موسیقی طبقه ۳۶ اتاق ۲۲

۱ ماه و ۵ روز شدم مثل مستندهای بقا در طبیعت فقط می‌دونم الان نباید به احساسات و افکارم خیلی بها بدم یا تصمیمی بگیرم تحت فشار، خیلی از چیزها شفافیت‌شون رو از دست می‌دن همه‌چیز گذراست، این هم می‌گذره بیشتر تلاش می‌کنم!

۵۰۰ تومن خاک که آلیس با خیال راحت بره دستشویی، روزی ۵ بار هم باید عوض شه که اعصابش خرد نشه :))))

آدم‌ها همیشه به اندازه‌ای که خودشون فکر می‌کنن لیاقت دارن، برمی‌دارن

مثل این

دقیقا، انقدری که از دیدن جزئیات کوچیک زندگی آدم‌ها لذت می‌برم از نوشته‌ها و فوتودامپ‌ها و آهنگ‌های بی روح لذت نمی‌برم، انگار هرچیزی به خاطر پیش‌زمینه و بک‌گراندی که یه آدم ازشون به وجود میاره زیبایی خاص خودش رو پیدا می‌کنه

عاشق ثبت کردن و انسان‌هایی‌ام که ثبت میکنن.

آدم‌ها رو خیلی دوست دارم، آدم‌هایی که بخشی از خودشون رو ثبت می‌کنن و جا می‌ذارن و یه بخشی از دنیاشون رو به بقیه هم نشون می‌دن به نظرم خیلی ارزشمنده

تادا پاستل، بعد از یکی دو سال #طرح #هنر

یه راه استفاده خوب برای نت‌های تغییر داده شده :))

برای بار هزارم، به خاطر اینکه یه اسم توی اون دفترم و حضورم و روند پیشرفتم و تمرینام مهمه خیلی خیلی خیلی خوشحالم :)) با اینکه دارم از استرس و فشار ساب میرم، ولی عالیه! Getting into the big rooms takes something, Staying there takes even more

#تمرین چون استادم گفت عالیه و امروز ازم تعریف کرد :>>

انقدر آهنگ‌ها رو زیر و رو کردم، ولی هیچ‌کدومشون چیزی که می‌خوام بگم نیست یاد اون روز افتادم که میقانی توی کارگاه یه همچین چیزی گفت، تا حالا شده بعد از خوندن کتاب‌ها، با خودتون فکر کنین یه چیزی کمه؟ داستان شما کمه؟ تا حالا شده بخواین داستان خودتون رو بنویسین؟ نمی‌دونم، گمونم امشب اولین باری بود که دلم خواست موسیقی‌ای رو بشنوم که برای خودمه، از دل خودم :) دوست دارم کم کم روش فکر کنم یعنی موقع ساز زدن با سازم حل می‌شم توی قطعات ولی گمونم الان یه چیزی رو می‌خوام که برای خودم باشه، فکر شده تر از بداهه‌ها

حس صبح‌های آمل رو دارم همونقدر آروم. شاید دارم به زمینِ سفتِ خودم عادت می‌کنم

چقدر امشب همه‌چی آرومه یاد شب اولی میندازتم که بتهوون۱۷ اومده بود