Labyrinth

به نظرم یکبار بمیری، خیلی بهتر از اینکه که هرروز بمیری و زنده شی.

دیگه بیش ازین تورو درک کردن، وظیفه ی تراپیستته نه من. لطفا دست بکش از مزخرف بودنت یکم.

نه.

نبودنش سخت است،اما بودنش هم دیگر به من احساس خوشبختی نمی‌دهد.

ملیتم، یک شکنجه‌ی روانی‌ مستمر است.

چه اهمیتی داره بگی دوستم داری، وقتی مدام همون کارهایی رو می‌کنی که می‌دونی اذیتم می‌کنن؟وقتی هیچ‌وقت من رو اولویتت نمی‌ذاری، به ناراحتی‌هام اهمیتی نمی‌دی، برای درست کردن رفتارهایی که آسیب می‌زنن قدمی برنمی‌داری، و حتی برای نگه‌داشتنم تلاشی نمی‌کنی؟چه اهمیتی داره بگی دوستم داری، وقتی من همیشه مجبورم عشق تو رو حدس بزنم؟