"612"🪐

از ستم روزگار پناه بر شعر...

پُرم از راه، از پُل، از رود، از موج پُرم از سايه برگى در آب: چه درونم تنهاست!

سهراب سپهری

زندگى آنقدر جدى شد كه يادم رفت عاشق نقاشى كشيدن بودم ...

می‌گویند هر آدمی، جایی در جهان دارد که هیچ‌کس از مختصاتش خبر ندارد. جایی که اندوه، آرام‌تر نفس می‌کشد، خاطره‌ها گردوغبار نمی‌گیرند، و زمان، کمی مهربان‌تر از همیشه می‌گذرد. سیاره‌ای کوچک، که میان این همه فاصله، هنوز بوی سکوت می‌دهد. من اسم آنجا را گذاشته‌ام:612 نه برای اینکه شبیه سیاره‌ی شازده کوچولو باشد… برای اینکه باور دارم هر قلبی، سیاره‌ی کوچکی دارد که فقط با احساس می‌توان به آن رسید. آنچه اینجا می‌بینی، نه فقط آهنگ است، نه فقط چند جمله. این‌ها تکه‌هایی از سکوت‌اند که یاد گرفته‌اند خودشان را در قالب موسیقی و کلمات پنهان کنند. اگر روزی یکی از این واژه‌ها بی‌اجازه در دلت ماند، یا آهنگی چیزی را درونت بیدار کرد که نامی برایش نداشتی، بدان برای لحظه‌ای، تو هم مسافرِ 612 بوده‌ای. بعضی سفرها هیچ‌وقت با قدم آغاز نمی‌شوند؛ فقط با یک احساس💫

612 نام سیاره شازده کوچولو است🫅🏼

در زندگى بعدى‌ام محال است «من» باشم. خفته در پاى تپه‌اى دور گلى وحشى خواهم بود كه پروانه ها بر آن مى آسايند🦋

«انگار تمامِ آنچه دوست داشته‌ام از من دزدیده‌اند و حتی اگر تمامِ آن را به من بازگردانند، کافی نخواهد بود.»

فرانتس کافکا

اميدوارم رنجت به پايان رسد جانِ مَن ، كه زندگی با تو چه ها كه نكرد و تو هر بار جوانه زدی🌱

گوش کن دورترین مرغ جهان می‌خواند شب سلیس است، و یکدست، و باز شمعدانی‌ها و صدادارترین شاخه فصل، ماه را می‌شنوند پلکان جلو ساختمان در فانوس به دست و در اسراف نسیم گوش کن، جاده صدا می‌زند از دور قدم‌های ترا چشم تو زینت تاریکی نیست! پلک‌ها را بتکان کفش به پا کن و بیا! و بیا تا جایی، که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد! و زمان روی کلوخی بنشیند با تو و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت : “بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق، تَر است”

سهراب سپهری