𝕯𝖆𝖛𝖎𝖉 𝕬𝖇𝖗𝖍𝖆𝖒

"ንጉሳችን!" አልኩኝ አጠገቡ እንደ'ደረስኹ። ተጨበበጥንና እኔም ከጎኑ ድንጋይ ላይ ተቀመጥኹ። ንጉስ በእድሜ የሁለት አመት ታላቄ ሲሆን የሰፈራችን ጉልቤ ነው። "አንቺ .... እና እንዴት ነሽ!?" አለ እንደተቀመጥኹ። እኛ ሰፈር ውስጥ ያለው ወንዱም ሴቱም ልክ እንደ ሴት 'አንቺ!' እያለ ነው የሚጠራኝ። ከልጅነቴ ጀምሮ የመጣ ስለሆነ ተቃውሜውም ሆነ ቅር ብሎኝ አያውቅም። በወቅቱ ከቁንጅናዬ በዘለለ ሴታዊ ባህሪ እንዳለኝ ባይገለፅልኝም ለኔ 'አንቺ' ተብሎ መጠራቱ በጣም ኖርማል ነገር ነበር። "ደህና ነኝ ንጉስ...እኔ የምልህ ንጉስ... ትላንትና ምን እንደተፈጠረ ታውቃለህ?" "ምን ተፈጠረ?" ንጉስ ጠየቀ። ኬክ ቤት አከባቢ ስላገኘሁት ሰውዬ ማውራት ጀመርኹ። "እና በዳሽ!?" ብሎ ጮኾ ንጉስ ከተቀመጠበት ተነሳ። "አይ... ሲታገለኝ ሮጬ አመለጥኹ!" አልኹኝ የንጉስ ሁኔታ ደስ ስላለኝ ታሪኩን በመቀዬር። እንደ አጀማመሬ ሁሉንም በግልፅ ልነግረው ነበር ሁኔታውን ሳየው ግን ፈራሁና አልቻልኩም። "....ልጠላሽ ነበር ዳኒ! ለወደፊቱ ተጠንቀቂ!" አለና ንጉስ ወደ'መቀመጫው ተመለሰ። #ይቀጥላል በዴቪድ አብርሃም 👉 @Theprinceda

#ወንድ_አዳኝ_1 ሐምሌ 1987 ዓ.ም አዲስ አበባ ፥ ኢትዮጵያ ...ሳነበው የነበረውን የልቦለድ መፅሃፍ ዘግቼ ከክፍሌ ወጣሁ። ሳሎናችን ላይ የተንጠለጠለውን የግርግዳ ሰዓት ስመለከት ከቀኑ 11:25 ላይ ያመለክታል። ተመልሼ ከወንድሞቼ ጋር ወደ'ምጋራው መኝታ ቤቴ አመራሁና ጫማ መልበስ ጀመርኹ። ጫማዬን ካደረግኹ በኋላ የሐምሌን ብርድ የሚከላከልልኝ ወፈር ያለ ጃኬት ጣል አድርጌ ወጣሁ። "ወዴት ነው?" አለች ሳሎን ተቀምጣ የነበረቺዋ እናቴ። "ትንሽ ልንቀሳቀስ...." "በል በጊዜ ተመለስ.....!" አለች ጠንከር ባለ አነጋገር። ሁሌም ከቤት ስወጣ ይሄ የእናቴ ጥያቄ አያልፈኝም። በእርግጥ በእናቴ አይፈረድም፤ በቀላሉ አይን ውስጥ የምገባ የአስራ ሰባት አመት መልከመልካም ልጅ ነኝ። ተወልጄ ያደግሁት አዲስ አበባ ከተማ ውስጥ ፒያሳ- ካቴዴራል ትምህርት ቤት አካባቢ ነው። ቀይና ቀጭን ስሆን፤ ብዙዎቹ 'ይህን ውበት ለሴት በሰጠው' እያሉ የሚንሾካሾኩብኝ አይነት ልጅ ነኝ። በትምህርት ቤት ውስጥም 'ሴት መልክ' እያሉ ይተርቡኛል። በመልክ ልክ እናቴን ነው የምመስለው። ስልክክ ካለው አፍንጫዬ ጀምሮ፥ እስከ ፅጌረዳ ቀለም ያላቸው ከንፈሮቼ፤ ከለስላሳው ፀጉሬ፥ እንደ አምፖል እስከሚያበሩት ትላልቅ አይኖቼ ድረስ ከአንድ ነገር በስተቀር ልክ በእናቴ ነው የወጣሁት። ከእናቴ የሚለየኝ ነገር በጭኖቼ መሃል ያንጠለጠልኹት የወንድነት መለያዬ ብቻ ነው። ከግቢያችን እንደወጣሁ እየተራመድኹ ወደ መሃል ፒያሳ አመራሁ። ከየ'ሙዚቃ ቤቶች የሚወጣውን ጥዑመ ዜማ እያጣጣምኹ አንድ ትልቅ ኬክ ቤት አካባቢ ስደርስ አንድ እንግዳ የሆነ ሰው አስቆመኝ። በእድሜ በአርባዎቹ መጀመሪያ የሚገመት፥ ረዘም ያለ ቁመትና ሞላ ያለ ሰውነት ያለው ጠይም ሰውዬ ነው። "እንዴት ነህ...." አለና እጁን ዘረጋልኝ። ልክ እንደሚያውቀኝ ሰው ከፈገግታ ጋር ነበር እጁን የዘረጋልኝ። "ደህና..." ግራ እየተጋባሁ እጁን ጨበጥኹት። የት እንደማውቀው ባስብ ባስብ ሊመጣልኝ አልቻለም። መጀመሪያ ላይ ከክፍለ ሃገር የመጣ ዘመዳችን መስሎኝ ነበር። መልኬ ከእናቴ ጋር በጣም ከመመሳሰሉ የተነሳ ከክፍለ ሃገር የሚመጡ የእናቴና የአባቴ ዘመዶች መንገድ ላይ ቢያገኙኝ በቀላሉ እንደሚያውቁኝ አውቃለሁ። ከዚህ ቀን በፊትም እንደዚህ አይነት ገጠመኝ ገጥሞኝ ስለሚያውቅ በሰውየው ግራ አልተጋባሁም። "ረሳኸኝ እንዴ...? እንተዋወቃለን እኮ!" አለ አሁንም ፈገግ እንዳለ። በጠይም መልኩ ላይ ድርድር ነጭ ጥርሶቹ ሲገለጡ ያስደነግጣል። "አላወቅሁህም!" አልኹት። "ና ለስላሳ ልጋብዝህ...." አለና ወደ'ኬኩ ቤት ተራመደ። ሳልግደረደር ተከተልኹት። ለስላሳ ብርቅ ነገር ነው፥ ምናልባት በአመት ውስጥ የእኔንና የወንድሞቼን ልደት ተከትሎ የሚገኝ ነገር ብቻ። ለስላሳና ኬክ ጋበዘኝና ማውራት ጀመርን። ብዙም የሚያወራ አይነት ሰው አልነበረም፥ ብቻ በየመሃሉ ስለ ትምህርት ሁኔታ በተደጋጋሚ ይጠይቀኛል። ኬክና ለስላሳ ሳገኝ ሰውየውን የት ነው የማውቀው የሚለው ጥያቄ ከአእምሮዬ ጠፋ። "እንሂድ!" አለ የተጠቀምንበትን ሂሳብ ለአስተናጋጇ ከከፈለ በኋላ። 'ወዴት!?' አላልኹም፤ እንዲሁ ዝምብዬ ተከትየው ተነሳሁ። "አላውቅህም አልከኝ አይደል....ታውቀኛለህ እኮ!" አለ ጎንለጎን እየተራመድን። "የት? እኔ አላወቅሁህም!" አልኹት መልሼ። "አይ እንዲሁ በመልክ እንተዋወቃለን አስታውስ" አለኝ። እንዲህ ሲለኝ ዘመዳችን እንዳልሆነ አረጋገጥኹ። 'ምን አይነት ደግ ሰው ቢሆን ነው በመልክ ብቻ የሚያውቀውን ሰው የሚጋብዝ?' እያልኹ እያሰብኹ ትግራይ ሆቴል ጋር ደረስን። ከትግራይ ሆቴል ጎን 'ወግሓታ' የሚል ቤርጎ ቤት ሲገባ እኔም ተከትየው ገባሁ። የፒያሳ ልጅ እንደ'መሆኔ ትግራይ ሆቴልን ባውቀውም ወግሓታ የሚባለውን ቤት ግን አስተውየው አላውቅም ነበር። ቤርጎ ስለሚባል ነገር ብዙም እውቀት ስላልነበረኝ ሰውየው ወደ መኖሪያ ቤቱ ይዞኝ የገባም መስሎኝ ነበር። "ና ግባ!" አለ አንዷን ክፍል ከኪሱ ቁልፍ አውጥቶ ከከፈተ በኋላ። ተከትየው ወደ ውስጥ ገባሁ። ክፍሉ ውስጥ ከተነጠፈ አልጋ በስተቀር ምንም ነገር አልነበረም። ከገባሁ በኋላ ክፍሉን ከውስጥ ቀረቀረውና አልጋው ላይ ተቀመጠ። እኔ ነገሩ ሁሉ ግር ብሎኝ ቆሜ እያየሁት ነበር። "ና ተቀመጥ!" አለኝ ከጎኑ አልጋውን በመዳፉ መታ ካደረገ በኋላ። ሂጄ ከጎኑ ተቀመጥኹ። ነገሩ ግር ቢለኝም ፍርሃት የሚባል ነገር ግን አልነበረኝም። "እሺ....ቆንጆ! ስምህ ማነው?" አለኝ። "ዳንኤል!" አልኹኝ እንደ'መሽኮርመም እያደረገኝ። "እኔ ተፈሪ እባላለሁ!" አለና እጁን ዘረጋልኝ። ጨበጥኹት። ከዚያ የጨበጠውን እጄን ወደ ከንፈሩ አስጠግቶ ሳም አደረገው። "ዳንዬ!" አለ አይን አይኔን እያዬ። "አቤት!" አልኹ። በአንደበቱ ምንም ቃል ሳይናገር ልክ በአይኖቹ ማውራት እንደሚችል ሰው ሲያዬኝ ከቆዬ በኋላ ሳብ አድርጎ ወደ ደረቱ አስጠጋኝ። ዘናጭና የሰውነት ጠረኑ ደስ የሚል ሰው ስለነበር ውስጤ በደስታና በሙቀት አበደ። ሲያሻሸኝ ከቆዬ በኋላ እንድቆም አድርጎ ቀበቶዬን ፈታው። ሱሪዬንና ፓንቴን ዝቅ ሲያደርገው ሴት አይቶም ነክቶም የማያውቀው ጀላዬ ወጣ። ጀላዬን በእጁ መነካከት ሲጀምር ፍርሃት ይሰማኝ ጀመር። ፍርሃቱ ግን ብዙም አልቆዬም፤ ቁላዬን በአፉ ሲጎረስው ፍርሃቱ ወደ'ሚነዝር ስሜት ተቀዬረ። የማላውቀው ግን ደስ የሚል ስሜት ሰውነቴን ሲወረው አይኖቼን ጨፈንኹ። ብዙም አልቆዬም ስሜቴ ጣራ ነክቶ አፉ ላይ በፈሰስ ነባዘር ስሜቴ በረደ። የዘር ፈሳሽን በትምህርት ቤት ባዮሎጂ ትምህርት እንጂ እንዲህ በተግባር አይቼ አላውቅም ነበር። አፉ ላይ እንደጨረስኹ እሱ ከተንበረከከበት ተነሳና ሱሪውን ዝቅ አደረገው። ሱሪው ዝቅ ሲል የተገተረና መካከለኛ ቁመት ያለው ቁላ ከተደበቀበት ዓለም ብቅ አለ። እንደቆምኹ አቀፈኝና እጁን ወደ ቂጤ ላከው። መቀመጫዬን በእጆቹ እያሸ አንገቴን ሲስም ስሜቴ እንደገና ተነቃቃ። በዚህ ሰዓት ግን በድጋሜ ዝቅ ብሎ ጀላዬን አልጎረሰም። አልጋው ጠርዝ ላይ እንድፈነደድ ካደረገኝ በኋላ ጀላውን ከተተብኝ። ደስ የሚልም ሆነ የሚያም ስሜት አልነበረውም። ለተወሰነ ደቂቃ ያህል ቂጤ ውስጥ ሲያመላልስብኝ ከቆዬ በኋላ እሱም ቂጤ ውስጥ ረጬ። መሃረብ አውጥቶ ጀላውንና ቂጤን ካፀዳዳው በኋላ ልብሳችንን ለበስን። የተፈጠረው ነገር ግር ብሎኛል፥ ግን ደሞ አልጠላሁትም። "ወደ ቤትህ ብትሄድ አይጠፋህም አይደል?" አለኝ በመካከላችን ፀጥታ ሰፍኖ ከቆዬ በኋላ። "አይጠፋኝም!" አልኹና ተነሳሁ። አነጋገሩ ለዘብ ባለ አማርኛ "ሂድልኝ" መሆኑ አልጠፋኝም። ተጨማሪ ቃል ሳላወጣ ወይም ሳልሰናበተው የተቀረቀረውን ክፍል ክፍል ከፍቼ ልወጣ ስል ከተቀመጠበት ተነሳና በእጄ ብር አስጨበጠኝ። ከክፍሉ ወጥቼ ወደ'ቤቴ ሳመራ የተፈፀመውን ድርጊት ረስቼ በእጄ በጨበጥኹት በደስታ ሰከርኹ። ባለማመን በተደጋጋሚ ሳየው ከቆየሁ በኋላ ወደ ኪሴ ጨመርኹት። በማግስቱ ጠዋት ቁርሴን ከበላሁ በኋላ ከግቢ ወጣሁ። ክረምትም ስለነበር አብዛኛውን ጊዜ ሰፈር ውስጥ ከሰፈር ጎረምሶች ጋር ሁነን የምንቀመጥበት ቦታ ነበር። በአሁኑ ጊዜ ድድ ማስጫ እንደሚባለው አይነት ነገር ነው። ዝናብ መጥቶ ወደ'ቤታችን ካልበተነን በቀር አንዳንድ ጊዜ ምሳችን ራሱ ትዝ አይለንም። ሰፈር ውስጥ ካሉት ልጆች ሁሉ ንጉስና ያሬድ የቅርብ ጓደኞቼ ናቸው። ከግቢ ወጥቼ ወደ'መቀመጫችን ስደርስ ንጉስ ብቻውን ተቀምጦ ነበር።

"ወንድ_አዳኝ" በሚል ርዕስ በእውነተኛ ገጠመኝ ላይ የተመሰረተ ታሪክ ከነገ ምሽት ጀምረን በዚሁ ቻናል ላይ ማስነበብ እንጀምራለን! ፌስቡኬ ከተዘጋ አንድ ወር እንዳለፈው ይታወቃል....ፌስቡክ ላይ ያሉ አንባብያን ወንድሞቻችን ወደዚህ ገፅ እንዲመጡ ሁላችሁም መልዕክት አስተላልፉልኝ። ዴቪድ አብርሃም

ወንድ ልጅ የተረጋጋ...የዋህ፥ ቅን አሳቢና ደግ ሲሆን ነው የሚያምርበት። የብዙ ወንዶች ባህሪም ይሄ ነው። ግን አሉ አንዳንድ ወሬኛ፥ሃሜተኛና ሴረኛ ወንዶች! 👉ነገር መፍተልና የሰው ህይወት መረበሽ ደስ አይልም፤ ተውትና... እስኪ ወንድ ሁኑ!!! ቡና እያንቃረራችሁ በሃሜትና በወሬ እድሜያችሁን አትግፉ!!!

አዳር ቦታ ያለው ኤጅ ሮል ከየት ነው እንገናኝ እንጂ ዛሬ ብድ ያማረው አንባባልም ወይ ዝምታው ምንድን ነው!!? 😂 ግጥም ብሎ ዝም😅 @Theprinceda

ሲባል አውቃለሁ አራዳ ሰው ያላምዳል እንግዳ እኔ ለፍቅር ምርኮኛ ቀርበህ ተው ገና አላምደኛ....😍 https://youtu.be/GvBjlXCdsBs?si=VqiQoNHaT2Xm-0A7

ክለብ አምሽተን ሊነጋጋ ሲል ወደ 11 ሰዓት ወደ'እሱ ቤት አመራን። እንደገባን ደካክሞን ስለነበረ ተቃቅፈን ተኛን። ለመሳሳም ራሱ ምንም አቅም አልነበረንም። የተወሰነ ሰዓት ከተኛን በኋላ ግን ሲላፋኝ ነቃሁ። ጀርባዬን አቅፎኝ ነበር የተኛውና አንገቴን ሲስመኝ ነቃሁ። እንደነቃሁ ሲያውቅ ፊቴን አዙሮ ከንፈሬን ጎረሰው። የተገተረው ጀላው ጭኔን ሲነካኝ ታወቀኝ። ብዙም ሳይቆይ ግን ጀላውን ቂጤ ውስጥ ለማስገባት ይላፋኝ ጀመር። "አይሆንም!" አልኹት። "ለምን!?" አለኝ። "ኮንዶም አላደርግህም!" "አታምነኝም!?" "አዎ!" አልኹት። ያኔ ተናዶ ገልብጦ በጀርባዬ አስተኛኝና እግሬን ከፍቶ ታገለኝ። "እረፍ!" እያልኹ ታገልኩት። ግን ሊሰማኝ አልፈለገም፤ በጥፊ እየመታ በጉልበት ታግሎ ቁላውን ቂጤ ውስጥ ጨመረው። ጀላውን ከቶብኝም እየታገልኹት ነበር፤  ግን ደጋግሞ በጥፊ ይመታኝ ነበር። እንደዛ እያደረገ በመሃል ሽንቱን ቂጤ ውስጥ ሲሸናብኝ ታወቀኝ። አወጣውና ጀላውን መልሶ በሃይል ከተተብኝና እየደበደበ በሃይል በዳኝ። በተፈጠረው ነገር በጣም ተናደድኹ። እንደጨረሰ ሊያቅፈኝ ሲሞክር "እምቢ!" አልኹት። ፊቴን አዙሬ ተኛሁና ትንሽ ካረፍኹ በኋላ ተነስቼ ልብሴን መለባበስ ስጀምር "የት ልትሄድ ነው!?" አለኝ። "አይመለከትህም!" አልኹት። በፊዚካልም በእድሜም ከ'ኔ ይበልጣል። ጫማ ልለብስ ስል "አርፈህ ተቀመጥ!" አለኝ። ዝም'ብዬ ለብሼ በሩን ልከፍት ስል መጥቶ አስቆመኝ። "ሂድ ተኛ! አሁን አትወጣም!" አለኝ። "ለምን!?" "እኔ ስፈቅድ ነው ከዚህ የምትወጣው!" አለኝ። የበሩን ቁልፍ ነቅሎ ወሰደው። "አሁን ልውጣ ስጠኝ ቁልፉን..... ደሞ ትክክለኛ ማንነትህን ሰላሳየህኝ አመሰግናለሁ!"  አልኩት። "ምንም አይደል!" ብሎ እየሳቀ አሾፈብኝ። የበለጠ ተናደድኩኝ። ከዚያ ከተኛበት ተነስቶ ጎትቶ ወሰደኝና ሊያቅፈኝ ሲሞክር ታገልኩት። መዝለያ ገመድ አመጣና መሳቢያው ጋር ጉልበቱን ተጠቅሞ አሰረኝ። ካሰረኝ በኋላ ሱሪዬንና ፓንቴን አውልቆ ከታች ርቃኔን ሆንኩ። እግሬን በአንሶላው አሰረኝ። በጣም ተናደድኩኝና  ማልቀስ ፈለኩኝ፤ ግን እሱ ፊት ማልቀስ ሽንፈት መስሎ ተሰማኝ። መጨረሻ ላይ እያገላበጠ በድጋሜ በባዶው በዳኝ። ደጋግሞ እያሰቃዬ ራሴን እስክጠላ ድረስ ከበዳኝ በኋላ "ከዚህ በኋላ የኔ ብቻ ነህ!" አለኝ። እንደዛ ብሎ ቂጤ ውስጥ ረጬ፥ እኔንም አስረጨኝ። ከቤት ሳንወጣ ቀን 8 ሰዓት ሆነ። በመጨረሻ ከታሰርኩበት ፈታኝና "አሁን መሄድ ትችለህ፤ ግን ከዚህ በኋላ የኔ ብቻ ነህ!" አለኝ። ምንም መልስ ሳልሰጠው ለባብሼ ወጣሁ። መራመድ እንኳን እያቃተኝ እንደምንም ቤት ደርሼ ጋደም አልኹና ዳታዬን አበራሁ። ዳታ እንዳበራሁ ባባ ደወለ። "እንዴት ነህ!?" አለኝ። "ደህና!" አልኩት በደከመ ድምፅ። "ምን ሁነህ ነው!?" አለኝ ድምፄ ስለደከመበት። "ምንም ደክሞኝ ነው!"  አልኩት። " አትዋሸኝ!" አለኝ። "ለምን እዋሽሃለሁ!?" አልኩት። " እሺ ቪዲዬ አብራ!" አለኝ። " አይሆንም!" " ከመቼ ጀምሮ ነው እምቢ ማለት የጀመርክ!?" አለኝ። ተናዶ ካሜራ እንዳበራ ደግሞ ሲጠይቀኝ አበራሁለት። ከዚያ የሆነውን ሁሉ ነገር አንድም ሳላስቀር ነገርኹት። "እናቱ ትበዳ ፎቶውንና ስሙን አሁን ላክልኝ!" አለ ባባ በጣም ተናዶ። ከዚያ በኋላ ደሞ እሱን ማረጋጋት ሌላ ስራ ሆነብኝ። ከባባ ጋር ረጅም ሰዓት ካወራን በኋላ ምግብ በልቼ ተኛሁ። የልጁን ስልክና ከሁሉም ሶሻል ሚዲያ ላይ ብሎክ አደረግሁት። በተለያዬ ስልክ ሲደውልም አላነሳሁም። ከሶስት ቀን በኋላ ቀጥ ብሎ ቤቴ ድረስ መጣ። "ይቅርታ ሰለ'ወደድኹህና የኔ ብቻ እንድትሆን ሰለፈለግኹ ነው እንጅ ለሌላ አይደለም!" አለኝ። "Okay ይቅርታ አድርጌልሃለሁ አሁን ውጣ!" አልኩት።  ውስጤ ተቃጥሏል፤ ግን እልህ ውስጥ ካስገባሁት ግቢ ውስጥ አምባጓሮ እንዳይፈጥር ፈራሁ። "እሺ ይቅርታ አደረግህልኝ!?"አለኝ። "አዎ!" አልኹት ቤቴን ለቆ እንዲሄድልኝ። ከወጣ በኋላ ስልክ ደውዬ አብረን መሆን እንደማንችል በሚገባው ቋንቋ አስረዳሁት። ብዙ ለመነኝ፥ ግን የማይሆንና የተበላሸ ጉዳይ ነው። ከሶስት ወር በኋላ ሆስፒታል ሂጄ ቼክ አደረግኹ፥ እንደፈራሁት አልሆነም....ከኤች አይ ቪ ቫይረስ ነፃ ነኝ። ማመን አልቻልኹም። በሃይል ስላስገደደኝ ልጁ ፖዘቲቭ እንደሆነ በውስጤ አምኜ ነበር። ሌላ ሁለት ሶስት ቦታ ሂጄ ቼክ አደረግሁ...ነፃ ነኝ። ለባባ ነገርኹት። እሱም ከእኔ እኩል ሲጨነቅና ሲያበረታታኝ ነበር የከረመው። ይሄ ከሆነ ስድስት ወር አለፈው....ሴክስ ያምረኛል፤ ግን ዜጋ ሁሉ አንድ ነው ብዬ ደምድሜ ሰው ማግኘት አቁሜያለሁ። ባባ "ሁሉም ሰው አንድ አይነት አይደለም!" ይለኛል......የልጁ ጭካኔ ግን ተጠራጣሪና ሰው የማላምን አድርጎ ይዞኛል። ........... #ተፈፀመ ባለታሪኩ ናቲ @life12345670 አዘጋጅና አቅራቢ ዴቪድ አብርሃም @Theprinceda

#መንገድ_፲ ሰው ማስጠበቅ ሰለማልወድ ከስራ ቀደም ብዬ ወጥቼ ታክሲ ሰልፍ ተሰለፍኩኝ። ሃያ ጉዳይ ለሰባት ሲሆን ቀጠሮው ቦታ ደረስኩኝ። እሱ ቀድሞኝ ደርሶ ድራፍት እየጠጣ ነበር። ቤተንዳ እንኳን ቅዳሜ ይቅርና በማንኛውም ቀን በሰው የተሞላ ነው። ወደ ውስጥ እንደገባሁ አንድ ኮርነር ላይ ተቀምጦ ድራፍት እየጠጣ አየሁት። ሰላም ተባብለን ተቀምጥኹ። ከዚያ አስተናጋጇን በምልክት ጠራትና ለኔም ድራፍት አዘዝኹ። "ያንተ እስከሚመጣ ጠጣ" አለኝ ወደ እሱ ብርጭቆ እያመለከተ። "ኧረ ይደርሳል!" አልኹኝ ቀለል አድርጌ። "የኔ ስለሆነ ነው የምትጠጣው...?" ጠየቀ። "ኧረ እንደዛ አይደለም!" ብዬ ብርጭቆውን አንስቼ ተጎነጨሁ። ከዚያ የኔም ድራፍት መጣና ምግብ አዘዝን። ምግብ እስኪመጣ ቦታውን እንዴት እንዳወቅኹት ጠይቆኝ ከባሌ ጋር የነበረኝን የመጨረሻ ጊዜ እያጫወትኹት ነበር። ከዚያ ያዘዝነው ክትፎና ቁርጥ መጣ። ሊያጎርሰኝ ፈልጎ ነበር እንደማልወድ ነገርኹት። ከዚያ ምሳችንን በደንብ በልተን ድራፍት መገልበጥ ጀመርን።  11 ሰዓት ሊሆን ሲል "እንውጣ!"  አለኝና  ሂሳብ ከፍለን ወጣን። ወዴት እንደምንሄድ ስጠይቀው "ዛሬ ከኔ ጋር ነህ... የትም ብውሰድህ ትሄዳለህ!" አለኝ። ኮስታራነቱንና ወንዳወንድነቱን ወድጄለታለሁ። ባለኝ ነገር ተስማምቼ በታክሲ ወደ ቦሌ ሄድን። ቦሌ እንደ'ደረስን ትንሽ ከተራመድን በኋላ አንድ ትልቅ ግቢ በር ላይ ደረስን። ወዴት እየሄድን እንደሆነ በፍፁም አላወቅሁም ነበር። ከዚያ ከኪሱ ቁልፍ አውጥቶ የግቢውን በር ከፈተና ወደ ውስጥ ገባን። በጣም የሚያምር ሰፊ ግቢ ነው። ዳር ላይ ካለች አንድ ክፍል ውስጥ በሩን ከፍቶ "ግባ!" አለኝ። እኔም ጫማዬን አውልቄ ተከትየው ገባሁ። ወደ ውስጥ ስገባ ሶፋ፥ አልጋ፥ ቁም ሳጥን፥ ፍሪጅ...የያዘች የምታምር ጠባብ ክፍል ነች። "ቤትህ ያምራል!" አልኹት። "አመሰግናለሁ!" አለና እንድቀመጥ ጋበዘኝ። ጎንለጎን ሶፋ ላይ ተቀምጥን። "ትንሽ እንረፍና እንወጣለን!" አለኝ። በሃሳቡ ተስማምቼ  ማውራት ጀመርን። "ላቅፍህ እችላለሁ?"  አለኝ በጨዋታችን መሃል። "ይቻላል!" አልኹት። በደንብ ጠጋ ብሎ ወደ ደረቱ አስጠግቶ አቀፈኝ። ጠረኑ እጅግ ደስ ይላል። ወንድ ካቀፈኝ ብዙ ወራት ስለተቆጠሩ ስሜቴን መቆጣጠር አቅቶኝ ከንፈሩን ሳምኹት። እሱም በመሳም አፃፋውን መለሰ። በቀላሉ አልተላቀቅንም...እየተሳሳምን ተነስተን ቆመን መሳሳም ጀመርን። ለደቂቃዎች ያህል ቆመን ስንሳሳም ከቆዬን በኋላ አልጋው ላይ ወደቅን። ልብሳችንን ከምን ቅፅበት እንዳወልቅን ባላውቅም ርቃናችንን ሁነናል። ርቃናችንን ሁነን መሳሰምና  መተሻሸቱን ቀጠልን። በጀርባዬ አስተኛኝና እሱ ከላይ ሁኖ እግሬን ሰቅሎ ይዞ ቂጤን በለቀጠው። ጀላው ትልቅ ባይባልም ደስ የሚል ቅርፅ ያለውና መካከለኛ ነው። ጀላውን ወደ'ቂጤ አስጠግቶ ዳርዳሩን ማሸት ጀመረ። "ልብዳህ ፍቀድልኝ ናቲዬ!" አለ። መልስ አልሰጠሁትም፤ ዝምታዬን እንደ እሺታ ቆጥሮ ተነስቶ ሎሽን አመጣና ቂጤን ቀባው። ጀላውን ሊያስገባ ሲታገል ግን አስቆምኹት። "ተው! ያለ ኮንዶም አይሆንም!" አልኹት። "ኮንዶም ቤት የለም ማሬ... . እመነኝ ነፃ ነኝ!" አለ። "አይ አይሆንም!!" አልኹት። ብዙም ሳያስቸግረኝ ፍላጎቴን አክብሮ ከላዬ ላይ ወረደና ከጎኔ በጀርባው ተኛ። ጀላው እንደተገተረ ነው። ፊቴን አዙሬ ስተኛ የደበረኝ ሰለመሰለው ከጀርባየ አቀፈኝ። "ና እንጂ ዙር!" አለኝ። ፊቴን ወደ'ሱ አዙሬ መሳሳም ጀመርን። በደንብ ከተሳሳምን በኋላ ቀስ ብሎ ወደ ቂጤ ወረደና በምላሱ በደንብ አድርጎ ላሰው። ከዚያ የተገተረ ጀላውን አስጠባኝ። እየተላላስንና እያስጠባኝ ሁለታችንም ረጬን። "ደስ የሚል የሰውነት ጠረን አለህ!" አለኝ ከረጬን በኋላ እቅፍ አድርጎ ይዞኝ። "አንተም!" አልኹት። ከምሽቱ ሁለት ሰዓት ሲሆን ተነስቼ ተጣጠብኹኝና ልሄድ ነው ስለው 'አይሆንም!" አለ። "መሽቷል እኔጋ አድረህ ነው የምትሄደው!" አለ። ብዙም አልተከራከርኹም፤ በሃሳቡ ተስማማሁ። "እሺ አንዴ ስልክ ላውራ!" ብዬ ወደ ውጭ ወጣሁና ከአገር ውጭ ላለው ፍቅሬ ደወልኹለት። እንደ'ሁሌው ረጅም ሰዓት አላወራንም። ከሰው ጋር ውጭ እንደሆንኹ ነግሬው ወሬያችን በአጭር ተቋጬ። "ለባብስና እንውጣ፤ እራት እንብላ!" አለኝ ልጁ ስልክ አውርቼ እንደገባሁ። ሁለታችንም ለባብሰን ወጣንና ራት በላን። አምስት ሰዓት አካባቢ እንጠጣ ተባብለን ወደ ክለብ አመራን። ቀኑ ቅዳሜ ስለሆነ የሄድንበት ክለብ ጢም ብሎ በሰው ተሞልቷል። አንድ ዳር ቦታ ቆመን ቢራችንን መጎንጬት ጀመርን። ብዙም ጭፈራ አልችልም ግን ክለብ ስገባ ከመጠጥ ይልቅ ጭፈራ ያዝናናኛል። እናም ከልጁ ጋር በሙድ ተግባብተን አብረን መጨፈር ጀመርን። አልፎ አልፎ በጆሮዬ የሚያወራ መስሎ አንገቴን ይስመኛል። ከታች ቀስ ብዬ ሱሪውን ስዳብሰው ጀላው ሱሪው ላይ ተወጥሮ ሊፈነዳ ደርሷል። በደንብ ጠጋ ብዬ ጀላዬን ወደ ጀላው አስጠጋሁት። ጀላዬ ከጀላው ጋር እየተሻሸ መጨፈር ቀጠልንና ሌሊት ስምንት ሰዓት ላይ 'ይበቃናል' ብለን ወጣን።  ከክለብ እንደ'ወጣን መንገድ ላይ ማስቲከና ሲጋራ ከሚሸጡ ልጆች ኮንዶም ገዛን። ከዚያ አጠገባችን ያገኘነውን ላዳ ይዘን ወደ'እሱ ቤት አመራን።  ቤት እንደገባን ልብሴን አወላልቄ  ርቃኔን አንሶላው ውስጥ ገባሁ። እሱ ኪሱ ውስጥ ያለውን ኮንዶም፥ ቫዝሊንና ሎሽን ከሶፍት ጋር አቀራረበ። እንደጨረሰ እሱም አወላልቆና መብራት አጠፋፍቶ አልጋው ላይ መጣ። ተቃቅፈን ነፍሳችን እስኪጠፋ መሳሳም ጀመርን። እኔ መሳሳም ላይ በጣም ጎበዝ ነኝ....ምላሱን እየጠባሁ በደንብ ሳምኹት። እሱን በጀርባው አስተኝቼ ከላይ ሆንኹና ፀጉሩን እያሸኹ የሚያሳሳ እንቡጥ ከንፈሩን ጎረስኹት። አንገቱ ስር ስገባ መዓዛውና ወንዳወንድነቱ ማረከኝ....በደንብ አድርጌ እየላስኹ ሳምኹት። ደረቱ እንደ ሴት ጡት ያሳሳል፤ የጡቶችን ጫፍ ስጠባለት በስሜት ማቃሰት ጀመረ። ከዚያ ወረድ ብዬ የተገተረውን ጀላውን በእጄ አሸት አሸት አደረግኹና ጎረስኹት። "ኦ....ያ! ትችላለህ ናቲ!" እያለ መለፍለፍ ጀመረ። እንደጉድ ጀላውን ጠባሁለትና ወደ ከንፈሩ ተመለስኹ። ኮንዶሙን ቀስ ብዬ ጀላው ላይ አጠለቅኹትና ቂጤን ሎሽን ቀብቼ ተቀመጥኹበት። ከተበዳሁ ብዙ ወራት ስላለፈኝ ሲገባ ልክ እንደ'ጀማሪ አመመኝ። ቀስ አድርጌ ካስገባሁት በኋላ መወስውስ ሲጀምር ቂጤ ጀላውን ለመደው። በጣም ደስ ብሎኝ ቁጭ ብድግ እያልኹ ጀላውን በቂጤ በዳሁት። ብዙም ሳይቆይ ገልብጦኝ ተነሳና በሆዴ አስተኛኝ። እየነከሰ አንገቴን ጀላውን ቂጤ ውስጥ አስገብቶ አመላለሰው። ድጋሜ አስነሳኝ፤ አልጋው ላይ አስፈንድዶ እንዲሁም ጠረንጴዛ ላይ አስቀምጦ ሲበዳኝ ከቆዬ በኋላ ሊረጭ ሲል ኮንዶሙን ከጀላው አውጥቶ በእጁ ጀላውን እየወዘወዘ ሰውነቴ ላይ ስፐርሙን አርከፈከፈብኝ። ሰውነቴ ላይ ስፐርሙን እያፈሰሰብኝ እኔም ረጨኹ። ከዚያ አንድ ዙር ደገምንና ተኛን። ጠዋት ስነቃ እንደገና ሶስተኛ ዙር ተጀመረ። ተጣጥበን ወጣንና ቁርስ በልተን ተለያዬን። ቤት እንደገባሁ ለባባ ዋትሳፕ ላይ ደወልኹለትና የተፈጠረውን ነገር አንድ በአንድ ነገርኹት። እሱም ባለበት አገር የሴክስ ጓደኛ እንዳገኘ ነገረኝ። ከዚያን ቀን በኋላ ከልጁ ጋር ተመቻቸን። እሱ ቤት ሂጄ ማደር፥ እሱም እኔ ቤት መጥቶ ማደር ጀመርን። በወሲብና በስሜት ተስማምተን ሁለት ወር አብረን ካሳለፍን በኋላ አንድ ቀን የማይሆን ነገረ ተፈጠረ።

#መንገድ_፱ "ባክህ ልበስ አትወስውሰኝ" አልኹት። ሁለታችንም ተሳስቀን ያወጣውን ጠባብ ኬልቪን ፓንት ለበሰው። በፓንቱ በላይ ጀላውን ሳየው ደሞ የበለጠ ሻፈድኹና ስሜት ውስጥ ገባሁ።  "አባ ናፈቀኸኝ" አልኹት ኩራቴን ዋጥ አድርጌ በቀነዘረ አንደበት። "እኔም በጣም!" አለኝ በስስት እየተመለከተኝ። ከዚያ ስላሳለፍናቸው ጣፋጭ የሴክስ ጊዜያት ማውራት ጀመርን። ግን ምን ያደርጋል....ሁሉም ያለፈ ነገር ነው።  ሰውነቴ ጋለ....በቀን በቀን ሴክስ የለመድኹ ልጅ ለአራት ወር ምንም እያደረግሁ አልነበረም ማለት ይቻላል። በእርግጥ አልፎ አልፎ ቺኮችን ሳገኝ እምስ እበዳለሁ፥ ግን በመበዳት ከሚገኘው ርካታ ጋር የሚወዳደር ነገር አልነበረም። ሁሌም ስናወራ ዜጋ አግኝቼ  መደሰት እንዳለብኝ ይነግረኛል፥ ግን ከእሱ ውጭ የማውቀው ቶፕ ዜጋ አልነበረም። ለበርካታ ደቂቃዎች ያህል በቪዲዬ ስናወራ ቆይተን እሱ ወደ ፓሪው ሊወጣ ሲል ተሰነባብተን ስልኩ ተዘጋ። ስልኩን እንደዘጋሁት ፕለይ ስቶር ላይ ገብቼ የግራይንደር አፕ አወረድኩኝ። ፍቅሬን ያገኘሁት ግራይንደር ላይ ሲሆን ከዚያ በኋላ ለአመታት ያህል ከስልኬ ጠፍቶ ነበር። ፕሮፋይል ሞልቼ እንደገባሁ "ሰላም" የሚል ቴክስት ገባልኝ።   "ሰላም!" መልስ ሰጠሁት። እድሜና የወሲብ ሚና ተጠያየቅን። ቶፕ እንደሆነ ነገረኝ። "ነገ የት ነህ?"  አለኝ ። በማግስቱ ቀኑ ሀሙስ ነበር። " ስራ አለኝ!"  አልኩት። " ለምን ከስራ ስንወጣ ቡና አንጠጣም?" አለኝ። ግን እንደማልችል ነገርኩት ከዚያ ስልክ ተቀያዬርን። ሌላ ሰው ጋር ሳላወራ ከግራይንደር አፕ ወጣሁ። ሲመሻሽ እንደለመድኹት ለፍቅሬ ዋትሳፕ ላይ ደውልኩለት። ፓሪ ቦታ ነበር... ቪዲዬውን አብርቶ አሳየኝ። "ጓደኛ አግኝቻለሁ...ቆይ ላስተዋውቅህ!" አለና አንድ ነጭ ዜጋ ጋር በቪዲዬ አስተዋወቀኝ። እንደ'ቀደሙት ቀናት ብዙ አላወራንም፤ "በቃ አልረብሻችሁ፥ ራስህን ጠብቅ!" ብዬ ስልኩን ቶሎ ዘጋሁት። ያን ምሽት ግራይንደር ላይ የተዋወቅሁት ልጅ ዋትሳፕ ላይ ፃፈልኝ። መጀመሪያ ላይ አላወቅሁትም ነበር። መልዕክቱን አይቼ ዝም ስል ጊዜ ደወለልኝ።  "ሰላም ናቲ እንዴት አመሸህ!?" አለ። "ሰላም! ማን ልበል?" "ቀን ላይ ግራይንደር ላይ ያወራውህ ልጅ ነኝ....ይቅርታ ከመሸ ደወልኹ!" አለ በትህትና። "አይ ችግር የለም! እንዴት አመሸህ?" አልኹ እሱ መሆኑን ሳውቅ። ከዚያ ማውራት ቀጠልን። እኔ ሰው በደንብ እስክግባባ ድረስ ብዙ የማወራ አይነት ሰው አይደለሁም። በድጋሜ ቀን ያቀረበልኝን 'ነገ እንገናኝ' የሚለውን ጥያቄ ደገመልኝ። ግን እንደማልችል ነገርኹት። "በቃ ሌላ ጊዜ!" በሚለው ተስማምተንና ተሰነባብተን ስልኩ ተዘጋ። አርብ ቀን ከስራ ወጥቼ ወደ'ቤቴ እየተራመድኹ ስልክ ተደወለ። የማላውቀው ስልክ ነበር። "ሰላም ናቲ!" አለ። "ሰላም..." አልኹ ድምፁን ለመለዬት እየሞከርኹ። "አላወቅኸኝም እንዴ?" አለ። "አዎ!" መለስኹለት። "ስልኬን ሴቭ አላደረግኸውም እንዴ?" ብሎ ስሙን ነገረኝ። የግራይንደሩ ልጅ ነበር ለካ። ይቅርታ ጠይቄው ማውራት ጀመርን። ትንሽ ካወራን በኋላ መገናኛ ለመገናኘት ተስማማን።  ታክሲ ይዤ ወደ መገናኛ ሄድኹና ደወልኹለት። የተቀመጠበትን ካፌ ነገረኝ። ወደዚያ ስደርስ በፎቶ ያየሁት ቀይ ልጅ የካፌው በረንዳ ላይ ተቀምጦ ሻይ እየጠጣ አየሁት። ወደ'እርሱ አመራሁና ሰላምታ ሰጥቼው ከፊትለፊቱ ተቀመጥኹ። "ደስ የምትል ልጅ ነህ!" አለኝ ገና ከመቀመጤ። "አመሰግናለሁ!" አልኹ። አስተናጋጇ ወደኔ መጥታ ታዘዘችኝ....ውሃ ጠምቶኝ ስለነበር "ውሃ እንድታመጣልኝ!" ነገርዃት። ወሬ ጀመርን...እሱም እኔም የተለያዩ ገጠመኞቻችንን እያወራን ግማሽ ሰዓት አለፈ። ከዚያ ወክ ለማድረግ ተስማምተን ሂሳብ ከፍለን ከካፌው ወጣን። እየተራመድንም ወሬያችን ቀጠለ። ሳስበው ብቻ በራሱ ደስ የሚለኝን የፍቅር ታሪኬን እያጫወትኹትና ወክ እያደረግን ከመገናኛ ተነስተን እኔ ሰፈር ኢምፔሪያል ደረስን። በቁመት እኔ ብበልጠውም ልጁ የደስ ደስ ያለው ወንዳወንድ ልጅ ነው። በማግስቱ ቅዳሜ ልንገናኝ ቀጠሮ ይዘን በመተቃቀፍ ሰላምታ ተሰጣጥተን ተለያዬን። ቤት ገብቼ እንደተቀመጥኹ "ታክሲ አገኘህ?" ብዬ ቴክስት አደረግኹለት። "አዎ!....ስላገኘውህ ደስ ብሎኛል።" አለኝ። "እኔም!" አልኹት። "ካልደበረህ አንድ ጥያቄ ልጠይቅህ?" አለኝ። "እሺ..." አልኹ ምን ሊጠይቀኝ ይሆን ብዬ በማሰብ። "እርግጠኛ ነህ ግን ቦተም ነህ?" አለ። "ማለት?" አልኹት ጥያቄው እንግዳ ነገር ሁኖብኝ። "አይ ግራ ገብቶኝ እኮ ነው። በጣም ወንዳ'ወንድ ነህ!!!...አወራርህ፥ አረማመድህ፥ ባህሪህ ሁሉ የወንድ ነው። አይደለም ቦተም....ዜጋ ራሱ አትመስልም!" አለ እየተገረመ። "ያው ወንድ አይደለሁ እንዴ....ምንስ ቢሆን!" አልኹት ጥያቄው ተራ ሁኖብኝ። "እንደዛ ማለቴ ሳይሆን.....እኔ ብዙ ቦተም ጋር ተገናኝቻለሁ፥ አንተ ግን ምንም ቦተም አትመስልም!" አለ። "እንግዲህ ተፈጥሮዬ ነው....መቀዬር አልችልም!" አልኹት። "ኧረ በፍፁም! እንደዚህ ደስ ይላል...ምንም እንዳትቀይረው" አለ። ከዚያ ዳታ አብርቼ ወደ ዋትሳፕ ስገባ ፍቅሬ ብዙ ጊዜ ደውሎና ቴክስት ፅፎ አገኘሁት። ላካ ሳላስበው በወክ ብዙ ሰዓት ወስደን መሽቶ ሶስት ሰዓት ሁኗል። ሁሌም ከምሽት 1 እስከ 2 ሰዓት ባለው የምንደዋወልበት ሰዓት ነበር። እንዳየሁት ደወልኹለት። ስልኩን አነሳውና "አቤት!" አለ ቁጣ በተሞላ ድምፅ። "እንዴት ዋልህ አባ!" አልኹ። "በሰላም ነው?" አለ ቁጣና ኩርፊያ በተሞላ ሁኔታ። "ምኑ?" አልኹት መልሼ። "አልደወልህም፤ ቴክስትም አልመለስህም!" አለኝ። ከዚያ አመሻሼን አንድ በአንድ ምንም ስላስቀር ነገርኩት። ራሴን እንድጠብቅና ከኮንዶም ውጭ ምንም እንዳላደርግ ደጋግሞ ይመክረኝ ጀመር። "...እሺ በቃ ስልክ አልመልስ ስትለኝ ጨንቆኝ ነበር። አሁን መሽቷል እንተኛ፤ ነገ እደውልልሃለሁ። ደሞ የትም ስትሄድ ዳታህን ክፍት አድርገው። ስልክ ማውራት ካልቻልክ በቴክስት መልስልኝ። ታውቃለህ ምን ያህል እንደማስብልህ!"  አለኝ። "እሺ" አልኹትና ቻው ተባብለን ተኛሁ። የጠዋት ሰው ነኝ፤ ጠዋት ተነስቼ ቁርስ ብልቼ ወደ ስራ ወጣሁ። ቀኑ ቅደሜ ስለነበር ስራ ግማሽ ቀን ነው። ስራ ቦታ ላይ እያለሁ 4 ሰዓት አካባቢ አዲሱ ልጅ ደወለልኝ። "ዛሬ ቀጠሯችንን አልረሳህም ኣ?" አለኝ። "ኧረ በፍፁም!"  አልኩት። "እሺ ስንት ሰንት ነው የምትወጣው?" አለኝ። "6 ሰዓት!"  አልኩት። "መገናኛ የምታውቀው ጥሩ ቦታ አለ?" "አዎ...ቤተንዳ እንገናኝ!" አልኹት። መገናኛ የማውቀው ብዙ ቦታ አለ ግን ባባ ጋር ለመጨረሻ ጊዜ ምሳ የበላንበትን ቤት መረጥኹ። #ይቀጥላል @Theprinceda

#መንገድ_፰ ..  ከሚጓዝበት አንድ ቀን ቀድመን ሩም ይዘን መባዳትና መጠጣት ፈልገን ሩም ያዝን። ያን ቀንና ማታ ወንድነቴን የቀማኝ ጀላ አገላብጦና አሰቃይቶ በዳኝ። ለመጨረሻ ጊዜ እንደሆነ ሳስብ እረፍት እንኳን ልሰጠው አልፈለግሁም። አዳር ብቻ ሰባት ዙር በዳኝ። ቀን ላይ የተበዳሁት ቁጥር የለውም። በመጨረሻ ላይ ቃል ኪዳን አስገባኝ። "አባ!" አለኝ "ወዬ ፍቅር?" አልኹ አይኑን እንኳን ለማዬት አቅቶኝ። አልቅስ አልቅስ ብሎኛል ግን አልቅሼ ልረብሸው አልፈለግሁም። " የኔ ብቻ ነህ ብዬ ማንንም እንዳታገኝ ላስርህ አልፈልግም። ላድርግ ብልም የማይሆን ነገር ነው። ስሜት አለህ....ያምርሃል ስለዚህ ሰው አግኝ! ግን ከአንተ አንድ ነገር እፈልጋለሁ...." አለኝ እጄን ጭብጥ አድርጎ ይዞ ደጋግሞ እየሳመው። "ምን?" አልኹት። "ከማንኛው አይነት ሰው ጋር ሴክስ ስታደርግ ኮንዶም እንደምትጠቀም ቃል ግባልኝ!" አለኝ። ቃል ገባሁለት። ከዚያ የመጨረሻ ሴክሳችንን አደረግን። "ባባ የምሰናበታቸው ሰዎች አሉ፤ አብረን እንሂድ?" ጠየቀኝ። "አይ ቤት ሄዳለሁ!" አልኹት። ከዚያ ካደርንበት ሩም ተያይዘን ወጣንና እኔ ወደ'ቤቴ አመራሁ። ቤተሰቦቹንና ጓደኞቹን ተሰናብቶ ቀን ስምንት ሰዓት አካባቢ ደወለልኝ። "አባ ና መገናኛ ነኝ ምሳ እንብላ!" አለኝ። "መጣሁ የት ነህ?" ጠየቅኹት። "ቤተ እንዳ ነኝ ና..." ለባብሼ ከቤቴ ወጣሁና ወደ'መገናኛ አመራሁ። ቤተ እንዳ ምግብ አ'ዞ እየጠበቀኝ ነበር። በረራው ምሽት ላይ ስለነበር ምሳ በልተን ከጨረስን በኋላ እኔ ቤት ሂደን እረፍት እንዲያደርግ ጠየቅኹት። በሃሳቤ ተስማምቶ አብሮኝ ወደ ቤት ሄድን። እስከ ምሽት ሁለት ሰዓት ድረስ ተቃቅፈን አመሸን። ከዚያ የማይቀረው ሰዓት እንደ'ደረሰ ገባኝ። መለያዬት ባንፈልግም እንድንለያይ ህይወት አስገደደን። ህይወት እንደዚህ ናት፤ እኛ በፈለግነው ሳይሆን በተፈቀደልን ቦይ ውስጥ ነው የምንፈሰው። ለመጨረሻ ጊዜ ተሳስመን ከክፍሌ ወጣን። ከዚያ ሻንጣው ከተቀመጠበት ቦታ ፒክ አድርገን በራይድ ወደ ኤርፖርት አመራን። ወደ ኤርፖርት ስንሄድ ምንም ነገር እያወራን አልነበረም። ልክ እንደማይተዋወቅ ሰው በዝምታ ተውጠን ነበር። ስንደርስ ተቃቅፈንና አንገቴን ስሞኝ ተለያዬን። እሱ ወደ ተርሚናሉ ውስጥ እኔ ደሞ ወደ ቤቴ.... ቤት ገብቼ አልጋዬ ላይ ተዘረርኹና ለመተኛት ሞከርኹ፤ ግን እንቅልፍ ከዬት ይምጣ? እንዳፈጠጥኹ አድሬ ሊነጋጋ ሲል እንቅልፍ ጣለኝ። እንደነቃሁ ዋትሳፕ ጋር መልዕክት ፅፎ ከሆነ ብዬ ቼክ አደረግሁ። ምንም አልነበረም። ምንም ሳናወራ ሁለት ቀናት አለፉ፤ በሄደ በሁለተኛው ቀን ወደ ማታ ዋትሳፕ ላይ ስልኬ ጠራ። ፍቅሬ ነበር የደወለልኝ። የተሰማኝን ስሜት በቃላት መግለፅ አልችልም፤ ቶሎ የሚዘጋ ስለመሰለኝ ፈጠን ብዬ አነሳሁት። "ሃሎ ባባ...." ያ የምወደው ድምፁ ወደ ጆሮዬ ብቻ ሳይሆን የደም ስሮቼ ውስጥ ገባና ውስጤን አሞቀው። "ወዬ አባ ደህና ነህ? ሰላም ገባህ?.....ደጋግሜ ለመደወል እየሞከርኹ ነበር..." የምለው ጠፋብኝ። "ሰላም ገብቻለሁ ባባ፥ ስልኬ አስቸግሮኝ ነው፤ ይቅርታ አስጨነቅሁህ አይደል?" አለ። "ኧረ ችግር የለም አባ!" አልኹኝ። ግን ውሸቴን ነው፤ በጣም ተጨንቄ ነበር። "የተቀበሉኝ ሰዎች ስላሉ ምንም እንዳታስብ። እስኪ ቪዲዬ አብራ በጣም ናፍቀኸኛል..." አለ። ቪዲዬውን አበራሁና እየተያዬን ማውራት ጀመርን። "የኔ ውድ ስወድህ እኮ! ፍቅርቅርር ነው የማደርግህ!" አለ አትኩሮ እየተመለከተኝ። አብረን በነበርንበት ጊዜ ፍቅራችንን በስድብ እንጂ 'እወድሃለሁ፥ አፈቅርሃለሁ' በሚል ቃል አንገላለፅም ነበር። "አትጃጃል... ጅል!" አልኩኝ ፍቅሬን በቃላት መግለፅ የማልችለው እኔ። "የምሬን ነው እኮ ባባ... ካንተ ጋር መተዋወቄ የህይወቴ ትልቁ የደስታ ክፍል ነው። እንኳንም አወቅሁህ....እንኳንም በዳውህ" አለ መጨረሻ ላይ በተናገረው ነገር እየሳቀ። እኔ አይኔን ስልኬ ስክሪን ላይ ተክዬ መልኩን እንደሚያጠና ሰው ፍዝዝ ብዬ አየዋለሁ። "ምን ሁነህ ነው ባባ? ናፍቄህ ነው?" አለ ምንም ቃል ሳልተነፍስ ፍዝዝ ብዬ ስመለከተው ጊዜ። "አይደለም!" አልኩ። ናፈቅኸኝ...ወደድኩህ...ማለት የምችል ሰው አይደለሁም። ተፈጥሮዬ ነው መሰለኝ ይህንን ማለት ሽንፈት ይመስለኛል። ግን በጣም ነበር የናፈቀኝ....በቃል መግለፅ ከምችለው በላይ። ከዚያን ቀን በኋላ ላይፋችን ዋትሳፕ ላይ ሆነ። በቀን ሁለትና ሶስት ሰዓት በላይ እናወራለን። በየቀኑ ጠንካራ እንድሆን ይመክረኛል። "ባባዬ ደሞ እወስድሃለሁ፥ ቃል እገባለሁ!" አለ የሆነ ቀን ላይ እንደለመድነው ዋትሳፕ ላይ በቪዲዬ ስናወራ። "የማይመስል ነገር አታውራ...." አልኹት...ሰውን ካገር ለማስወጣት ፕሮሰስ ማድረግ ቀላል ነገር እንዳልሆነ ስለማውቅና ስለምረዳ።  "እንዴ መምጣት አትፈልግም? እኔ አልናፍቅህም?" ጠየቀኝ። "እንደዛ አይደለም አባ.... ቀላል እንዳልሆነ ስለማውቅ ነው!" መለስኹለት። ለሰዓታት ያህል እየተጨቃጨቅን አወራን። እንደዚህ እያወራን አራት ወራት ተቆጠሩ። በአራት ወራት ጊዜያት ውስጥ ሳናወራበት የዘለልነው ቀን በፍፁም አልነበረም። "ባባ?" አለኝ የሆነ ቀን ላይ ስናወራ። "ወዬ!" "እዚህ የሆነ የጌይ ፓርቲ አለ ልወጣ ነው...እና አሳይሃለሁ!" አለኝ። ፍቅር በዜግነቱ በጣም ነው የሚኮራው። ራሱንም ተፈጥሮዬ ነው ብሎ ሙሉበሙሉ የተቀበለ ሰው ነው። "በቃ ሂድ በኋላ እናወራለን..." አልኹት። "ኖ አውራኝ....እያወራኸኝ እዘጋጃለሁ!" አለና ቁምሳጥኑን ከፍቶ ልብስ መምረጥ ጀመረ። ልብስ መርጦ ሲያወጣ ሰማያዊ ከልቪን ፓንት ጭምር አወጣ። "ፓንት አለበስህም እንዴ?" ጠየቅሁት። "እንዴ ባባ? ቤት ስሆን መቼ ፓንት ለብሼ የማውቀውን ነው?" አለ እየሳቀ። እውነቱን ነው፤ ቤት ስንሆን ሁለታችንም ቁምጣ ያለ ፓንት ነው የምንለብሰው። ስንተኛ ደሞ ምንም አይነት ልብስ አናደርግም። ስልኩን ከፍ ያለ ቦታ ላይ አስቀምጦ የለበሰውን ቲሸርት አውልቆ ወረወረው። "ምን እያደረግህ ነው?" አልኹት ቁምጣውን ሊያወልቅ ሲል። "ሃሃሃ እንዴ ልብስ ልቀይር ነዋ ሌላ ምን አደርጋለሁ?" አለ በጥያቄዬ ተገርሞ እየሳቀ። "ራቁትህን ልትሆን?" ጠየቅኹ። ፍቅር በጣም ሳቀ። "ምነው የማላውቀው ገላ ነው አልህ?" አለና እየሳቀ ቁምጣውን አወለቀውና ርቃኑን ሆነ። ያ የምወደው ውብ ትልቅ ቁላው እንደ ጅብራ ተገትሯል። "ባባ አየህ አይደል እንዴት እንደናፈቀህ?" አለ ጀላውን ይዞ። ምራቄን ዋጥኹኝ፤ ሰውነቴ በስሜት ተሞላ። #ይቀጥላል ባለታሪኩ ናቲ @life12345670 አዘጋጅና አቅራቢ ዴቪድ አብርሃም @Theprinceda

"Yaw yehone cheger west negn maletm nigd sera lay nebrkugn ena be bank bidr new miseraw enam abrogn miseraw sew bizu birr yizobgn tefto min endemareg gra gebtognal ena liredagn michl sew kawek minalbat 1 samint new yetesetgn yalebza wede fird bet new miwsdugn betam chenkognal" አቅም ያላችሁ እርዱት! @Bbb2345457

"አለውልህ የትም ብሄድም አልተውህህም!" አለና ከንፈሬን ሳመኝ። #ይቀጥላል ባለታሪኩ ናቲ @life12345670 አዘጋጅና አቅራቢ ዴቪድ አብርሃም @Theprinceda

#መንገድ_፯ ..... ቀን ላይ አብረን የምንሄድበት ቦታ ነበረን፤ እዚያ ውለን ወደ ማታ ክለብ ገባን። የእሱ ጓደኞችም ነበሩ። እስከ ሌሊቱ ስምንት ሰዓት ድረስ ስንዝናና አምሽተን ወደ ቤት ተመለስን። ቤት እንደገባን ጥርሳችንን ቦርሸን ወደ አልጋችን አመራን። ብርድልብሱ ውስጥ እንደገባን መሳምና መተሻሸት ሲጀምር ከለለልኹት። "ምነው?" አለኝ ተገርሞ። "ምንም! ዝምብለን እንተኛ!" መለስኹ። "ባባ ምን ሁነህ ነው? እንኳንስ ጠጥቼ ይቅርና እንዲሁ ላንተ ያለኝን ስሜት እያወቅህ ለምን ትከለክለኛለህ?" "አይሆንም!" አልኹና ፊቴን ዙሬ ተኛሁ። "ና ዙር ባባ....በጣም እያናደድኸኝ ነው!" አለ። "በቃ አርፈህ ተኛ አልፈልግም!" "ባባ እመታሃለሁ!" ኮስተር ብሎ ተናገረ። "ኧረ!? እስኪ ሞክር!" አልኹኝ እመታሃለሁ ስላለኝ ይበልጥ ተናድጄ። መናደዴን ሲያውቅ እሱ በረድ አለ። "እሺ ና ተውው....ልቀፍህ" አለ ለስለስ ባለ አነጋገር። ፊቴን ወደ እሱ ዞርኹና ወደ ደረቱ አስጠግቶ በደንብ አቀፈኝ። እንደ እንጨት የቆመው ጀላው ጭኔን ነካካው። "አባቴ ለምንድን ነው እምቢ ያልኸኝ?" አለሳልሶ ጠየቀኝ። "እንመርመር ስልህ እምቢ አልህ....ለዚያ ነው!" አልኹት። "ቀና በል ፊቴን እዬኝ!" አለ። እንዳለኝ ቀና ብዬ አየሁት። "እና ለዚህ ነው እምቢ ያልኸኝ?" በማለት ደግሞ ጠየቀ። "አዎ!" "ነገ እንሄዳለን እሺ!" አለኝ አንጀት በሚበላ የአነጋገር ለዛ። ከዚያ ከንፈሬን ጎረሰው። እኔም አልቻልኹም ነበር፤ ሁሌም እያገኘሁት የሚርበኝን ከንፈሩን ጎረስኹት። እየሳመኝ ቂጤን እያሻሸ ነበር። "ባባ...አልቻልኹም!" አለና የተገተረውን ጀላ ቂጤ ውስጥ ቀረቀረብኝ። ቂጤ ውስጥ ለተወሰነ ደቂቃ ጀላውን እንዳመላለሰብኝ እሱን በጀርባው አስተኝቼ ከላይ ጀላው ላይ ተቀመጥኹበት። ቁጭ ብድግ እያልኹ ጀላውን በቂጤ በዳሁት። "የኔ እምሳም ብጂኝ!" አለ። ስሜቴ ናረ። በፍጥነት ጀላው ላይ ቁጭ ብድግ አልኹና ስፐርሜን ሆዱ ላይ ደፋሁበት። እሱም በተመሳሳይ ቅፅበት ቂጤ ውስጥ ረጬ። ተነስተን ተጣጠብንና ተቃቅፈን ተኛን። ሲነጋ ቁርስ እንኳን ሳንበላ ነበር ወደ ሆስፒታል ያመራነው። ከእኔ በላይ እሱ እጅግ ፈርቷል። "አለብህ ብባል ትተወኛለህ?" ብሎ ጠየቀ ወደ ሆስፒታል እያመራን። "አንተ ካለብህ እኔም ይኖርብኛል....ምንም አትፍራ አባ! መድኃኒታችንን እየወሰድን አብረን እንኖራለን!" አልኹት። መንገድ ላይ አቀፈኝ እኔም አቀፍኹት። የእሱ ፍርሃት ሲበረታ ጊዜ 'ቢኖርበት ነው እንደዚህ የፈራው' ብዬ ማሰብ ጀመርኹ። ፍርሃቴን ደብቄ የሆነውን ሁሉ በፀጋ ለመቀበል ራሴን ማዘጋጀት ጀመርኹ። ካርድ አውጥተን ወደ ውስጥ ገባን። "ሁለታችሁም ነው የምትሰጡት?" አለ ሃኪሙ የሁለታችንም እኩል መግባት ገርሞት። "አዎ!" አልኹ እኔ ቀደም ብዬ። "ላብራቶሪ ሂዳችሁ ሁለታችሁም ለየብቻ ደም ስጡ!" አለ ሃኪሙ። "ውጤት ግን አብረን ነው ማዬት የምንፈልገው!" አልኹኝ አሁንም ቀደም ብዬ። "አይ አይቻልም!" አለ ሃኪሙ። "ታላቅ ወንድሜ ነው ዶክተር..." ብዬ ምክንያት መደርደር ጀመርኹ። ዶክተሩ ከነርሷ የተላከለትን ፋይል በየተራ ማዬት ጀመረ። ወንድማማች እንዳልሆንን ስማችንን አይቶ በቀላሉ ማወቅ እንደሚቻል ግልፅ ነው። ግን እንደምንም ብዬ አሳመንኹት። ደም ሰጥተን ሃያ ደቂቃ ጠብቁ ተባልን። ሃያ ደቂቃ እንደ ሃያ አመት ረዘመብኝ። እሱ ዝም ብሎ በሃሳብ ጭልጥ ብሏል። ዝምታው የበለጠ አስፈራኝ። ተመርምሮ ፖዘቲቭ እንደሆነ የሚያውቅ ሁላ መስሎ ተሰማኝ። "ባባ ምነው ዝም አልህ?" አልኹት። "ምንም!" "አይዞህ ቢኖርብንም አገባሃለሁ!" አልኹት። "በዚህ ሰዓትም ትቀልዳለህ አይደል?" አለና አየኝ። ትንሽ ዝምብለን ተቀምጠን እንደቆዬን ተጠራንና ወደ ውስጥ ገባን። "የ ኤች አይ ቪ ቫይረስ ቢገኝባችሁ ምን ትላላችሁ? መድኃኒት ትጀምራለችሁ?" ሃኪሙ ጠየቀ። "ሲጀመር አይኖርብንም....ካለብን ግን አዎ! እንጀምራለን" አልኹኝ። አነጋገሬ በራስ መተማመን የተሞላ ቢሆንም ውስጤ ግን በጣም ፈርቷል። "ለአሁኑ ኔጌቲቭ ናችሁ.... ይህ ማለት ግን ለወደፊት አትያዙም ማለት አይደለም። ጥንቃቄ አድርጉ!" አለ ሃኪሙ ፈገግ ብሎ። ፍቅሬ በደስታ ተነስቶ ተጠመጠመብኝ። ሃኪሙን አመስግነን ወጣንና በቀጥታ ወደ'ቤታችንአመራን። በደስታ ሰክረን መንገዱ ሁሉ ራቀብን። ወደ ቤት እንደገባን በሩን እንኳን መልሰን ሳንዘጋ መሳሳም ጀመርን። እቅፍ አድርጎ ተሸከመኝና ወደ ሶፋው ወሰደኝ። በደስታ አብደናል። በምን ያህል ፍጥነት ልብሳችንን እንዳወለቅን እንኳን አላውቅም። ሶፋው ላይ አስፈንድዶ ያን ግብዳ ቁላ ቂጤ ውስጥ ሰመጠጠብኝ። "በዳሁሽ ሚስቴ!" "ብዳኝ ባሌ!" "የእኔ እምሳም ሚስት..." "ኦውውውው...." በሃይል አቃሰትኹ። የፍንድድ ሲበዳኝ ጀላውን አልችለውም። እያሰቃዬ በድቶኝ ቂጤ ውስጥ ጨረሰ። እኔም እንዳፈነደድኩ ጀላዬን በእጄ እንኳን ሳልነካው ረጨሁ። ከዚያ በኋላ እንደ ባልና ሚስት ደስ የሚል ኑሮ ጀመርን። ወራት ተራ በተራ ተፈራርቀው በአንድ ቤት ውስጥ አመት ደፈንን። አንድ አመታችንን ካከበርን በኋላ በመጡት ወራት ውስጥ ግን ያልጠበቅነው ነገር ተፈጠረ። ከሚሰራበት ቦታ ለስራ ጉዳይ ከሃገር እንዲወጣ ተነገረው። ወደ አውሮፓ ነበር። ለእሱ ጥሩ እድል ቢሆንም ሁለታችንም ድብርት ውስጥ ገባን። ከእሱ ተለይቼ እንዴት መኖር እንደምችል ሳስበው ገና ከወዲሁ ፈራሁ። ለአመት ያህል በደስታ ተሞልቶ የነበረው ቤታችን የድብርት ጥላ አጠላበት። አቅፎኝ ተኝቶ ራሱ አናወራም....ሁለታችን በራሳችን ሃሳብ ውስጥ መናወዝ ጀመርን። "በቃ ኖርማል ነው፥ ለስራ አይደል የምትሄደው!?" "አዎ!" "ነገሮች ሲስተካከሉልን እኔ ወዳለህበት አገር እመጣለሁ.." አልኹት። ከባድ እንደሆነ ባውቅም እሱንም እኔንም ከድብርት አውጥቶ የቀረንና ጊዜ የምናጣጥምበት መላ ነበር። "ባባ ከቤት እንውጣና ምግብ እንብላ!" አለኝ። ቤቱ ውስጥ ያለው ድባብ ደስ ስላለን ተያይዘን ወጣን። ከምሳ በኋላ ከሰዓቱን ደሞ ስቲም ገባን። ውጭ ቆይተን አመሻሽ ላይ ቤታችን ገባንና ተቃቅፈን ተኛን። ቤት ከገባን ሁሌም መሳሳም ነው ስራችን። ተሳስመን አንጣገብም። ከእሱ በፊት ከሃይስኩል ጀምሮ ከተለያዩ ቺኮች ጋር የፍቅር ግንኙነት ውስጥ ገብቼ ነበር። እሱን በወደድኹበት መጠን ግን ማንንም አፍቅሬ አላውቅም። እምስ አሳዳጅ የነርኹት ልጅ የእሱ ቁላ ምርኮኛ ሁኛለሁ። እሱን ስተዋወቀው እሱ በጣም የወሲብ ሱሰኛ ነበር....በጊዜ ሂደት ግን እኔ ከእሱ ባስኹ። ለመሄድ አንድ ወር ሲቀረው ጀምሬ አዘውትሬ ወደ ተከራየሁበት ቤት መሄድ ጀመርኹ። ለአመት ያህል ጓደኞቼ ነበር የሚኖሩበት። ግን እነሱም ቢሆን ለፊልድ ወደ ክፍለ ሃገር ስለሚሄዱ ብዙም አይቀመጡም። በዚያ በቀረን አንድ ወር ጊዜ ውስጥ በቀን በቀን ሴክስ እናደርግ ነበር። የሆነ ጊዜ ጀላውን እያስጠባኝ አፍህ ላይ ልርጭ ብሎኝ ከልክየው ነበር። ከዚየ በኋላ ደግሞ አልጠየቀኝም። ፍላጎቴንና ምቾቴን ሁሌም ያከብርልኛል። ሊሄድ አንድ ሳምንት ሲቀረው ግን ተንበርክኬ እየጠባሁለት እያለ "አውጣው ካፍህ ልረጭ ነው!" አለ። ምንም መልስ ሳልሰጠው መጥባቴን ቀጠልኹ። "አባ ልረጭ ነው!" አለ ደግሞ። ዝም ብዬ መመጥመጤን ቀጠልኹ። ከዚያ አፌ ውስጥ ለቀቀብኝ። ያን የጠየቀኝን ቀን አስቤ ነበር ያደረግሁት። "አባ ለምን እንደዚህ አደረግህ?" አለ ከተንበረከክሁበት እያነሳኝ። "አላውቅም!"

#መንገድ_፮ .... እኔም ራት የበላንበትን እቃ አነሳስቼ፥ ቲቪውንና መብራቱን አጥፍቼ ወደ መኝታ ቤት ገባሁ። ስገባ ፍቅሬ በጀርባው ተኝቷል። ልብሴን አወላልቄ ደረቱ ላይ ስተኛ አቀፈኝ። ምንም ሳናወራ እንዳቀፈኝ ተኛን። በጠዋት ተነስቶ ወደ ስራ ሲሄድ እንኳን ቻው አላለኝም። በማታው ጉዳይ በጣም እንደ'ደበረው ገባኝ። በእርግጥ እውነት አለው... ቢያንስ ሲያወራኝ ዝም ማለት አልነበረብኝም። ግን ተፈጥሮዬ ነው...ምን ማድረግ እችላለሁ? አይደለም ሰው ተናዶ ሲናገር ይቅርና ሲሰድበኝም ዝምታን ነው የምመርጠው። ከመኝታዬ ተነስቼ አልጋውን ካስተካከልኹ በኋላ ሻወር ወሰድኹ። ቁርሴን እንደበላሁ በቀጥታ ያመራሁት ወደ ተከራየሁበት ቤት ነበር። ወደ ግቢው ስገባ አከራዬ በረንዳው ላይ ተቀምጠው አገኘኋቸው። "የት ጠፍተህ ነው ልጄ?" አሉኝ አከራዬ ሰላምታ ከሰጡኝ በኋላ። ደስ የሚሉና እንደ ልጅ የሚያቀርቡኝ እናት ናቸው። "ወደ አዳማ ለስራ ሂጄ ነው ማዘር!" ብዬ ዋሸሁ። ያው ባሌ ጋር እያደርኹ ነው አይባል ነገር!?😅 "አይ በደህና ከሆነ ይሁን ልጄ!" አሉ አከራዬ። አጠገባቸው ሂጄ ተቀመጥኹ። "ማዘር ለተወሰነ ጊዜ ፊልድ አዳማና ድሬዳዋ እየዞርኹ ነው የምሰራው....ሁለት ጓደኞቼ ይመጣሉ ቤቴ ውስጥ እነሱ ይቆያሉ!" አልኳቸው ረጋ ባለ አንደበት። "ምነው እዚህ እምቢ ብለውህ ነው ልጄ!?" "አይ ማዘር.... ስራው ፊልድ ስላለው ለተወሰነ ጊዜ ነው!" "ዋናው አንተ ደህና ሁን....ችግር የለውም ልጄ!" "ጓደኞቼ ጥሩ ልጆች ናቸው.... እቃዬም እዚሁ ነው። ልብስ ብቻ ነው ይዤ የምሄደው!" አልኳቸው በልምምጥ አይነት ንግግር። "ችግር የለም ልጄ! ምንም አታስብ!" አሉኝ። ከዚያ ወደ ቤቴ ገባቼ ልብሶቼን በሻንጣ ያዝኹና ወጣሁ። ልብሴን ይዤ ልክ ከግቢው ስወጣ ደስ የማይል ስሜት ተሰማኝ። አከራዬ ጥሩ ሰው ስለሆኑ እሳቸውን ያስቀየምኩ ወይም ገፍቼ የሄድኹ መስሎ ታዬኝ። ግን ደሞ ከፍቅሬ ጋር ምንም ነገር ማወዳደርና ማነፃፀር አልችልም። ቤት እንደደረስኹ ቁምሳጥኑ ውስጥ የእሱንና የእኔን ልብሶቼ ለይቼ ደረደርኳቸው። የቆሸሹ ልብሶችን ካጠብኹ በኋላ ምግብ መስራት ጀመርኹ። እንደጨረስኹ ቤቱን በደንብ አስተካክዬ ሙዚቃ እየሰማኹ ሶፋ ላይ ጋደም አልኹ።  ፍቅሬ የቤቱን በር ከፍቶ ሲገባ ሶፋ ላይ ጋደም እንዳልኹ ነበር። በቀጥታ ወደ'ኔ ከመጣ በኋላ ከንፈሬን ስሞኝ ከላዬ ላይ ተኛ። "ተነስ ደክሞኛል ባክህ!" አልኹት። "ምነው ፍቅር ዛሬ ስራ በዛ?" "አይ አልገባሁም!" "ለምን?" ብሎ ጠየቀኝ ከላዬ ላይ እየተነሳ። "ወደ ቤት ሂጄ ነበር...." "እና አመጣህ ልብስህን?" ብሎ ጠየቀ "አዎ" የሚለውን ቃል ከአፌ ለመስማት ጓጉቶ። "አዎ!" አልኹት ፈገግ ብዬ። "የኔ አባት እወድሃለሁ!" ብሎ ከንፈሬን ሳመኝ። "ልብስ ቀይርና ምግብ እንብላ ....ርቦኛል!" አልኹት። ተነሳና ልብስ ቀይሮ መጣ። ሲመለስ ምግብ አቀራርቤ ነበር የጠበቅኹት። "ትላንት አላስደበርኹም አይደል?" አለኝ ራት በልተን ወደ መኝታ ቤት እየገባን እያለ። "ለምን ይደብረኛል?" "ትላንት ስላኮረፍኩህ....." "አይ አልደበረኝም! ስለምትወደኝ አይደል አብረን እንድኖር የፈለግኸው?" "አዎ አባቴ! በጣም በጣም ነው የምወድህ" ብሎ ከንፈሬን ሳመኝ። መሳሳሙ በአጭር አልተቋጬም። ትንፋሽ እስኪያጥረን ቁመን ከተሳሳምን በኋላ አልጋው ላይ በጀርባዬ አስተኛኝ። ከላይ ሁኖ ከንፈሬንና አንገቴ እየሳመ ሲያሻሻኝ ስሜት ውስጥ ገብቼ መቀባጠር ጀመርኹ። የሁለታችንም ልብሶች ወልቀው ርቃናችንን ነበርን።   "በሆድሽ ተኚ!" አለኝ። ኮስተር ባለ ትዕዛዛዊ ድምፀት። ደስ እያለኝ እንደታዘዝኩት አደረግሁ። ምንም ሰዓት አልወሰደም፥ በሆዴ እንደተኛሁ ጀላውን ቂጤ ውስጥ ስምጥጥ አደረገው። "ኣ.....ኣኣ.....አባ!" አልኩኝ በማቃሰት። "ብዳኝ በይኝ!" አለ። "ብዳኝ ባሌ!" አልኹ እያቃሰትኹ። ጀላው ቂጤን እያተራመሰ ለተወሰኑ ደቂቃዎች ያህል ከበዳኝ በኋላ ጀላውን ከጤ ውስጥ አወጣና ፀጉሬን ይዞ ጎተተኝ። ከዚያ ከአልጋው ወርጄ እንድንበረከክ አደረገ። ጀላውን በዋይፕስ ጠራርጎ አፌ ውስጥ ቀረቀረው። ጀላው አፌ ውስጥ ሲገባ ጉሮሮዬ ጋር ነው የሚደርሰው። ጀላውን እያመላለሰ አፌን ሲበዳኝ ጨነቀኝና ልነሳ ስል ፀጉሬን ይዞ መልሶ አንበረከከኝና በጉልበት በዳኝ። ብዙም ሳይቆይ ከንፈሬን እየሳመ እንድቆም ከደረገ በኋላ ግርግዳውን አስደግፎ ከፍ አደረገኝ። ሁለት እግሬን ወገቡ ላይ ስጠመጥም ቀስ አድርጎ ጀላውን ከተተብኝ። ወገቤን ይዞ ከፍ ዝቅ እያደረገ የቁም ሲበዳኝ በጣም አመመኝ። "በቃኝ አባ... አመመኝ!" እያልኹ መለመን ጀመርኹ። ግን ሊሰማኝ አልፈለገም። እስኪበቃው ድረስ የቁም ከበዳኝ በኋላ አልጋው ላይ በጀርባዬ አስተኛኝና እግሬን ሰቅሎ እየበዳ ቂጤ ውስጥ ረጨብኝ። እንደረጨው ጀላውን ከቂጤ ውስጥ አላወጣውም!  ሁሌም ሲበዳኝ እንደዚያ ነው። አምስት ደቂቃ ለሚሆን ጊዜ ጀላውን እንደቀረቀረብኝ ተቃቅፈን እንቆያለ። "አባ" አለኝ። "ወይዬ" "እወድሃለሁ!" አለ። "እኔም!" መለስኹለት በደንብ ጥምጥም እያልኹበት። ከአምስት ደቂቃ በኋላ ጀላውን ከቂጤ ውስጥ ሲያወጣው ራሱ እንደቆመ ነበር። ከዚያ በኋላ በአንድ ጣራ ስር እንደ ባልና ሚስት መኖር ጀመርን። የቁላው ሱስኛ አደረገኝ። ሴክስ ከሚባለው በላይ ይወዳል። በየቀኑ ሁለት ሶስቴ ቢያደርግ ራሱ አይጠግብም።  እሱ ቤት ጠቅልዬ በገባሁበት ሳምንት በመጀመሪያው ቅዳሜ ሁለታችንም ስራ አልገባንም ነበር። ከእንቅልፋችን የነቃነው ረፋድ አራት ሰዓት ነበር። እንደነቃን እየተሳሳምን ማውራት ጀመርን። "ፍቅር!?" አልኹት ቀስ ብዬ። "ወዬ አባቴ!" "ግን ታውቆሃል? ከተገናኘን ጀምሮ በባዶው ነው እያደረግን ያለነው....ተመርምረን ራሳችንን ማወቅ አለብን!"  አልኹ። ሳምንቱን ሙሉ ሳወጣ ሳወርደው የቆዬ ጉዳይ ነበር። "ዛሬ ምን ተገኘ አባ? ከተዋወቅን እኮ ብዙ ወራት ተቆጠሩ....ወይስ በኔ ላይ ደርበህ ሌላ ሰው ታገኛለህ..?" ብሎ በንዴት ተናገረ። "ኖ እንደዛ አይደለም! ከአንተ ተለይቼ አይተኸኝ ታውቃለህ እንዴ? እንዴት ነው ሌላ ሰው የማገኘው? እንደዛ ሳይሆን በቃ ራሳችንን ማወቅ ስላለብን ነው!" አልኹት። "እኔ ራሴን እጠብቃለሁ። ከአንተጋ ነው እንጂ ከዚያ በፊት ያደረግሁት በኮንዶም ብቻ ነው!" አለ ኮስተር ብሎ። "ቢሆንም እንታይ አባ...." አልኹት። እኔም ከእሱ በፊት ያለ ኮንዶም የወጣሁበት አጋጣሚ አልነበረም። ግን ራሳችንን እንድናውቅ አጥብቄ ፈለግኹ። "እሺ ሌላ ቀን ሂደን እንታያለን!" ብሎ ሌላ ነገር ከመናገሬ በፊት መኝታ ቤቱን ለቆ ወጣ። #ይቀጥላል ባለታሪኩ ናቲ @life12345670 አዘጋጅና አቅራቢ ዴቪድ አብርሃም @Theprinceda

ራሳችሁ ዜጋ ሁናችሁ ሳላችሁ...." አይ የዜጋ ነገር.... ዜጋ ሁሉ ውሸታም!" እያላችሁ የምትናገሩ- ራሳችሁን እንደ ቅዱስ ቆጥራችሁ ሌላው ላይ ጣት የምትቀስሩ ዜጎች አደብ ግዙ። ሌላውን ሰው መውደድና ማክበር ባትችሉ እንኳን አክብሩ! በጅምላ ሰውን መዝለፍ ብልግና እንጂ አሪፍነት አይደለም። ለተሳዳቢ ዜጋ ቦታ የለኝም 🚫

ማታ ቤት እኔ ነበር ቀድሜ የገባሁት እና እንደገባሁ የእሱን ቁም ሳጥን ስከፍተው ልብሱ ሳይተጣጠፍ የቆሸሸው ከታጠበው ጋር ተደባልቆ አገኘሁት። እሱን አስተካክዬ፥ የቆሸሹ ልብሶቹን አጣጥቤ እራት እየሰራሁ እያለ መጣ። ኪችን መጥቶ አቅፎ ሳመኝና "ደክሞኛል...ሻወር ልወስድ!" ብሎ ወደ መታጠቢያ ቤት አመራ። ታጥቦ እስኪወጣ ምግብ አቀራረብኹና ጠበቅሁት። "ደስ ብሎኛል!"  አለኝ እራት እየበላን እያለ። "ለምኑ!?" "አብረኸኝ ለመኖር ሰለተስማማህ....ብዙ ጊዜ ልጠይቅህ አስብ ነበር ግን እሺ ባትልስ!? ቢደብርህስ... .ብዬ ነው እንጂ ሁሌም ነበር የማስበው!" አለኝ። "እኔም ደስተኛ ነኝ አልኩት!" ውስጤ ላይ ለወደፊቱ ይህ ቢፈጠር የሚል ስጋት አልፎ አልፎ ቢፈትነኝም አብሬው በመኖሬ እጅግ ደስተኛ ነበርኹ። "በቃ ነገ ልብስህን አምጣው!" አለኝ። በእርግጥ ግማሹ ልብሴ እሱ ቤት ነበር። ላውንደሪ ስላለው እየወሰድኩኝ እሱ ጋር ነበር የማጥበው። በእድሜ እኔ 25 ስሆን እሱ ደሞ 30 ዓመቱ ነው። የእሱ ልብሶችም ስለሚሆኑኝ አልፎ አልፎ የእሱን አደርጋለሁ። "እዚህ ብዙ ልብስ አለኝ ፍቅር...እዚያ ያለው ይቆይ ሌላ ጊዜ አመጣዋለሁ!" "ኖ አምጣው! የእኔ እንደሆንህ እንዲሰማኝና እንድረጋጋ...." "ማለት እንዴት?" "አልዋሽህም ናቲ....ከስንት ቀን አንዴ ቤትህ ስትሄድ ማንን ሊያገኝ ነው እያልኹ እጨነቃለሁ። ስለዚህ በአንድ ልብ ፍቅራችንን እንድንቀጥል እባክህ ጠቅልለህ ቤቴ ግባ!" አለ በልልምጥ አይነት። ምንም መልስ መስጠት ስላልፈለግሁ ዝም አልኹ። "ለነገሩ እኔ ብቻ ነኝ አብረኸኝ እንድትሆን የምፈልገው.... አንተ ፍላጎት የለህም!  እያወራውህ ዝምታን መረጥክ! በቃ አልጨቀጭቅህም የተመቼህን አድርግ!" ብሎ አኩርፎ ምኝታ ቤት ገባ። #ይቀጥላል ባለታሪኩ - @life12345670 አዘጋጅና አቅራቢ ዴቪድ አብርሃም @Theprinceda

#መንገድ_፭ የቤቱን በር ከፍቼ ስገባ መብራቱ ጠፍቶ ቤቱ የተለያዬ ቅርፅ ባላቸው ሻማዎችና አበባ አጊጧል። ደንግጬ በሩ ላይ ቁሜ ቀረኹ። እንደዚህ አይነት ነገር ከዚህ በፊት ፊልም ላይ ብቻ ነበር ያየሁት። የፍቅረኛሞች ቀን እያከበርንም መሰለኝ። ቤቱን ቁሜ በድጋሜ ቃኘሁት....ምግብና መጠጥም ቀርቧል። "የኔ ፍቅር እንኳን ደህና መጣህልኝ!" አለና የተከፈተውን በር ዘግቶ ከንፈሬን በስሱ ሳመኝ። ከዚያ ወደ ደረቱ አስጠግቶ አቀፈኝ። ሰላም፥ ደህንነትና መረጋጋት ተሰማኝ። "ሻወር መውሰድ ትፈልጋለህ?" ጠየቀኝ። "አዎ! ትንሽ ቀለል እንዲለኝ ልውሰድ!" አልኹ። ስራ ስላመሸሁ ሰውነቴ በድካም ደቋል። ሻወር ወሰድኹና የእሱን ቲሸርትና ቁምጣ ለብሼ ወደ ሳሎን ተመለስኹ። መፈረሻ ፍራሹ ላይ ተቀምጠን ራት እየበላን ወይን መጠጣት ጀመርን። ራት በልተን እንደ'ጨረስን እቅፍቅፍ ብለን ተቀምጠን በደብዛዛው የሻማ ብርሃን ውስጥ መሳሳምና መላላስ ጀመርን። "የኔ ውድ ጠረንህ ናፍቆኝ ነበር!" አለና አንገቴ ውስጥ ውሽቅ ብሎ ይልሰኝ ጀመር። "እኔም...በጣም ናፍቀኸኛል!" አልኹ ስሜት ባቀበጠው ድምፅ። አንገቴንና ከንፈሬን እያፈራረቀ እየሳመኝ ያ ግብዳ ጀላው በለበሰው ቁምጣ ውስጥ ተገትሮ ድንኳን ሰርቷል። ሰረቅ እያደረግሁ ሳየው ቆይቼ አላስችለኝ ሲል በቁምጣው ውስጥ እንዳለ ጀላውን መዳበስ ጀመርኹ። በዚህ ብቻ አልበቃኝም ቀስ አድርጌ ቁምጣውን ዝቅ አደረግሁና ለጀላው ነፃነቱን ሰጠሁት። በእጄ ጭብጥ ሳደርገው ሁሉ ነገሬ ቀነዘረ። "ተው! ያ ነገር በድጋሜ እንዳይፈጠር!" አለ ስሜት ባሰከረው ውብ ድምፅ። ለስሜቴ መጠንቀቅ መጀመሩን ስመለከት እንደ'ወደደኝ ገባኝ። ግን አልሰማሁትም....ያ ስቃይ ናፈቀኝ። ደስ የሚል ስቃይ ነው የሚባለው? "መድገም እፈልጋለሁ!" አልኹና የእሱን ይሁኝታ ወይም መልስ ሳልጠብቅ ጀላውን ጎረስኹት። ጀላውን መጥባት ስጀምር እሱ ከኔ ብሶ ቁጭ አለ። ሁለታችንም በስሜት አበድን። ገለበጠኝና ፍራሹ ላይ እሱ ከላይ ሆነ። የእኔንም የእሱንም ልብስ እሱ በፍጥነት አወላለቀ። እኔ በጀርባዬ ተንጋልዬ አንጋጥጬ እየተመለከትኹት ነበር። ሁለት እግሬን ከፍ አድርጎ አነሳና ቂጤን ብልቅጥ አድርጎ ከፈተው። ከዚያ ምላሱን በቂጤ ቀዳዳ ውስጥ እያስገባ መላስ ሲጀምር በስሜት አበድኹ። እየላሰ ሲያስቃስተኝ ከቆዬ በኋላ እግሬን ወጥሮ ይዞ ጀላውን ወደ ቂጤ ቀዳዳ አስጠገና ቀስ አድርጎ መግፋት ጀመረ። "ኣ...ቀስ አባ!" አልኹ በማቃሰት። ስምጥጥ አድርጎ እስከ'መጨረሻው ድረስ ሲያስገባው ጮኹ። ዝቅ ብሎ አፌን በአፉ አፈነና ወጣ ገባ እያደረገ ይበዳኝ ጀመር። አፌን በአፉ፥ ቂጤን በቁላው ሲዘጋው ትንፋሽ አጠረኝ። የገረመኝ ነገር ቂጤን በጀላው አማስሎ እየበዳኝ ጀላዬ ግትር ብሎ ነበር። በደንብ አድርጎ ጀላውን ቂጤ ውስጥ ሲወሰውሰው ጀላዬን ሳልነካው ስፐርሙን ሆዴ ላይ ዘረገፈው። እንደረጨኹ ሲያስተውል ፍጥነቱን ጨምሮ በዳኝና እሱም ቂጤ ውስጥ ረጬ። "እወድሃለሁ የኔ ጌታ!" ብሎ ከንፈሬን ሳመኝ። ከዚያ ሁለታችንም ተያይዘን ወደ መታጠቢያ ክፍል አመራን። የሻወሩን ቧንቧ ከፈተውና ወደ ውስጥ እንድገባ ጋበዘኝ። "ዛሬ እኔ ነኝ የማጥብህ!" ብሎ ሰውነቴን በሳሙና እያሸ አጠበኝ። እኔም እየሳምኩና እያሸሁ አጠብኹት። ታጥበን እንደጨረስን በጣም በርዶን ስለነበር መጠጣችንን ይዘን ወደ መኝታ ቤት አመራን። ብርድ ልብስ ውስጥ ምንም ሳንለብስ ርቃናችንን ገብተን ተቃቅፈን ማውራት ጀመርን። "ናቲዬ በጣም ነው የወደድኹህ....ከልቤ ነው!" አለኝ። "እኔም!" አልኹት። "እንደዛ ከሆነ ቃል ግባልኝ!" አለ አይን አይኔን በስስት እየተመለከተ። "ምን...?" "የኔ ብቻ ሁን፥ እኔም ያንተ ብቻ!" አለ ወደ ራሱ አስጠግቶ በደንብ እያቀፈኝ። "ቃል እገባለሁ!" አልኹ የተዘረጋ መዳፉ ላይ መዳፌን እያስቀመጥኹ። "እኔም ቃል እገባለሁ!" አለና ከንፈሬን ሳመኝ። መሳሳም ስንጀምር ስሜታችን እንደገና ተቀሰቀሰ። ጀላው በምን ፍጥነት እንደሚነሳ ይገርመኛል። ገና እቅፍ ሲያደርገኝ ነው  ተረክ የሚለው። አልጋው ላይ ወገቤን ስብር እንዳደርግ አድርጎ አስፈነደደኝና ቁላውን ሰመጠጠብኝ። "በዳሁሽ ናቲ...የኔ ነሽ!" "ብዳኝ!" ማቃሰት ጀመርኹ። ጭኑ ከቂጤ ጋር ሲማታ ጯ ጯ የሚለው ድምፅ በራሱ ስሜት ያንራል። አስፈንድዶ እየበዳኝ ቂጤ ውስጥ ረጬ። ወንዳወንድነቱና ኮስታራነቱ ማረከኝ። በተለይ ብድ ላይ ሲሆን ያ ልስልስ ፀባዩ ጠፍቶ ቁጡ ይሆናል። ሴት የሆንኩ ያህል ይሰማኝ ጀመር። ሳምንት ባልሞላ ጊዜ ውስጥ ወንድነቴን ወስዶ የቁላው ምርኮኛና ሱሰኛ አደረገኝ። ሴክስ ማድረጋችን በየቀኑ ቀጠለ። ቅዳሜና እሁድ ሲሆን ግን ይለያል። ከቤት ሳንወጣ የምንውልበትና ሰባት ወይም ስምንት ዙር የምንባዳበት ቀን ሁሉ ነበረ። በአንድ አዳር ሰባት ጊዜ በላይ ሁሉ በድቶኝ ያውቃል። ጀላዬ እምስና ቂጥ መብዳትን ረስቶ ቂጤ የቁላ ሱሰኛ ሆነ። በእሱ በኩልም ተመሳሳይ ስሜት ነበር። በቂጤ ተማርኮ የኔ ሱሰኛ ሁኗል። አንደንድ በስራ ቀን ምሳ ሰዓት ላይ ተገናኝተን የምንባዳበት አጋጣሚ መፍጠር ጀመርን። ይህን የምናደርገው ማታ እስከምንገናኝ አላዳርስ ብሎን ነበር። ቤቴን እስክረሳው ድረስ ቤቱ ቤቴ ሆነ። ከስራ ስወጣ ሁሌም የምሄደው ወደ እሱ ቤት ነበር። አንድ ቀን አብረን ተኝተን እያለ አብረውኝ የተማሩ ጓደኞቼ ደውለው 'ቤት ፈልግልን ለስራ ወደ አዲስ አበባ ልንመጣ ነው!' አሉኝ። እሺ ብዬ ስልኩን ዘጋሁት። ስልኬን እንዳስቀመጥኹ ፍቅር ጠየቀኝ። "ምንድን ነው?" አለ። "አብረውኝ የተማሩ ጓደኞች ነበሩ....ቤት ፈልግልኝ እያሉ ነው!" ብዬ ስለ ጓደኞቼና ቅርርባችን በዝርዝር አስረዳሁት። "ለምን አንተ ቤት አይሆኑም?" አለኝ ካዳመጠ በኋላ። "ማለት? እንዴት?" አልኹት በድንገተኛ ንግግሩ ተገርሜ። "አንተና እኔ ከተዋወቅን ሶስት ወር ሁኖናል.....በዚህ ሁሉ ጊዜ ውስጥ አንተ ስንት ቀን ቤትህ አድረሃል? አንድ ወር ራሱ አይሆንም!" አለ አይኖቼን በትኩረት እየመለከተ። የተናገረው እውነት ነበር። "ስለዚህ አንተ ልብስህን ይዘህ ጠቅልለህ እዚህ ና! እነሱ እዚያ ይኑሩበት። እነሱም እቃ ከሚገዙ እስኪደራጁ ይኑሩበት። ዞሮ ዞሮ በኋላ እቃው የራስህ ነው!" አለኝ። "ልክ ነህ አባ.... ግን አይሆንም!" አልኹት የሚለውን ከሰማሁ በኋላ። "ለመጠየቅ ፈርቼ እንጂ....ካንተ ጋር ካፕል መሆን ነው የምፈልገው። አንድ ቤት ውስጥም እንድንኖር እፈልጋለሁ!" አለኝ። በእርግጥ እኔም ከእሱ መለዬት አልፈልግም፥ ካፕልነቱንም እቀበላለሁ....ግን እንዴት ጠቅልዬ እሱ ቤት እገባለሁ? መቼም ሰዎች ነን ነገ ምን እንደሚፈጠር አናውቅም፤ ዛሬ ያለን ስሜት ዘላቂ ይሁን ጊዜያዊ መተንበይ አንችልም ቤቴን ትቼ ወጥቼ የሆነ ነገር ቢፈጠርስ ብዬ ፈራሁ። ባመጣው ሃሳብ ሳንስማማ ወይም ሳንጣላ ተኛን። ግን በአንድ ቀን ብቻ አልቀረም። ተከታትለው በመጡ ቀናትም በጉዳዩ ዙሪያ መነጋገሩ ቀጠለ። ጓደኞቼም አልፈቱኝም...በየቀኑ እየደወሉ "አገኘህልኝ ወይ?" እያሉ ይጠይቁኝ ጀመር። ሲብስብኝ "የምትፈልጉትን ቤት እዚህ መጥታችሁ ፈልጉ፥ ለጊዜው እኔ ጓደኛዬ ጋር ስለምኖር እኔ ቤት ታርፋላችሁ።" አልኳቸው። ይህንን ለፍቅሬ ስነግረው እጅግ ደስ አለው።

#መንገድ_፬ እንዳጋጣሚ ሁኖ የኔ የስራ ቦታ ኢምፔሪያል የእሱ ደሞ ቦሌ ስለነበር ራይድ ጠርተን ሁለታችንም ወደ ስራ ሄድን። ስራ ቦታ ገብቼ ልክ እንደተቀመጥኹ ቂጤ አካባቢ ህመም ይሰማኝ ጀመር። ህመም ብቻ አልነበረም ሰውነቴ ሁሉ በድካም ዝሏል። ስራ መዋል የምችል ስላልመሰለኝ እረፍት ሞልቼ ወደቤቴ አመራሁ። አራት ሰዓት ላይ ደወለልኝ፤ ቤት እንደሆንኹ ስነግረው ተጨንቆ "አመመህ ወይ?" ብሎ ጠየቀኝ። "አይ ደክሞኝ ነው።" አልኹት። አሞኛል ማለት ተሸናፊ መሆን ስለመሰለኝ እንዳመመኝ መናገር አልፈለግኹም። "እሺ አባ የምትፈልገው ነገር ካለ ደውልልኝ....እኔ ከስራ ቶሎ ለመውጣት እሞክራለሁ።" አለኝና ተሰነባብተን ስልኩ ተዘጋ። ስልኩን እንደዘጋኹት በፀፀት ራሴን ማንገላታት ጀመርኹ። "ለምን ተበዳሁ!?" የሚለው ጥያቄ ራሴን እስኪያመኝ ድረስ አእምሮዬ ውስጥ አቃጨለ። ደግነቱ ከመሀል ሳላስበው እንቅልፍ ጣለኝ። ስነቃ ከቀኑ አስራ አንድ ሰዓት ሁኗል። ከአራት አምስት ሰዓት በላይ ስለተኛሁ ደንግጬ ተነሳሁና ተቀመጥኹ። ስልኬ ላይም አምስቴ ተደውሎ ነበር። ደወዩ ደሞ ራሱ ነበር። ለእሱ ላለመደወል ወይም ስልኩን ላለማንሳት ወሰንኹ። "እንዴት ያለ ፍቃዴ የበዳኝ ወንድ ጋር አወራለሁ!?" የሚል እልህ ያዘኝና ሲደውል እያየሁ ሳላነሳ ዝም አልኹ። ስልክ አላነሳ ስል በቴክስት ያስጨንቀኝ ገባ። ከዚያ ውሳኔዬን ሰርዤ ስልኩን አነሳሁለት። "ምን ሁነህ ነው? አስጨነቅኸኝ እኮ!" አለ ስልኩን እንዳነሳሁት ቆጣ ብሎ። "ተኝቼ ነበር!" አልኹ። "ይህን ያህል ሰዓት? ደብሮህ ነው አይደል...እውነቱን ንገረኝ!" ብሎ አፋጠጠኝ። "አይ!" አልኹት። ስሜቴን ፊትለፊት የምናገር አይነት ሰው አይደለሁም። "እሺ ላግኝህ...." ይለማመጠኝ ጀመር። "አይ አልወጣም!" "እኔ እመጣለሁ ሎኬሽን ላክልኝ!" አለኝና ስልኩን ዘጋው። አነጋገሩ ትዕዛዛዊ ነበር። በማላወቀው መንገድ የሆነ ነገሩ ገዝቶኛል። ባይሆንማ እንደዛ ያደረገኝን ሰው ብሎክ ማድረግ ነበረብኝ። እናም እንዳለኝ ሎኬሽኔን ላክሁለት። ሰላሳ ደቂቃ እንኳን ሳይቆይ የተከራየሁበት ግቢ በር ደርሶ ደወለልኝ። "እስካሁን ለምን አልተነሳህም ከአልጋህ?" አለኝ ቤት እንደገባ። ተኝቼ እንደዋልኩ አልጋዬም አለባበሴም ያሳብቃል። አይኑን ለማዬት ፈርቼ አቀረቀርኹ። ለምን እየተሽኮረመምኹ እንደሆነ አልገባኝም። "እሺ ምሳ በልተሃል?" ጠየቀ። "አዎ!" አልኩት ዋሽቼ። አልራበኝም...የመብላት ፍላጎትም አልነበረኝም። ከዚያ ተጨማሪ ጥያቄ ሳይጠይቅ ስልኩን አንስቶ ዴሊቨሪ ምግብ አዘዘ። ምግቡን ካዘዘ በኋላ "ለምን ስልክ አላነሳህም?" ወደ'ሚለው ጥያቄ ተመለሰ። መልስ አልሰጠኹትም...አቀርቅሬ ዝም አልኹ። እኔ ዝም ስል እሱ መናገር ጀመረ። "እኔ እዚህ ላይፍ ውስጥ ከገባሁ 10 አመት ሁኖኛል። ብዙ ሰው አውቃለሁ፥ ላይፉንም በጣም ነው የምወደው። ከነጭ እስከ ሀበሻ፥ ከጩጬ እስከ ትልቅ ሰው፥ ከአርቲስት እስከ ሃይማኖት አገልጋይ....የቀረኝ ሰው የለም ብዙ ሰው በድቻለሁ። ግን እንዳንተ የተናደደብኝ የለም፥ ቆይ የተናደድኸው ወንድነትህን ስለቀማኹህ ነው? ምን ላድርግ ናቲ....በጣም ወደድኹህ፤ ንፁህ ነህ....በዚያ ላይ ደሞ የቂጥህ ፀጉር አሸነፈኝ። ጭገራም ቂጥ በጣም ነው የምወደው! ለመጀመሪያ ጊዜ በሚባል ሁኔታ ስሜቴን መቆጣጠር አቃተኝ....ከዚያ ያለ ፍላጎትህ አደረግኹ፤ ለዚህ ደሞ ከልቤ ይቅርታ እጠይቃለሁ። በምትፈልገው መልኩም እክሳለሁ።" አለ በሚያባብል አይነት ቅላፄ። " አይ ችግር የለውም!" አልኹት ቀለል አድርጌ። "እሺ ናቲዬ!" አለና እቅፍ አደረገኝ። ከዚያ የታዘዘው ምግብ ደረሰ። አብረን በላን። እሱ ብዙ እያወራ እኔ ትንሽ ትንሽ እየመለስኹ ሳይታወቀን ከምሽቱ አራት ሰዓት ሆነ። "በቃ ልሂድ ናቲዬ!" ብሎ ተነሳ። "አይ መሽቷል እዚህ እደር!" "የምር?" አለ። የተናገርኹትን ነገር ማመን አቅቶት ፊቱ በደስታ ሲበራ ተመለከትኹ። "እሺ ደስ ይለኛል!" ብሎ መልሶ ከጎኔ ተቀመጠ። "ፊልም እንይ እንዴ?" ጠየቀ። "ይቻላል....እንደዛ ከሆነ ደሞ..." አልኹና ከተቀመጥኹበት ተነሳሁ። "ምን ልታደርግ ነው?" "ፊልም የምናይ ከሆነ ቺፕስ ልጥበስ!" አልኹትና ድንች መላጥ ጀመርኹ። ቺፕሱን አዘጋጅቼ እንደ'ጨረስኹ ጎንለጎን አልጋ ላይ ትራስ ተደግፈን ተቀምጠን ቺፕስ እየበላን ፊልም መመልከት ጀመርን። "ማቀፍ እችላለሁ?" አለ ትንሽ ቀይቶ። ቀስ እያልን እየተቀራረብን ስለነበር...! መልስ ሳልሰጠው ራሴ ተጠግቼ እቅፉ ውስጥ ገባሁ። ጠበቅ አድርጎ እያቀፈኝ "ጠረንህ ናፍቆኝ ነበር!" አለ። "እኔ...ም!" አልኩት ድክምክም ባለ ድምፅ። እቅፉ ውስጥ ሁኜ ያን የስቃይ ምሽት ሳስበው በድጋሜ ስሜት ውስጥ ገባሁ። ሰው እንዴት የተሰቃዬበትን ነገር ይወዳል? ልጠላውና ልሸሸው ሲገባ እንዴት እንደማግኔት ከእሱ ጋር መልሼ ተጠበቅኹኝ። ስሜት አቅበጠበጠኝ....ስላልቻልኹ ቀና ብዬ ከንፈሩን ጎረስኹት። እሱም አፃፋውን በመሳም መለሰ... እጅግ ደስ አለኝ። አንገቴንና ከንፈሬን እያፈራረቀ ለሰዓታት ያህል ሰውነቴን እያሻሸ ሳመኝ። መብራቱን አጥፍተን በቲቪው ብርሃን ብቻ የልብ የልባችንን ማውራት ጀመርን። ለካ ሳይታወቀን ሰዓቱ ሂዶ ነበር። ከሌሊቱ አስር ሰዓት ሊሆን ከአስር ያነሱ ደቂቃዎች ቀርተውት ነበር። "እንተኛ በቃ!" ተባብለን ሁለታችንም በፓንትና በቲሸርት ብቻ ሁነን ከንፈሬን ከንፈሩ ላይ አስጠግቼ ተኛን። እኔ ምንም ያህል አምሽቼ ብተኛ የጠዋት ሰው ነኝ። በጠዋት ተነስቼ ቁርስ ሰራራሁና ሁለት ሰዐት ላይ ቀሰቀስኹት። አይኑን ገልጦ ስልኩ ላይ ሰዓት ከተመለከተ በኋላ "ትንሽ እንተኛ አባ!" አለኝ። "እኔ ስራ ልገባ ነው....ከፈለግህ አንተ ትንሽ ተኛ!" አልኹት። "አይ ብቻዬን እንኳን አልተኛም!" ብሎ ተነሳና ተጣጠበ። ከዚያ የሰራሁትን ቁርስ አብረን ተመግበን ሁለታችንም ወደ ስራ አመራን። የዚያን ቀን ነበር ሁሉ ነገር የተጀመረው። ከተለያዬን ሁለት ሰዓት ሳይሞለን ተነፋፍቀን በቪዲዬ ማውራት ጀመርን። ያደረገኝን ነገር ረስቼ የፍቅሩ ምርኮኞ ሁኜ አረፍኹት። ሁለት ቀን ሙሉ ሁለታችንም በስራ ተወጥረን መገናኘት አልቻልንም ነበር። ሶስተኛው ቀን ላይ ግን "አይንህን ካላየሁ ዛሬ ማደር አልችልም!" አለ። እኔም በጣም ናፍቆኝ ነበር። "ዛሬ ስራ አምሽቼ ነው የምወጣው አባ!" "ለምን ቀጥታ እኔጋ አትመጣም ታዲያ?" "እሺ!" አልኹ.....ሳላቅማማ ተስማማሁ። ምሽት አንድ ሰዓት ላይ ከስራ ወጥቼ ወደ'ቤቱ ስደርስ ግን ያልጠበቅኹት ነገር ገጠመኝ....!!! #ይቀጥላል ባለታሪኩ - @life12345670 አዘጋጅና አቅራቢ ዴቪድ አብርሃም @Theprinceda