واژگان‌ِ‌ حل شده؛

چقدر از این پوسترایی که با ai درست میکنن متنفرم. پر از زرق‌وبرق الکی و ابتذال بصری‌؛ از دور هم بوی مصنوعی بودنشون می‌زنه بیرون.

هر انسانی شایسته آن است که در آغوش کشیده شود؛ به وقت غم، به وقت عصیان و به وقت شادی!

نمی‌دونم کی به سرم انداخت بشینم تورات و عهد عتیق و عهد جدید و اینا رو بخونم؛ ولی اگه تا تموم شدنشون کور نشم، قطعا یه سری چیزا هست که بعدا سر فرصت اینجا می‌نویسم.

فرزندانتان را با حب علی‌علیه‌السلام؛ و‌ با نفرت از اسرائیل و یهود، تربیت کنید!

واقعیتش دیگه دوست ندارم با آدم‌هایی معاشرت کنم که همواره من رو در حالت دفاع قرار می‌دن؛ دفاع از عقایدم، دفاع از انتخاب‌هام، دفاع از احساساتم، دفاع از خودم و دفاع از حقوق و آرزوهام.

خلاصه که ظرفیت آدما برای محبت کردن متفاوته؛ بعضیا انقدر ظرف دلشون کوچیکه که حتی یه ذره محبت هم توش جا نمی‌شه، چه برسه به بلد بودن قدر محبت بقیه.

به قول مامان که بعضی وقتا بهم می‌گه: آدما رو راهنمایی نکن؛ چیزی نگو بهشون. پس‌فردا اگه موفق بشن، هیچ‌وقت نمی‌گن فلانی این نکته‌ها رو بهمون گفت، یا فلانی فلان راه رو انداخت تو ذهنمون و باعث شد این مسیر رو بریم. ولی کافیه به هر دلیلی موفق نشن؛ اون‌وقت خیلی راحت آخرش شما رو مسئول اشتباهاتشون می‌دونن. انگار نه انگار که انتخاب و تصمیم نهایی با خودشون بوده.

دیشب که داشتیم دل‌های پُرمون رو برای هم باز می‌کردیم و حرف می‌زدیم، گفتم اینو اینجا بنویسم که یادم بمونه؛ آدما واقعا ظرفیت محبت‌هامون رو ندارن. انگار خیلی زود یادشون می‌ره چی گفتیم، چی براشون خواستیم و چه چیزایی بهشون دادیم. در کل، ما که با نیت خیر وارد شدیم و جز خوبی چیزی براشون نخواستیم و درکنارش توقعی هم نبوده قطعا! ولی حداقل اگه قراره، خودمون و محبت‌هامون رو یادتون بره، دیگه جلوی خودمون صغری‌کبری نچینید و حرف‌هایی نزنید که با واقعیت جور درنمیاد. آدم خندش می‌گیره. #احوالات

شاید توی یه زندگی دیگه، خودمو اینقدر اذیت نکنم.

پاییز و هوای ابری و بارونی، با عطر کیک هویجی توی خونه... ترکیب مورد علاقه‌ی من✨️ .

چیه این ریشه که اگه سالم باشه آدمی خیالش راحته؛ و اگه آسیب ببینه یا ازبین بره، همه چی سخت‌تر می‌شه؟

آخ‌آخ💘 گوشش بدید فقط...

خنک آن دم که برآید به هوا ابر عنایت تو از آن ابر به صحرا گهر لطف بباری