SHAHRIYAR

چه کسی گفت که انسان با مرور زمان سنگ می‌شود؟ انسان، فقط پنهان‌تر می‌سوزد . . .

ای عشق! ای غریب همیشگی در این دیار! اگر هنوز در سنگر سینهٔ ما نبردی هست، به پاس همان شعله‌ای‌ست که تو در روزگاران دور در جامهٔ تاریک شب افروختی...

این دلِ بی‌شکیب، چون کبوترانِ غریب، سال‌هاست که برفراز بام تو پرواز می‌کند.

بزرگ‌ترین تنهایی اینه که خودت هم دیگه حوصله‌ٔ شنیدن درد دل‌های خودت رو نداشته باشی؛ وقتی به خودت می‌گی «بیخیال، ولش کن» یعنی غیبت روحی کامل شده.

یادت هست آن باران بی‌پروا که کفش‌هایمان را خیس کرد و گفتی بگذار خیس شویم؟ امروز آفتاب است، اما من هنوز همان‌جا ایستاده‌ام، با پاهایی که خشک نمی‌شوند.

اگر روزی دوباره به آن کوچه برگشتی، شاید دیگر خانه‌ای نباشد؛ اما من هنوز در همان گوشه‌ای ایستاده‌ام که تو خداحافظی کردی و هنوز منتظرم، بی‌آنکه بدانم برای چه.

​گاهی فکر می‌کنم وفاداری در این دنیای گذرا بزرگ‌ترین ایستادگی انسان است. من تو را انتخاب کرده‌ام، نه برای اینکه از تنهایی فرار کنم، بلکه برای اینکه تنهایی‌ام در کنار تو زیباتر و عمیق‌تر است. در چشم‌های تو، من وطنم را پیدا می‌کنم؛ آن حقیقت گمشده‌ای که در شلوغی و تزویر آدم‌ها از دست رفته بود.

از كجا آمده بودم كه اشک‌های تو در چشم‌های من بود؟ • شاپور بنیاد

شب‌ها که کوچه خلوت می‌شد، صدای پای تو را از دور می‌شناختم. نمی‌دانم چطور، اما هر بار قبل از آنکه برسی، دلم پیش از من به در خانه رسیده بود.

اکنون تفنگت را بردار و به پیشانی این غزل شلیک کن؛ چرا که واژه‌ها در دهان ما مرده‌اند و تنهایی، تنها فاحشه‌ٔ وفاداری‌ست که هر شب بر بالین ما زار می‌زند.

ما گاهی نه برای رفتن کسی، که برای ساده‌لوحی گذشتهٔ خودمان سوگواری می‌کنیم.

بعدازظهر که شد، باد کمی تندتر می‌وزد و برگ‌های پاییزی را روی پیاده‌رو پخش می‌کند. دلم می‌خواهد یکی از آن برگ‌ها را برداری و بگویی این یکی از همان‌هایی است که بالاخره زمین را بوسیده‌اند. نمی‌دانم چرا، اما این جمله‌ٔ ساده در ذهنم می‌ماند و تا شب هر وقت به برگ‌های خیس نگاه می‌کنم، صدای توست که آن را می‌گوید.

- هنوز بیداری؟ - بیدارم، چون خوابیدن بدون تو شبیه گم شدنه.

به بعضی از خاطره‌ها نباید دست زد؛ اینا زخم‌هایی‌ان که اگه بازشون کنی کل وجودت رو عفونت می‌گیره.