نمی‌دانم،

اون هیولایی تو سروش هیچکس هست رو بیدار نکنید.

آن‌سوی افق، آفتاب در حجابِ ابرها بود.

آدما درگیرِ زوال عقل توسط دیجیتالن..

داشتم لیست چیزهایی که ازشون متنفرم رو چک میکردم دیدم اسم خودمم هست. 🐸

گاهی در اواسط آمیزش آلت را میکشن بیرون تا هوایی بخورد یا در انزال تاخیر داشته باشد، کاندوم بزارن، پوزیشن را بدل کنند. پس در نتیجه آتش بس به معنای پایان جنگ نیست.

اینا باید اسب حضرت عباس را قاطی این جنگ هم بکنند.

واقعاً هنر و کلاژ و فتو مونتاژ تا قبل ورود هوش مصنوعی ارزش و هیجان بیشتری داشت. no ai

همه گرفتارِ نوعی تزلزل هویتی و بی‌ثباتی شخصیتی شدن.

زوال در اذهان رخنه کرده بود؛ آدمی از دهه‌های پیش، نیز کسخل‌تر شده بود.

آقای سوسک گفت: «می‌بینی زندگی چقدر غریب و ملال‌زده شده است؟ هر که را می‌نگریم در ورطهٔ یأس فرورفته.» گفتم: «آره خب، این حجم از فلاکت و بگایی ممتد، بی‌تردید چنین تقدیری را بر آدمی تحمیل می‌کند.» سیگارم را از جیبِ شلوارکم بیرون آوردم، یکی روشن کردم و میانِ کام‌ها و دودها، در گفتار، تأملات آقای سوسک و صدای بمب ها مستغرق شدم.

آقای سوسک بر فراز بام، بر موزاییک‌ها لمیده بود. یک سیگاری از ماری‌جوانا را تا واپسین ذره‌اش کشیده بود، تَهش را در آغوش گرفته و به افقِ آسمان خیره مانده بود. گفت: صدای جنگنده‌ها را شنیدی؟ گفتم: آری. گفت: بیا چند کام بگیر و برای لحظاتی چنین وانمود کنیم که این موشک‌ها، ستارگانِ سرگردان آسمان‌ِ ما هستند.

از تو خانه نمیتونم تشخیص بدم صدای موتورِ پرایدهٔ یا جنگنده.

این ترانپ قمار باز دست از سر کچل چابهار برنمی‌دارد.

باید آن‌چه را که هستم بپذیرید؛ زیرا من مثل بعضی ها کسی را ندارم که از آسمان برایم متن آماده نازل کند تا برای شما دیکته کنم. من اینجا در تنهایی با ذهنم درگیرم تا کسشعر تفت بدهم.

اینجا جای این مباحث نیست. باید دوستان را برای مواجهه با آینده آماده کنیم؛ باید به عواطفشان خلل وارد کنیم تا اعتمادشان نسبت به همگان فروبریزد. چرا هر بار از معنا فاصله می‌گیری و کس می‌گویی؟

مشکل شماها اینه که فنه بازیکن میشید نه فنه باشگاه 🦆