اِنقباضِ مغزَم؛

گردنبند فروهرت چشمات دستات گونه هات تارهای موهات پینه ی دستات برق نگات همشون توی هفت دقیقه آخر زندگیم میمونن آرزوی فصل آخر زندگیم صفحه آخر 365

و در نهایت من مرگ رو به این درد ترجیح میدم...

و ناگهان نوبت من نمیشود که نمیشود که نمیشود.

3:33

قراره تا آخر حسرت اینکه همه چیز می‌تونست جور دیگه ای پیش بره به دلم بمونه.. اما نخواست

باید غصه رو با قاف بنویسم. شاید خوابم ببره

مرگ برگ زندگی

هیچ حواسم نبود دو فنجان ریختم ؛

قورباغه رو تو تشت طلا هم بندازی میپره تو مردابش؛

کی دیدی جا زد ؟ دیدی آخر ؟ تنهام گذاشتی بی لیاقت

مشکل از ما نبود؛ ما آن‌قدر که می‌توانستیم ماندیم، آن‌قدر که بلد بودیم دوست داشتیم، آن‌قدر که از دستمان برمی‌آمد بخشیدیم و برای نگه داشتنِ آدم‌ها، از خودمان کم کردیم. ما کوتاهی نکرده بودیم؛ اگر چیزی شکست، از کمبودِ تلاشِ ما نبود. ما برای بعضی آدم‌ها بیش از اندازه صبور بودیم؛ حرف‌هایی را که می‌توانستیم با خشم بزنیم، با سکوت گذراندیم، گلایه‌هایی را که حقمان بود، فرو خوردیم. ما سنگِ تمام گذاشته بودیم، اما چه فایده وقتی کسی که باید قدرِ خانه را بداند، تمامِ عمر مشغول شمردنِ ترک‌های دیوار باشد؟