اِنقباضِ مغزَم؛

چهل و شش سال از درگذشت پدرم می‌گذرد، اما او امروز زنده‌ترین چهره سیاسی در پیشگاه تاریخ و دل ایرانیان است. شعله عشق ملت ایران به او روز به روز بلندتر و فروزان‌تر می‌شود. همان‌طور که جاویدنام مجیدرضا رهنورد به نیابت از میلیون‌ها جوان ایرانی نوشت: «نسلی عاشقت شد، که تو را هرگز ندید». پدرم با تمام وجود، عاشقِ ایران بود. قلب او با طبیعت این خاک می‌تپید و باریدن باران بر دشت‌های ایران، برایش بهترین و زیباترین خبر بود. او در ۲۲ سالگی، کشور را در شرایط دشوار اشغال متفقین تحویل گرفت و با تکیه بر میهن‌پرستی، ایران را به سوی دروازه‌های تمدن بزرگ هدایت کرد. اگر فاجعه ۵۷، مسیر تاریخ ما را منحرف نمی‌کرد، ایران امروز یکی از درخشان‌ترین قطب‌های رفاه و توسعه در جهان بود. هم‌میهنانم، اگر به راه او باور داریم، مسئولیت بزرگی بر دوش ماست. برای وفاداری به نگاه او، ما باید ایران را از این فرقه تبهکار پس بگیریم و آن را دوباره بسازیم. پاینده ایران

🤎.

🤍.

‏اگه قهر میکنید ولی مطمئن هستید چند ساعت بعد همه چی درست میشه آدم درستی رو انتخاب کردید.

یه روز مولانا از شمس میپرسه که « این اندوه عمیق بلاخره کِی تموم میشه؟ » شمس هم میگه که « اندوه تمام نمیشود ، تو آنقدر وسیع میشوی که اندوه در تو گم میشود »

:)

یکی از بدترین سوگ‌ها میتونه برای این باشه که به چیزی که میخواستی خیلی نزدیک بودی ولی یهو از دستات سر خورده.

گر ز درون شکسته‌ای، فاش مکن که خسته‌ای.

مردها، همیشه باید ثابت کنند که دوست دارند؛ اما زن‌ها، فقط باید ثابت کنند که دوست داشته می‌شوند.

@Pyromania_love|𝑷𝒚𝒓𝒐𝒎𝒂𝒏𝒊𝒂

من در فروپاشی‌هایم اشکی نریختم و حالا برای گیر کردنِ لباسم به دستگیرهٔ در، زار می‌زنم؛ طوری که انگار هیچ راهی برای بیرون آمدن نیست. این، حاصلِ نادیده گرفتنِ رنجی است که باید در آغوش می‌گرفتمش.

غم انگیز ترین چیزی که آدم می‌تونه از خودش بپرسه اینه که "چرا اونقدری که من حواسم به همه هست، هیچ‌کس حواسش به من نیست."