. هرکداممان نوعی شاد بودیم که هم را پیدا کردیم،هم را داریم اما حال،ای که بهترینم بودی،ای که شاید قدر بودنت را آنطور که باید ندانستم.. آرام خوابیده ای یا در تصورات و خیالات نیمه شبت توهم من را میبینی،میبینی و دلتنگم میشوی؟

باشد که همه ی چیز های خوب دنبالت بیایند، پیدایت کنند و با تو بمانند.

اونجایی که مولانا در «فیه ما فیه» میگه: ما چندین تلخی کشیده‌ ایم تا به منزلت شیرینی رسیدیم، تو لذتِ شیرینی چه دانی چون مشقتِ تلخی نکشیده‌ ای؟

تو نتیجه ی دعاهای خاک تشنه بعد مدت زیادی خشکسالی بودی

و گریز از تو بی‌فایده است؛ تو در من ریشه دوانده‌ای، مثلِ اندوه در خاورمیانه.

‌ ‌ ‌‌‌ کسی که شناخت خوبی از خودش داره ‏نه از تعریف کسی جو گیر و نه از تحقیر کسی ‏دلگیر...

هروقت به اون حد از بالغ شدن رسیدی و اونقدر رشد کردی که فهمیدی همه قرار نیست ازت راضی باشن،بدون که وارد مرحله بزرگسالی شدی.

🖤🥲

به زنده ماندن در این دیار؛ چه پايِ سختي فشرده‌ام چه مرگ‌ها آزموده‌ام، ولي -شگِفتا!- نمرده‌ام . . . _ بانو سیمین بهبهانی

یادمه چند سالِ پیش یه عزیزی میگفت: "نباید برات مهم باشه که برای کی و چرا مهم هستی، وگرنه سعی میکنی برای مهم‌ موندن به خواسته ی دلِ اون رفتار کنی نه دلِ خودت . ‌. .🤎✨