اِنقباضِ مغزَم؛

از خاکِ ما در باد، بویِ تو می‌آید...

22:22

نمی‌دانم چه بر سر من آمده؛ نه شادم، نه ناراحت. فقط احساسِ خلأ سنگینی دارم.

راست می‌گفت باید با خودم صادق می‌بودم

آنان که به سرمستی ما طعنه‌زنانند بگذار بمانند به خماری، که ز ما هیچ ندانند.

‏باگ آدمیزاد بنظرم همین گریه‌اس، داری توضیح میدی ناراحت نیستی و کاملا ریلکسی یهو اشکات میاد پایین و همه چی خراب میشه

عادت کردم به نبودنتا ولی مثلا امروز وسط خنده هام یهو گفتم ولی بچه‌ها من خیلی دوسش داشتم.

نمیدونم ولی دلم پره، دلم کدره، دلم تنگه، دلم آشوبه، دلم خیلی چیزای سنگین توشه.

‏گمونم منم نباید مثل تو خیلی جدی می‌گرفتم.

حقیقتاً، چه زندگی نامعقول و بی‌روحی را می‌گذرانم حتی دلم نمی‌خواهد راجع به آن صحبتی به میان بیاورم.

‌من بار ها از این همه خویشتن را داشتن و از این همه داشتنِ نداشتن های زیاد ترسیدم.

‏تو زندگیم نیستی دیگه تو خوابم اومدنت چیه؟

خواب دیدم دنبال کسی می‌گردم. و این اصلا منصفانه نبود. باید خودش را می‌دیدم. باید دستانش را می‌گرفتم و در آغوش می‌کشیدمش. باید چشم‌هایش را در سینه‌ام پناه می‌دادم و بوی موهایش می‌پیچید توی صورتم. باید می‌بوسیدمش.

دارم تو سال 1404 دنبال عشق 1320 میگردم

چرا هر روز دارم تنها تر میشم ؟