آسمون ابری

من این روزا دیگه حتی خشمگین هم نیستم، ناراحت و دلتنگ که اصلا. انگار حفره‌ای که درونم ایجاد شده نمیزاره هیچ حسی تو قلبم بمونه. توی یه خلسه‌ای دارم زندگی می‌کنم که خودم هم نمی‌فهمم چمه.

از هیاهوی بسیار این روزگار؛ پناه میبرم به خلوت خویش، که آدمیان بی‌رحم و ترسناک‌اند !

احمد شاملو

همونایی که سعی داشتم نجاتشون بدم غرقم کردند.

منی که الان توی دهه بیست سالگیم انقدر نوستالژی‌ام، خدا میدونه به هفتاد سالگیم برسم میخوام با خاطراتم چیکار کنم.

وا، دیوونه شدی؟ معلومه که واست گریه نمیکنم، فقط در موردت با دوستم غیبت می‌کنم و غذا میخورم.

یادم نیست نقطه شروع این سردی کجا بود، فقط یادمه که از یه جایی به بعد، دیگه دلم نمیخواست بهش زنگ بزنم، حالش رو بپرسم، بگم دلم براش تنگ شده و محبتی بهش ابراز کنم؛ چون این حقیقت رو فهمیده بودم که بودن و نبودنِ من، براش واقعا اهمیتی نداره.

اینجوری نمیشه که مردم هرطوری که دلشون میخواد رفتار کنن و از عکس‌العمل ما نسبت به عملکردشون طلبکار باشن.

درود بر زندگی که توش وقت سر خاروندن هم نداشته باشید چه برسه به فکر کردن به آدمای دوهزاری.

می‌گذرم و می‌خندم؛ اگر قرار به گریه باشد، رنج‌ها و اشک‌های ما پایانی ندارند، عزیزکم.

این «دوست داشتن»عه که آدما رو عوض میکنه و باعث میشه واست هرکاری بکنن؛ وگرنه آدم چرا باید واسه هرکسی کوتاه بیاد اصلا؟

اون روز یکی بهم گفت: “ من از وقتی به دنیا اومدم تا تونستن مسئولیت هایی روی دوشم گذاشتن که بهم ربطی نداشت؛ و همیشه فقط از بی‌مسئولیت بودنم گفتن و هرکاری که کردم، ندیدن. “

روزهای جالبی نیست اما مگه چاره دیگه‌ای هم جز صبر کردن دارم؟!

وسط همه فروپاشی‌های روانیم، سخت در تلاشم تا رژیم بگیرم و آب کافی هم بخورم. ترجیح میدم حداقل یه شرقیِ غمگینِ خوش‌هیکل باشم.

اون تصویری که ازت تو ذهنم ساخته بودم، خراب شد عزیزم. دیگه خودتو بکشی هم نمیتونم اونجوری ببینمت.

اونی که اول حرفش از “ جسارت نباشه “ استفاده می‌کنه همیشه قراره جسارت کنه.

باور کن عزیزم اگر دست من بود، قلب و ذهنم را از بدنم بیرون می‌آوردم و به دورترین نقطه از خودم می‌انداختم تا دیگر تا این حد احمق و امیدوار نباشم.

خار نوازش نشده؛ چه داند از ناز طولانی شاخه گل رز قرمز؟!

چقدر من هی دوستت داشتم و تو هی فقط بیشتر دلم رو شکوندی. چقدر من کوتاه اومدم و درکت کردم، ولی تو فقط خودت رو دیدی و خستگی هات رو. چقدر من خواستم همه چیز رو درست کنم اما تنهایی زورم نرسید. چقدر من هی دویدم و تو چقدر هی غر زدی که برات کافی نیستم.

بعضی از پسرا باید بدونن که بعد از کات باید برن پیش روانپزشک، نه باشگاه چون چیزی که مشکل داشت روانشون بود، نه عضله!