"612"🪐

صمد بهرنگی

پابلو نرودا

سالها گمان مى كردم در جستجوى راهى براى رسيدن به جايى دور هستم، اما هرچه پيش تر رفتم، بيشتر فهميدم در حال عبور از جنگل درون خويشم. بعضى مسيرها روشن بودند وبعضى در مه گم می شدند؛ گاهى با بخش هايى از خودم روبه‌رو مىشدم كه دوستشان داشتم وگاهى با بخش هايى كه سالها از آنها فاصله گرفته بودم، در آغاز، هر بار كه راه را گم مى كردم، می كوشيدم با عجله از مه عبور كنم؛ گويى گم شدن خطايى بود كه بايد هرچه زودتر جبران میشد. اما جنگل، شتاب را نمى فهميد. آرام آرام آموختم كه كنار بعضى پیچها بايد مكث كرد، به بعضى زخمها بايد فرصت داد و بعضى مسيرها را نمیتوان با زور روشن كرد. شايد خودشناسى پيدا كردن چيزى جديد نباشد، بلكه شناختن سرزمينى باشد كه هميشه در وجود ما حضور داشته، اما هنوز فرصت كشف شدن را نيافته است؛ سرزمينى كه هرچه كمتر با آن بجنگى، بيشتر خود را به تو نشان مى دهد.